Gezonde grenzen

Gisteren won iemand een bronzen medaille.

Ik vind dat knap. Het was op de wereldkampioenschappen, hetgeen betekent dat er formeel maar twee mensen sneller zijn dan jij.

Maar de medaillewinnares was ontstemd. Over zichzelf. Over het feit dat het ‘maar’ brons was. Over mogelijke tactische fouten.

Zij was (meer dan) overtuigd dat er meer in had gezeten. Dat ze ook meer had moeten bereiken dan brons.

Die drang om maximaal te presteren, schijnt topsport te zijn. Geen genoegen nemen met minder. Niet accepteren dat je onder niveau presteert. Altijd beter willen worden en zijn.

Da’s voor sporters vast een motivator. Die zetten daarvoor heel veel opzij; tot in het ongezonde. En die feitelijk ietwat idiote prestatie wordt door ons, het publiek, aangegaapt in ver- en bewondering. Want wij kunnen (en willen?) dat niet investeren.

In dat licht is topsport een soort freakshow. Zíj zijn het. Zíj doen het. Wíj niet.

Eigenlijk is het nog vreemder dat voormalig topsporters worden gezien als motivatiedeskundigen voor gewone werknemers. Mensen die optreden op conferenties, tijdens workshops, die verhalen hoe je je grenzen kunt verleggen.

Zou dat nu echt gezond zijn? Níet tevreden zijn met wat je bereikt?

2 thoughts on “Gezonde grenzen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s