Vrouwen maken niet uit

Vrouwen. Het zijn en blijven vreemde wezens voor mannen. Een leuke aftrap, zo’n zin, maar behoorlijke nonsens. Dat er verschillen zijn, weten we. We zíen het en we onderzochten het. En we begrepen het ontstaan en bestaan ervan maar deels. Maar dat geldt voor alle menselijk gedrag; dat we onszelf (niet eens) begrijpen tot in alle nuances. Maar dat vrouwen vreemde wezens zijn is toch een vreemde gedachte.

Een echte mannending, want alleen zij zijn in staat vrouwen níet te begrijpen. Mannen, immers, zijn geslachtelijk de enig andere groep (ongeslachtelijke sla ik voor het gemak even over). Het ís natuurlijk mogelijk dat mannen inderdaad vrouwen niet begrijpen. Jammer genoeg voor die mannen, denk ik dan; maar, jongens, heb je het dan wel geprobeerd? Hoe empatisch bén je dan? En als je het hebt geprobeerd, denk je dan dat het het ook wel eens aan je eigen intelligentie kan liggen? Jij en ik snappen vast niets van de modernste natuurkundige inzichten, zelfs zoiets als quantumfysica niet. Daar hebben we dan geen probleem mee, want we accepteren ons gebrek aan kennis terzake. Maf, toch? Dan zoeken we de oorzaak terecht bij onszelf – wíj snappen iets niet – maar bij vrouwen ligt het blijkbaar aan de vrouwen.

Misschien is het wel dat er geregeld zo’n heisa om gelijkheid der seksen ontstaat, omdat mannen bang zijn. Uiteraard bang voor de kwantitatieve toename van concurrentie als iedereen gelijk zou zijn, maar misschien nog wel meer voor hun eigen afhankelijkheid. Want ook dat weten we: de afhankelijkheid van vrouwen is voor mannen groter dan andersom. Weduwe ben je langer dan weduwnaar, wist je dat? Of: na de dood van een partner overleeft een man zijn vrouw significant korter dan een vrouw haar man. Hoezo, sterk geslacht? De enige plek waar mannen domineren, is de arbeidsmarkt. Laat dat nu een menselijk construct zijn, onderdeel van ‘de economie’. Daarmee heeft de man een strategisch onwaarschijnlijk krachtige positie, want hij reikt tot ver in tal van andere domeinen: sport, kunsten, gezondheidszorg, zelfs vrijwilligerswerk.

Als dit ook maar enigszins nieuw is voor je, ben ik verbaasd. Het is al heel lang bekend.

betsy-perk-2-576x350

Interessanter zijn de vragen óf en hóe je dat verandert. Ook die eerste vraag is relevant. Ik mis ‘m iedere keer weer: de vraag naar wenselijkheid. Natuurlijk, op het eerste gezicht ís het oneerlijk als soortgenoten niet gelijk worden behandeld. Natuurlijk, dan is de eerste reactie dat dat niet hoort en moet worden gecorrigeerd. Maar, en nu wordt het link, wat zijn de voordelen? Ik weet ‘t; nu dreigt biologisch determinisme in de vorm van ‘er bestaat dus zoiets als een gegeven natuurlijke situatie’. Nou, nee, die kennen we als mensheid al verschrikkelijk lang niet meer. Iedereen die terugvalt op redeneringen die zijn gebaseerd op Neanderthalers en hun gedrag ontkennen de zelfbeschikking van mensen, mét zijn grenzen. Als ik mezelf zo zie, heb ik niet bepaald het idee dat mijn genen zich zien als genen van een ‘jager’.

Eén van de beste manieren om een beeld van een samenleving of een tijdperk te krijgen, is de verhalen erover kennen (inderdaad, als socioloog ben ik heel veel minder van de kwantitatieve kant). Verhalen in welke vorm dan ook bevatten heel veel gecodeerde informatie, de normen en waarden. Ook ik lees boeken om het verhaal, maar soms is het ook boeiend op parallel daaraan ook te letten op de ‘maatschappijschets’. Dat moet je overigens wel gewoon leuk vinden, want als je het bewust gaat doen krijg je het effect van een viseter die een exquise vis fileert op zoek naar graat. Je sloopt de vis, het verhaal.

Wat ik wil zeggen, is dat in die discussies over mannen en vrouwen verhalen eigenlijk belangrijker zijn dan aantallen. Het zal me een biet wezen hoeveel schrijvers er zijn van het mannelijke of het vrouwelijke geslacht, noch hoeveel van elk er wat wonnen. Dat zullen vooralsnog vooral mannen zijn.

Waaróver wordt geschreven? En hoe? Dát is wat ertoe doet als je het hebt over (on)gelijkheid. Mannen die over vrouwen schrijven. Hoe we met z’n allen over vrouwen denken. Wat de tijdgeest is of was. Ik ben óók benieuwd naar vrouwelijke schrijvers, maar minstens zoveel naar de manier waarop mannen over hen schrijven. Want daarmee verraden ze hun positie.

One thought on “Vrouwen maken niet uit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s