God twijfelt

Woensdag, morgen, 20.20 uur. Dat is het moment waarop we God zullen zijn. Op dat moment moeten we bij de dierenarts zijn met onze kat-zonder-oren. Wat hij niet weet, is dat we dan gaan beslissen of-i dan zal sterven, of niet. Euthanasie, noemen mensen dat. Laten inslapen van dieren. Of een genadedood, als je bijvoorbeeld jager bent. Hoe je het noemt,maakt geen bal uit: er wordt dan vóór en over je voortbestaan beslist. Niet mis, hè. Net als God doet, als die bestaat.

2013-12-26 15.59.20

Dit is ‘m. Hij heet Kiki (of Kicki, afhankelijk van welke zoon je gelooft. De een rugbyde toen nog en gaf ‘m dus een net andere naam dan de andere zoon. Fonetisch hoor je gelukkig geen verschil. Zeker als je kat bent, niet). Een witte kat, waarvan mij nooit echt duidelijk werd of het doerak is, of niet. Hij was vooral gehecht aan onze jongste zoon en sliep meestal ook op diens bovenkamer (we hebben niet echt een zolder, maar wel een bovenste kamer in een ‘onbenoemde ruimte’). Hij is een jaar of negen nu. In die periode is-i al zwart thuisgekomen – in ons modder-/kikkervijvertje gedonderd, de klungel – rood – na een verschrikkelijke vechtpartij, vol met beet- en snijwonden. Echt róód. Hij heeft weken lopen hinken en strompelen: bleek zeer waarschijnlijk gebroken, maar dan wel ‘mooi’ waardoor hij wel kon springen. Omdat katten een enorm hoge pijngrens hebben, gaf-i ook geen krimp. Zat in rust met een rechtervoorpoot geheven. Maar je kon er wel aan zitten zonder dat-i gromde. Röntgenfoto’s, dus. Een kat die eerder een dondersteen bleek dan wat anders. Een dondersteen met een duidelijk ego. Een dondersteen ook die, voordat-i hij-af werd, ’s nachts op honderden meters van huis uit bomen kon worden geplukt, uit studentenhuizen of woonboten opgehaald. Zo eentje.

Maar hij is wit.

Dat blijkt gevaarlijk, want minder dan twee jaar na de bovenstaande foto is-i er zó aan toe:

Photo 27-01-15 18 47 40 (1)

Meneer heeft als gevolg van de zon oorkanker, en in wel zodanig ernstige vorm dat beide oorschelpen moeten worden verwijderd. Het rechteroor is het ernstigst aangetast. “Dat heb ik nog niet eerder gezien, zo ernstig”, sprak de dierenarts twee weken geleden. Meneer is dan weer op visite daar, want het rechteroor geneest niet goed. Er blíjft een etterend wondje open. Ook na bijna twee maanden met een hoofdkap – als je goed kijkt, zie je ‘m op de foto ook – niet. Hij krabt even en daar vloeit het bloed weer, waarna hij probeert de pijn en jeuk kwijt te raken door met z’n kop te schudden. Bloed, overal in huis bloedvlekken. En niet zuinig; hij zou niet misstaan in een aflevering van Dexter. Erger is dat-i angstig werd. In paniek rende-i – liefst ’s nachts – het huis door (waardoor het bloed ook beter werd verspreid door het huis, op muren, kleding, kasten, deuren….). Dát die angst groot was, bleek uit de drollen: hij scheet in z’n broek.

Twee weken geleden hebben we bij de dierenarts besloten over te gaan tot twee weken een enorm zware dosering antibioticum en een pijnstiller. Als dat niets zou doen, zou dat einde verhaal betekenen. Morgenochtend krijgt-i z’n laatste dosering. Morgenavond is-i bij de dierenarts.

Is ’t gelukt? Moeten we ‘m laten inslapen? Of niet?

Hij heeft het in die twee weken gepresteerd om weer een bloed-ochtend te scheppen. Dat is opgelost door ‘m ’s nachts, als-i binnen is, z’n hoofdkap om te doen. Heel opvallend: dat leek ‘m rúst te geven. Maar de wond is nog niet dicht. Wel lijkt de ontsteking kleiner en de wonddruk afgenomen. Maar dicht, genezen? Nee.

Logischerwijs slaapt-i dus morgen in. Maar God is vast niet te vergelijken met een mens. De wond lijkt minder heftig, de omringende huid minder ontstekingsrood. En dus slaat twijfel toe. Is het zinvol de behandeling nog ‘even’ voort te zetten? Maar wat is ‘even’? Is dat niet eindeloos oprekken? Morgen bespreken we het.

God. Ik geloof dat je dat niet moet willen zijn. Leven beëindigen is verdraaid lastig. Ik weet dat ik het kan met een dier, want ik deed het eerder. Maar toch. En dan de wachttijd; de wetenschap die jij al hebt en hij niet. Nee, beschikken over leven en dood is niet mijn ding, hoe noodzakelijk soms ook.

PS
Vanavond is Kiki om 20.45 uur ingeslapen. De tumor zat er waarschijnlijk nog en we vonden dat een te pijnlijke situatie opleveren voor hem om nog te wachten. Dit is het moment, denk ik, dat-i bewusteloos raakt van de overdosis narcose.
IMG_3504

3 thoughts on “God twijfelt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s