Een begin? Is er niet.

Het is een intrigerende soort, de mens. Het intrigerende is het ingebouwd zelfvernietigingsmechanisme. Niet te vermijden en niet aan te ontkomen. Vanaf het moment dat we er zijn, zijn we op weg naar volledig wegvagen van onszelf. Uiteraard ontkennen velen dat en gebruiken verhullende begrippen als ‘vooruitgang’ en ‘ontwikkeling’. Zijn we niet van een soort super-aap ontwikkeld tot heer en meester van de aarde? Beheersen we niet natuurkrachten en imiteren we leven en natuur steeds meer en beter?

Waar, waar en waar. En al die ontwikkelingen leiden tot niets anders dan vernietiging. Vanaf de eerste interventie van de mens in zijn dagelijkse omgeving is dat gaande. Vuur? Met de beheersing kwam de controle en verdween de willekeur. Het is echter een idéé, een suggestie van controle.  Maar vuur beheersen we helemaal niet. We snappen hoe het werkt en we kunnen bepalen waar we vuur willen hebben. Maar gelet op de branden, brandjes en ongelukken doet vuur nog steeds niet wat wij willen. We beheersen het niet.

Een beter voorbeeld is misschien de medische kennis. Ook hier: vanaf de eerste interventie is een soort domino-effect ontstaan. Nieuwe ontwikkelingen zijn vaak een gevolg van eerdere ingrepen in ons lichaam of biologisch systeem. Geneesmiddelen met bijwerkingen. Nieuwe ziektes die waarschijnlijk niet eens nieuw zijn maar waar je eerder niet aan toe kwam, qua levensloop. Doodgaan aan wondroos, de tering of difterie voordat enige vorm van kanker kan toeslaan. Het is een beetje zoals een oude auto repareren; je hobbelt van probleem naar probleem als je eenmaal begint.

Waar het me om gaat, is dat ‘de mens’ z’n hersens gebruikt om te begrijpen. Een dodelijke ontwikkeling.

Onze beroemdste vragen draaien om dat thema. Waarom zijn we hier? Hoe is alles ontstaan? Ontstaan?! Hoezo: ontstaan? Waarom zou alles moeten zijn ontstáán?

Het_begin

Da’s geen vrijblijvende vraag. Het is wel een heel lastige om voor te stellen. Begrijpen is voor velen een eindig proces: ‘ooit zullen we alles weten, van de oorsprong van leven tot het begin van het heelal en meer’. Het is echter stomweg een gevolg van de eerste stappen op de weg van begrip en wetenschap. In eerste instantie zijn die nog te overzien ‘verrek, de aarde is rónd’. Waar het echter om gaat, is dat daarmee ook de weg is ingelagen van de domino. Antwoorden roepen vragen op (naar meer gedetailleerdheid).

Het is echt lastig om mee om te gaan. Maar waarom zou er een oorsprong en een reden zijn voor alles wat we ervaren, inclusief onszelf?

‘Waarom’ is een heel goede vraag. Kennis is een waardevol goed. Totdat we uit het oog verliezen dat we op zoek zijn naar óneindige kleinigheid. Da’s best interessant, want daarmee is de ultieme verklaring onmogelijk geworden. …. Je kunt lekker bezig blijven. En waarom zou het niet zo zijn dat er ‘gewoon’ altijd iets was?

Big bang? Gewoon het altijd al aanwezige dat uitdijt. Het begin van leven? Een chemisch en toevallig proces. Een goddelijk ontwerp (dus)? Nou, nee, het was er ‘gewoon’ en ontwikkelde zich.

Het is zo jammer dat we ons leven zo moeilijk, zwaar en complex maken door de drang te begrijpen en ons niet neer te leggen bij ‘toeval’, ‘lot’ en ‘van niets naar niets’.

2 thoughts on “Een begin? Is er niet.

    • Onsterfelijk. Ik vermoed dat de mensen die dat nastreven vooral positieve associaties hebben van leuke dingen des levens. Maar je hebt ook nog zoiets als Sisyphus, of van die situaties waarin je éindelijk eens rust wilt hebben en dat niet krijgt. Nee, oneindig is het mooiste wiskundig begrip maar voor een mensenleven een drama.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s