Vertrouwen op een woord

Het is een prachtige wereld om de draak mee te steken; de elektronische. Is die nu echt, of niet? Mooie vraag, maar absoluut nutteloos. Want de vraag naar realiteitsgehalte is al eeuwenoud. Is de wereld áchter jou, nu, op dit moment, er echt? Pas als je je omdraait om dat te controleren, zíe je ‘m. Maar dan is-i niet áchter je. Filosofen kunnen heerlijk aan de slag met realiteit. Persoonlijk denk ik nog steeds dat één van de beste definities is dat realiteit dat is wat mensen als realiteit erváren. De digitale, elektronische is daarmee zo echt als maar kan (en de psychotische werkelijkheid ook).

D’r is echter wel een groot verschil in werkelijkheden. Naast dat jij en ik heel verschillende beelden hebben bij deze woorden, dat twee mensen die naar hetzelfde object kijken nooit hetzelfde zien, zijn er ook ontelbaar veel werkelijkheden. Dat zijn allemaal aan mensen gekoppelde fenomenen. We nemen waar, projecteren en interpreteren. Zintuigen en hersenen spelen de hoofdrol. In de digitale wereld ligt dat effe anders.

Daar is een soort geëxternaliseerde werkelijkheid geschapen. We schrijven op. We voegen emoticons toe. We proberen dat complexe intermenselijke communicatieprotocol te vatten in symbolen; letters, beelden, geluiden. Maar het vereist daardoor wel formalisatie. De e is een e, alhoewel ik zeker weet dat jij een ander gevóel hebt bij een e dan ik. Toch kunnen we ermee uit de voeten.

De digitale werkelijkheid is een echte. De digitale werkelijkheid heeft echter ook eigen ‘wetten en regels’. Dat maakt het lastig, want daardoor leven we in twéé werelden. Dat is voor ons nog nooit gevraagd noch gebeurd. En eerlijk gezegd heb ik geen idee hoe het op de lange termijn zal uitpakken. Trekken we ons terug in één van die werkelijkheden? Krijgen we ‘echte mensen’ én ‘digitale mensen’? Krijgen we nieuwe aandoeningen die te maken hebben met ‘identiteitscrisis’? Geen idee.

Aan de digitale werkelijkheid zitten kantjes die mij zorgen baren. Een belangrijke is de nadruk op communicatie. Of eigenlijk: de gevolgen daarvan. Ik moest eraan denken toen ik weer ’s herinneringen kreeg van systemen als Facebook dat vrienden van mij jarig zijn. Handig. Tegelijkertijd: als ik niet zou reageren en geen berichtje zou sturen, wat betekent dat dan?

Ik kan alleen voor mezelf spreken. Maar eerlijk gezegd schieten er dagelijks heel veel mensen door m’n gedachten. Mensen die ik (vaak) al járen niet meer zag of sprak, maar waarvan je dan plots denkt ‘hoe zou het gaan met….?’. Mogelijk hoor jij ook wel tot die groep, want, serieus, mensen vergéten doe ik heel veel minder dan contact houden met mensen. Daar ben ik, weet ik, lui in.

De vraag waarmee ik zit, is of we op weg zijn naar een situatie waarin ik kan – moet?! – bewijzen dat ik in een sociale relatie investeerde. En met welk gevolg. Wat dat betreft, is de aflevering van South Park over Facebook nog steeds verhelderend.

Deze, dus.

Ik kan jou, lezer, alleen maar vertellen dat ik vaak met andere mensen mee leef, aan ze denk. Maar bewijzen kan ik het niet, want het speelt zich allemaal af in míjn hoofd. En eigenlijk vind ik dat jij, lezer, ook genoegen zou moeten nemen met die mededeling en wetenschap. Vertrouwen op een woord; zou dát verdwijnen?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s