Slagzin-moed

‘Je suis Charlie’, ‘ik ben Marokkaan’, ‘stop zinloos geweld’, ‘Stop Zwarte Piet’, ‘white is the new black’, ‘welk gedeelte van NEE snap je niet?’, ‘help armoede de wereld uit’: slagzinnen te over.

Maar, weet je, ze werken niet.

werkplan2014H1

Er zijn dingen waaraan een individu weinig tot niets kan veranderen. In een wereld die toen ook kolkte, hoorde Nederland dat er mogelijk kernraketten op haar grondgebied zouden worden geplaatst. Daarmee, was de gedachte, werd ook Nederland doel voor een mogelijke vergeldingsaanval. En dát zagen we niet zo zitten. Daar komt nog eens dunnetjes het verhaal van de neutronenbom overheen.

Nederland liep te hoop. Achter de leus ‘Stop de neutronenbom’ schaarden zich honderdduizenden die in Den Haag demonstreerden. Wij ook. Heel leuk en gezellig. Het was zonnig en er waren veel mensen. Maar meer invloed dan laten weten ‘het er niet mee eens te zijn’ had het niet. Het was vooral een goed gevoel, om tégen al die oorlogszuchtige taal van die dagen te zijn.

Het zijn die demonstraties die me steeds meer zijn gaan verontrusten. Niet omdat ze irrelevant zouden zijn. Dat zijn demonstraties nooit. Ze vertegenwoordigen een gevoel van onbehagen (een gevoel van behagen leidt zelden tot demonstraties, tenzij je de massa-euforie na een behaald kampioenschap meetelt). Zelfs de demonstraties tegen moslims, vluchtelingen of zwartepiet zijn relevant, omdat ook zij angst weerspiegelen. Die angst, die demonstratie(s) leiden weer tot tegendemonstraties: steun betuigend.

Het zorgwekkende is dat die steunbetuigingen vaak pas tot stand komen nadat de tegenstand is gemobiliseerd (geweest). Steunbetuigingen zijn meestal reactief.

Mij doet het denken. Aan de mensen die wel meelopen in steundemonstraties, die T-shirts aantrekken met prachtige slogans, die handtekeningen zetten onder (online) petities, die op talloze fora hun stem laten horen, die hun stem laten horen onder gelijkgestemden, zich wentelen in de wetenschap ‘het goede’ te doen.

martin-luther-king.jpeg

Sinds de neutronenbom doe ik dat zelden. Omdat het zó leeg, zó blasé is, omdat het zó gemakkelijk is. Net als jij vind ook ik een heleboel van van alles en nog wat. Maar ik vind m’n stem ook wat waard. Ik vind dat we die meer zouden moeten laten hóren.

Daarom.

We zetten een handtekening, zijn publiekelijk verontwaardigd, zijn begunstiger van een goed doel, maken het ‘juiste’ vakje rood, en leven verder.

Daarom.

Omdat we wegduiken achter regels en hoe het moet. Zoals beleidmakers het rare idee hebben dat wat op schrift is gesteld werkelijkheid is geworden, zo denken steeds meer mensen dat steun betuigen iets veranderd. Dat steun betuigen voldoende is.

Het is het nieuwe niveau van communiceren. Elkaar aanspreken op idioterie gebeurt niet meer. Een pleidooi voor meer handhaving en voor meer onderlinge burgerverantwoordelijkheid wordt weggezet als rechts of autoritair. Onzin. Je bent gewoon báng als individu op te treden. Niets meer en niets minder.

Daarom.

We zijn teveel weg gekropen in het collectief (da’s overigens een hele beste positie voor machtsbelusten, over jóu) en dat collectief is collectief in een kokervisie aan het terecht komen, aan het groepsdenken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s