Pissen in de chloor

Onverwachte effecten: altijd leuk (is mijn mening). Maar dan moeten het ook wel écht onverwachte zijn en niet min of meer bewust genegeerde en daarna – toneelspelend – ‘hé, dát had ik nu écht niet verwacht’.

Vandaag maakte de regering het zoveelste plan bekend. Vast met uiteindelijk effect dat het binnen drie jaar weer moet worden ‘hersteld’. Dat gebeurt deze weken met vrij veel beleidsbeslissingen waarvan met grote stelligheid indertijd werd beweerd dat het allemaal ten goede van ons allemaal zou komen. Vandaar dat nu extra geld naar de zorg moet en de nervositeit rond psychiatrisch patiënten – de ‘verwarde mannen’ uit de krant – toeneemt. Het zijn overigens ook mooie tijden voor diegenen die willen weten en zien hoe het betere lobbywerk gaat. De ongeorganiseerde zwakkere in de samenleving – ja, die bestaan écht – vissen momenteel nog steeds achter het net terwijl de lobby voor meer veiligheid wint.

Een leerzame manier om plannen te beoordelen, is nog steeds zoeken naar inconsistenties. Waar in het plan wringt het verhaal? Waar verspringt het perspectief? Waar verschijnt, liefst als duveltje uit een doosje, een nieuwe belanghebbende? Waar loopt het beleidsverhaal – dat wordt ook wel de beleidsfilosofie genoemd – mank ten opzichte van je eigen ervaringen of kennis?

Je ziet vooral politici zeer lenig van het ene standpunt naar het andere overspringen, zonder aan de sprong veel woorden vuil te maken. Dan hoor ik PvdAer Samsom stellig beweren dat er extra geld naar de AOWers moet omdat die het de afgelopen jaren zo zwaar hebben gehad. Waar zijn standpunt van drie jaar geleden is dat het allemaal wel meevalt met de bezuinigingseffecten voor AOWers (en, terzijde, andere ouderen) is een raadsel. Swoesh, swoesh, en met voor de borst kruisende handen een bezwerend gebaar makend, is die bewering wég, weggetoverd zoals Burt in de (fantasties idiote jaren zeventig) serie Soap.

Mooi voorbeeld is de bestrijding van langdurige werkloosheid. Of? Eigenlijk is dat je reinste volksverlakkerij. Kijk maar.

Op Prinsjesdag 2015 barst uiteraard een discussie los over de bestrijding van de werkloosheid. Da’s immers een groot probleem. De maatregelen die worden ingezet – naast de repressief uitpakkende van het UWV – zijn diverse projecten en subsidiestromen. ‘Neem een oudere in dienst en krijg een bonus’, da’s zo ongeveer het niveau. Waarom dat niet is gericht op de bestrijding van de werkloosheid? Stomweg omdat de regeling is gericht op die werklozen die op dit moment een uitkering hebben. NUGers – niet uitkeringsgerechtigden – staan aan de zijlijn, niet werkend, wel ‘zoekend’. Als het werkelijk de bedoeling is werkloosheid te bestrijden, dan zul je moeten erkennen dat dat iets anders is dan ‘mensen met een uitkering’. Nu is het effect alleen dat er – weer – wordt gewerkt aan ‘de uitstroom’. Dát is de bedoeling: zo min mogelijk mensen in een uitkering, ten laste van of de sociale zekerheid of de sociale voorzieningen.

Als je, als kind, in de met bleekmiddel schoongemaakte wc piste, was de waarschuwing van je moeder dat je dan eerst moest doortrekken omdat er anders een giftig gas ontstaat, heel terecht. Eigenwijs en overmoedig als je als jeugdige bent, deed je dat soms tóch. Om daarna bijna dood te gaan. Het is altijd goed waarschuwingen voor giftige combinaties ter harte te nemen.

(Ik blijk echt ‘chloor’ te moeten gebruiken in plaats van het woord ‘bleek’. Dat heeft blijkbaar veel minder effect. Overigens is de blogpost van woensdag 15 september een vervolg op deze)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s