JIJ! (niet wij)

Weet je, één van de dingen die me kunnen dwarszitten, is de neiging collectieve verschijnselen te brengen alsof het individuele problemen zijn. Het is alsof er een rotsblok op de weg – van politici en beleidsmakers – ligt, dat met één klap in talloze kleine en weinig hinderlijke stukjes wordt geslagen. Maar voor het individu dat de ‘schuld’ krijgt, kan het effect enorm zijn. Alleen staan met het idee dat je ergens iets aan had kunnen doen.

Idioot aan het verschijnsel is dat deze voorstelling van zaken leidt tot inefficiënte aanpakken. Miljarden worden dan gestoken in het ‘helpen van het individu’. Kun je overigens óók vraagtekens bij plaatsen, want de gezochte húlp wordt zelden geboden, wél disciplinering. Als ‘we’ nu eens zouden erkennen dat het karakter van een probleem een collectief is, dan zou de oplossing niet individueel moeten zijn. Toch?

Bekendste zijn armoede en werkloosheid. Dat roepen mensen over zichzelf af. Ze kunnen niet met geld omgaan. Ze werken niet hard genoeg. Ook een mooie, uit de begintijd van de crisis: die mensen ontwikkelden zichzelf te weinig. Je kunt je te vaak ziek melden, of niet ‘flexibel’ genoeg. dat de onderneming, de werkgever slecht presteert wordt daarmee weggemoffeld. Maar erger, hij erkent zijn eigen situatie niet. Liever laat zo’n directeur de schuld bij een ander.

Maar het zit op veel meer plekken. In de zorg, waar wij zelf verantwoordelijk zijn voor onze gezondheid. Tot en met de waanzin van diegenen die menen dat ‘tegen een ziekte een strijd wordt gestreden’ (die je dus door tekortschietende eigen inspanning kunt verliezen). Of de schandelijke voedseladviezen, terwijl nu toch echt wel duidelijk is dat (kapitalistische) bedrijfsbelangen daarin de toonaangevende factor zijn. Verkruimel het probleem tot een individuele keuze.

Internet c.q. de grote bedrijven daar; ook zo’n mooie. Blijkbaar is er geen herkenbaar collectief belang voor politici om op te treden tegen de Facebook’s van deze wereld. Nee, dat commerciële bedrijven in de haarvaten van ons leven zijn doorgedrongen, is een individuele keuze. Je kunt toch ‘nee’ zeggen? Alsof niet ook overheden hun autorisatie soms baseren op Facebook, maar dat terzijde. De ooit verguisde Andrew Keen c.s. hadden het wel degelijk bij het rechte eind.

Nu is individualisering niet bepaald nieuw. Maar wat bedoeld is als verkláring, wordt nu ingezet als doel, als verantwoording. Individualisering betekent immers niet veel anders dan dat we het individu niet helemaal ondergeschikt zouden moeten maken aan het collectief. Da’s echter heel iets anders dan dat we dat collectief maar geheel uit het blikveld moeten laten verdwijnen. Plus dat er aan dat benadrukken van het individu nóg een ‘prijskaartje’ hangt: individuen gaan denken dat hun waarheid dé waarheid is. Dat experts niet meer worden geloofd en ‘experts’ opstaan vanwége hun aantal gelovers, is zo’n veeg teken (voor een losgeslagen samenleving de komende generaties).

Ach, vandaag komt er geld bij….. preventie van zelfmoord. Ook zo’n ‘individuele beslissing’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.