Schrikken van een rollator

Het is een rollator zoals mijn moeder die ook had. Maar dan met een soort rugleuning, zodat je er ook op kunt zitten en leunen (alhoewel ik niet veel vertrouwen heb in de weerstand van het ding wat ik zag).

Verder ben ik een beetje onthutst. Vanmiddag.

Achter die rollator liep een kromme man, niet eens langzaam, maar ook niet snel. De rollator zal vast voor de stabiliteit zijn. Da’s wel een lastige, want veel mensen ‘nemen’ veel te vroeg een rollator en passen hun gedrag en houding aan die dingen aan. In dit geval is dat niet zo.

1300_209026c_0514

Het onthutsende is dat ik die man kén. Hij is jonger dan ik, denk ik. Ik ken hem uit m’n studententijd.

Om op vakantie te kunnen, werkte je dan overal en nergens. Aan de ANWB-winkel in Leiden – twee of drie zomers gewerkt – heb ik goede herinneringen. Er werkten alleen maar meisjes en één dame, het kantoorhoofd. In de zomer nam die echter jongens aan, met opzet ‘want alleen vrouwen is niks. Met mannen erbij is het anders. is de sfeer ontspannener’. Dat was ook wel zo. Maar goed.

Deze man achter de rollator kende ik van een ander baantje; bij KLM Vrachtafhandeling. De mannen die in de vliegtuigruimen koffers laden en lossen. Klotewerk in onmogelijke lichaamshoudingen. In die tijd. Hopelijk is het nu anders. Maar wij waren de afdeling die internationale post verwerkte. Ongeveer vijfendertig jaar geleden.

In Hoofddorp had KLM een grote loods. Daar kwamen de postzakken binnen en wij distribueerden de post. Niet de stukspost – dat was af en toe en ook voorbehouden aan vaste medewerkers – maar de bulkpost. Dan kwamen de Vaniety Fairs, de kranten, de magazines binnen en mochten wij die verdelen naar land en stad. Niet zeer complex werk, maar wel zeer stoffig.

Eén van de vaste medewerkers daar was hij. Een stille jongen. Niet de grootste geest. Maar wel heel serieus bezig met z’n werk. En ook uit Leiden.

Alhoewel ik ‘m niet ken – anders dan wat je net las – is het toch een bekend gezicht. Toch schrik je. Wat heeft ‘m in die positie gebracht? Is het een erfelijke aandoening die hem achter die rollator bracht? Een ongeluk? Een gevolg van z’n werk – waar hééft hij in al die jaren gewerkt?

Gewoon vragen, ik weet ‘t. Als ik in m’n huidje ‘verslaggever’ kruip, is dat geen enkel probleem. Maar dat huidje werkt nu niet en dan ligt er plots een enorme berg tussen hem en mij. Een berg van ongemak.

Maar de onthutsing blijft nog even.

Een rollátor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s