bekentenissen van een oudere man

Het is iets wat al een paar keer door m’n hoofd speelde, maar toen ik Michel Houllebecqs boek Onderworpen (Soumission, 2015) zat te lezen en het volgende citaat las, besloot ik een poging te wagen.

Maar nu was het eerder rond de leeftijd van vijftig, zestig jaar dat het voor een stel verstandig was een ménage te beginnen, op het moment dat de verouderde, pijnlijke lichamen alleen nog de behoefte voelen aan een vertrouwelijk, geruststellend en kuis contact; (…)

Kort: Houllebecq beschrijft Frankrijk in 2022, beschouwd door de ogen van een literatuurwetenschapper aan de universiteit. Het boek bleek, zoals Houllebecq betaamt, controversieel: Frankrijk kiest mogelijk voor een Islamitische regering, met welke gevolgen? Daar, althans, ben ik aangeland. Ik ga niet beweren een Houllebecq-adept te zijn. Zijn Elementaire Deeltjes las ik uit, maar of ik echt álles begreep en doorgrondde.

Het is die laatste zin die iets raakte, denk ik. Iets met veranderende verhoudingen, relaties, sexualiteit.

Hoe ouder je wordt, hoe meer afstand je kunt nemen van jezelf. Blijkbaar maakt het enorm uit hoeveel er op het spel staat, wat je eigenbelang is, als je jezelf eerlijk wilt beoordelen. Sterker, ook als je die zelfbeoordeling voor jezelf houdt, is-i niet (altijd) eerlijk.

Het moeilijkst en confronterends is voor jezelf erkennen wat je fout deed in een relatie. Wat de momenten zijn waarin je oneerlijk de ander kansen ontnam, of waarin je eigenbelang doordreef.

Het is zoals Houllebecq beschrijft: de aard van een relatie verandert. Hij wordt niet gezapig(er), maar wel rustiger, evenwichtiger. Waar in je tienerjaren de hormonen lustopwekkend door je lijf gieren en in de twintig jaar daaropvolgend zorgen voor nadruk op de fysieke definitie van ‘liefde’, daar neemt gedurende de tijd een rustiger variant de dominantie over, eentje waarin dat lichamelijke anders wordt – níet doodbloedt, uitsterft of uitdroogt. Waar denk je dat anders die ‘geile ouwe mannetjes’ vandaan komen? Ik gok er op dat dat te maken heeft met (ongegeneerd) genieten van schoonheid.

Maar onderling worden het tussen twee mensen de  ‘kleine dingen’, momenten, herinneringen die waardevol blijken te zijn.

Schermopname (2)

Ik kan me bovenstaand moment nog precies herinneren (was na een Tweetup in Amsterdam waar we samen naartoe gingen. Het zowat enige wat eega overigens met Twitter deed). En zo zijn er meer van die euforische seconden.

Maar het gaat eigenlijk ook om de vraag wat ik haar ontzegde. En da’s best veel, vice versa ook. Je kunt beweren dat dat echte liefde is, of dat we ‘dus’ bij elkaar passen, maar toch zit het niet altijd lekker.

Als je, zoals wij, al een heel leven samen hebt, dan is die vraag naar de beperkende effecten een verrassing voor jezelf. Je staat er namelijk niet echt bij stil. Maar hoe ging het eigenlijk: bijvoorbeeld de eerste sex, waar, hoe en met hoeveel plezier, en daarna, wie had waar plezier aan en waarom? Of was het zeuren en dwingelanden? In je jeugd sta je daar niet echt bij stil; driften regeren. Als je die film terugspoelt en afdraait, wordt het niet altijd beter. Pas nú vraag je je dan af wat je iemand (mogelijk) ontzegde, of de een niet ‘gewoon’ deed wat de ander wilde.

Een relatie vlakt niet af in de loop van de tijd: ze wordt rijker. Driften nemen niet helemaal af; ze krijgen een juistere plek, veel minder dominant. Wat dat betreft, beginnen (Nederlandse) romans me langzaam wat de keel uit te hangen met hun aandacht voor sex. Natuurlijk is dat mooi, opwindend, prachtig, lekker en fijn, maar het is niet de basis voor een relatie. Die zit in opofferingsbereidheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s