Een kerstverhaal

Het is niet de mooiste. Die stond in een andere huiskamer en was in mijn herinnering helemaal symmetrisch. Er is er ook een geweest die na anderhalve week weer ging uitlopen met lichtgroene toppen. Dat was de lastigste om weg te doen. Die van dit jaar is er een in de categorie Illusies. Dat is een categorie die alleen ik ken, denk ik. Het zijn de exemplaren die een vreemde knik maken waardoor het verdraaid lastig wordt hun ware vorm, hun ware karakter te vinden.

Kerstbomen inderdaad. Wij kopen ze nog steeds ieder jaar. Uit kweekpercelen, niet uit bossen weggerukt voor ons vermaak. Ook geen plastic boom, want het zoeken is een belangrijk deel van de kerstsensatie. En natuurlijke bomen zijn ten slotte ook zelden tot nooit symmetrisch noch van plastic. In al die jaren is de grootste verandering waarschijnlijk die van de ‘echte kerstboom’ die al snel ging uitvallen en, in m’n jeugd, zelfs het risico liep vlam te vatten. De buurman had er in de jaren zestig nog échte kaarsjes in; toverachtig mooi. Dat waren de dennenboompjes. Dennenbómen werden het in de moderne doorzonwoning die volgde en nog later de Nordmannspar, die o zo handig ‘niet uitvalt’.

Iedere boom was anders. Iedere boom had een karakter. Iedere boom was uniek. Iedere boom werd deel van het huishouden. Iedere boom eisen mentale inspanning om ‘m het huis uit te krijgen. Aan iedere boom raakte je gehecht als aan een (ouwe) bekende.

gardentip_bc53715082_n

De boom van 2015 is weer een illusionist. Een kleine illusie, dat wel. Zo’n dertig centimeter onder de top zit een knikje. Da’s een onhandigheidje als je de boom rechtstandig wilt neerzetten en de een de onderkant van de stam als richtsnoer gebruikt en de ander de top. Na een minuut of tien waren we er uit: de stam is wél recht. Dan is het zo gepiept en begint de volgende fase: welke kant vóór?

Onze boom is daarop voorbereid. Als een mopshondje lijkt-i één wat vlakkere kant te hebben. Dat moet dus wel de kant worden die we het minst zullen zien. Zo staat hij uiteindelijk ook, na wat rondjes draaien. De mooiste kant vóór.

Hij is inmiddels gezinslid, een vertrouwd element. Da’s een interessante fase. Je bekijkt je boom nu anders. Zie je de verschillen in takken? De verschillende afstanden tussen de ‘lagen’ takken? De gekneusde takken?

In onze boom zit een soort van grotachtige ruimte. Niet omdat er een tak ontbreekt, maar gewoon… hij is zo. Net als dat-i mopshondachtig is en een vreemde kronkel heeft. Het is z’n karakter.

Soms zit ik naar de boom te kijken en denk ‘wat heb je allemaal meegemaakt?’. Hoe kom je aan die grot? Was het een andere boom die probeerde je te verdringen? Toch een afgebroken tak, maar dan jaren geleden? Ontstond het gat doordat er wild tegen je aanliep, op de vlucht voor weet ik wat? Hoe heeft de wind je gevormd? Waar kom je eigenlijk vandaan?

Over anderhalve week ligt-i aan flarden geknipt in de groenbak. Over twee weken kan ik me niet eens meer herinneren dat-i er was. Volgend jaar maak ik kennis met een nieuwe huisgenoot. Weer een met een kerstverhaal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s