Schrikken van een nabije dood

Onze moeder is verleden week woensdag overleden. Vandaag hebben we haar begraven. In de tussenliggende dagen spookte er iets door m’n hoofd.

Mijn vader is veertien jaar geleden overleden. Dat ging heel anders dan met m’n moeder. Goed, ze waren beide op ‘gezegende’ leeftijd, respectievelijk 83 en 95. Da’s mooi. Maar waar de één rustig insliep na beroerte nummer zoveel – m’n moeder – vertrok m’n vader eigenlijk toch plotseling nadat de diagnose kanker was gesteld. In twee, drie weken was het gedaan.

Nu zal het uitmaken of het de eerste of de tweede van je ouders is die sterft. En ook zal je eigen karakter, opstelling en (levens)ervaring een rol spelen. Ik kan me herinneren dat ik, tot mijn eigen verbazing, niet veel expliciet verdriet had; bij allebei niet. Dat wordt dus nog wat, want dan moet je haast wel een binnenvetter zijn met verhoogde kans op stress-gerelateerde aandoeningen, zou je denken. Ik mag verraden dat dat niet zo is. Ik ben ‘gezegend’ met de capaciteit me neer te leggen bij het onvermijdelijke.

Maar in de nabijheid van de dood gebeuren er bijzondere dingen met je.

IMG_3074

Niet de ‘discussies’ met je broers en/of zussen over wie wie nu het best kende, het meest deed, het beste kind was, het meeste recht heeft op, of welke herinnering (meer) waar is (dan een andere). Da’s standaard, lijkt me. En, eerlijk gezegd, twijfel ik geen microseconde aan mijn eigen waarheid. Het is immers de míjne. Wel bevestigt de dood hoe slecht je mensen kúnt kennen: alle waarheden zijn waar en samen vormen ze een deel van een persoon. Maar wat die zélf dacht te zijn, zullen we nooit weten. Het gedoe, de gesprekken, maakt wel dat je het gevoel hebt dat je ouders van je worden gestolen.

Nee, écht bijzonder is wat gebeurt als je laatste ouder overlijdt. Verleden week woensdag bij ons. Ineens, heel kort, is daar dan het besef dat jij – ik ben de oudste zoon – nu vooraan in de rij staat. De volgende ben ik. En, ja, er kan altijd iets die volgorde verstoren. Maar toch… even was-i er.

Mijn verdriet bij het overlijden van mijn vader was groter dan toen m’n moeder overleed. Maar dat was verdriet om het verdriet van m’n moeder die haar maatje kwijtraakte en alleen achterbleef. Nu zij overleed liet zij geen maatjes achter. Zij was de laatste van de twee. Maar ik zag míjn maatje en kinderen. Het komt naderbij.

Voor iemand die gelooft dat we er gewoon zíjn, zonder doel, zonder afkomst en zonder toekomst, zoals bladeren aangroeien en afvallen, jaar in, jaar uit, is dat een vreemde ervaring. Heel even ben je bang dood te gaan. Of nee, je bent bang anderen verdriet te gaan doen, te móeten gaan doen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s