Tijdtekort

Als je, laten we zeggen, jonger dan zestig jaar bent, wordt dit een vreemde in de zin van moeilijk voorstelbare blogpost. Ik kan alleen mezelf als referentie nemen, en ik weet dat ik er tot voor kort niet bij stilstond.

Tijd is een maf begrip. Het is zowel oneindig als eindig. Er is (nog!) geen reden aan te nemen dat tijd opraakt, zoals fossiele brandstoffen opraken. Zelfs als het ons lukt de aarde voor mensen onbewoonbaar te maken, loopt de tijd door. Denken we. En zonder ons. Dus empirici krijgen een probleem. Maar goed: of de klok nu wel of niet doortikt, de tijd loopt. Wij denken altijd dat dat vooruitgang is. Want zó hebben we het gedefinieerd (en het zou werkelijk een enorme bak zijn, als tijd, in onze definitie, terugtelt naar nul).

Tijd is eenmalig. Wat is, was en wordt nooit meer. Tijd is onbeheersbaar in de zin dat er geen versneld vooruit of achteruit spoelen van bestaat. Er is ook geen pauzeknop; invriezen en tijdreizen zijn allemaal concepten die in essentie níets aan de tijd veranderen, maar aan dat-/degene die de tijd ervaart. Is echt nét anders. Onverstoorbaar schrijdt de tijd op aarde voort (in zwarte gaten lijkt het anders te worden, ware het niet dat ook daar stilstand van de (voortgaande) beweging zou moeten resulteren in een absolute stilstand, een absoluut einde).

Tijd die je is gegund, is echter wél eindig. Of, nauwkeuriger: jij bent eindig. En dát dringt pas op latere leeftijd tot je door (ouderdom brengt écht nieuwe inzichten mee, zoals dit blog waarschijnlijk en hopelijk zal aangeven).

De afgelopen maanden heb ik weer titels verzameld van boeken die ik nog wil lezen. Geen idee hoe jullie dat doen, maar omdat ik vaak titels vergat, ben ik jaren terug eerst fysieke boeken maar meteen gaan kopen en later e-books gaan verzamelen. Zo bouw je een soort stuwmeer aan boeken op. Niks bijzonders, want dat doe ik sinds m’n twintigste, dertigste en ik vermoed dat heel veel mensen dat doen.

Wat nieuw is, is de schok als je je voor de eerste keer realiseert dat je al die boeken 100% zeker nooit allemaal meer zult lezen. Voor de meeste jonge(re) mensen is dat een onbekende ervaring: tijd is er in overvloed en ieder boek op de moet-nog-lezenstapel maakt een reële kans te worden gelezen. Maar op een gegeven moment lukt dat niet meer. Of je nu tien, twintig, dertig of honderd nog-te-lezenboeken hebt, maakt niet uit. Of je veel of weinig leest, maakt ook niet uit. Op een bepaald moment heb je minder tijd beschikbaar dan je nodig zult hebben om ze te lezen.

Dat is een bizar gevoel. Je wordt met je neus op de feiten gedrukt. Dat je leven eindig is. ‘Nog zoveel te doen’?? Nou, nee, de valbijl van de tijd bepaalt dat.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s