Kafka is nog veel te aardig

Hij is een mooi icoon voor absurditeit, denken we. Kafka schreef prachtige werken over vreemde verschijnselen als een man die in een insect verandert, en over de absurditeit van systemen. Een bureaucratie is een systeem. Een kantoor met al z’n formele en informele afspraken is een systeem. Kafka wist die situatie uit te vergroten om het zicht op anders onzichtbare details te verbeteren. Als fan van hyperbolen en doortrekking naar het absurde liggen dergelijke verhalen me wel. En er zijn meer schrijvers die dit kunnen, hoor. Lees De lotgevallen van de brave soldaat Švejk, die opdrachten bijzonder letterlijk uitvoert. Of over de nutteloze mens, in en over Oblomov. De Russen konden er wat van, hoor: Dode Zielen is ook prachtig. En laten we de Italianen niet vergeten: Calvino’s De gespleten burggraaf bijvoorbeeld.

Wat we niet mogen vergeten, is dat het romans zijn, verzonnen verhalen. Dat ze een stevige scheut maatschappijkritiek bevatten doet daaraan niets af. Het is een neppe wereld, een sterk overtrokken beeld.

Dat is ook de reden dat ik het steeds lastiger vind de echte wereld van vandaag de dag te vergelijken met hun interpretaties. Door overheidshandelen Kafkaësk te noemen, bagatelliseert het. Terwijl de werkelijkheid keihard en soms zotter dan de fantasie is.

Wij kregen een paar weken geleden een brief. Die krijg je niet zoveel meer. Deze was van het CAK, het Centraal AdministratieKantoor. De inhoud bleek de aanzet tot een tocht die je snel Kafkaësk zou noemen, maar die veel te triest is om zo betiteld te worden. Let op, dit gebeurde tot nu toe.

In de envelop verschool zich een rekening. Deze:
Scan_20150407

Niets bijzonders, toch? Een eigen bijdrage – iets wat tegenwoordig standaard wordt toegepast op alles; ook als er al een bedrag zelf ís betaald, maar dan buiten een regeling om – die wettelijk verplicht is gesteld.

Maar er is nooit “zorg geleverd (in het kader van de) WMO”! Kijk, en da’s wat mij betreft dus absurd.

Dan ga je bellen. Eerst het CAK “Geen idee waarvoor dit is. Wij krijgen van Leiden de opdracht te factureren. Als u meer wilt weten, moet u bij Leiden zijn”.
Jammer. Dat was op witte donderdag en goede vrijdag ligt ambtelijk Nederland stil, gelovig als ze is.
Vandaag, de dinsdag na pasen, gebeld met Leiden. Dat was een expeditie op zich. Gericht bellen kan niet meer. We zijn allemaal debiel en móeten een vaste reeks afwerken via 14071 ‘het gemeenschappelijk nummer van de gemeenten in uw regio’, waarbij de eerste optie, nadat je ‘Leiden’ hebt gezegd, ‘Engels’ is. De rest van de ellende zal ik je besparen, maar uiteindelijk belandde ik bij het Informatiepunt Zorg. Een aardige dame stond me te woord, maar alhoewel zij het Informatiepunt was, wist ook zij me niets te vertellen. Mijn vraag en onze situatie bleken teveel af te wijken van wat was bedacht.

Zo moeilijk is het niet. Mijn zoon heeft een PGBbeschikking. Tot dit jaar betekende dat dat er ongevraagd enkele duizenden euro’s op zijn rekening werden gestort waarmee hij – ook toen-i nog basisschoolleerling was – zorg kan inkopen. Waarom er zoveel werd overgemaakt, snap ik nog steeds niet. Wij gebruikten minder dan duizend euro per jaar en stortten de rest terug. Beetje omslachtig, maar werkbaar.

Kinderen groeien op. Ze veranderen in de loop van de tijd. De ondersteuningsvraag ook. Van ondersteuning bij planning schoof de vraag wat meer naar activering. Op een gegeven moment hebben we in overleg met de behandelaar en de zorgverlener besloten die ondersteuning on hold te zetten. Het was de vraag aan wélk soort ondersteuning hij behoefte heeft, óf die behoefte ook bleef bestaan en hoe we die dan moesten invullen. Dan kun je wel een PGBbudget benutten en verantwoorden met diverse interessante trainingen, maar ons leek het verstandiger zulk geld gericht in te zetten. Omdat de – goede! – zorgverlener geen fantoomcliënten in zijn systeem wilde, hebben we het contract formeel gestopt.

Kortom, wél een beschikking, wél geld, maar géén zorgverlener. Wél de verwachting dat in de loop van de tijd weer wél van zorg gebruik zou worden gemaakt; mits we de juiste zouden vinden.

Kijk, en dát is systeemvreemd. De SVB snapte, dacht ik, een maand of anderhalf geleden hoe de vork aan de steel stak: wel geld, geen beschikking, maar ook geen uitgaven. Leek hen geen probleem. Maar ook het SVB stuurt een week geleden het zoveelste verzoek een zorgovereenkomst te sturen. En ze bellen kun je vergeten: het is te druk om u persoonlijk te woord te staan. Toch zal dat moeten, want op papier krijg ik het er vast niet in.

Leiden zoekt. Het Informatiepunt ging het de pet te boven. De vraag wordt doorgespeeld naar een senior; “iemand met veel financiële kennis”. Want of je een PGB kunt hebben zónder zorgverlener en zonder besteding: dát kennen we niet.

Maar het idiootst: er wordt dus werkelijk geen minuut zorg verleend of gebruikt en toch presteert Leiden/CAK het een factuur te sturen. Tot 2 mei is er tijd uit te zoeken hoe dit zit. Maar anders is het zo dat je in het kader van de WMO en de nieuwe zorgregelingen ook betaalt voor iets wat je níet gebruikt. Zelfs Kafka zal dát niet hebben voorzien.

2 thoughts on “Kafka is nog veel te aardig

    • IK zou niet weten wat. Dat stilzetten gebeurt al twee jaar en kostte niemand ooit iets. Er wordt gewoon geen geld uitgegeven. Lijkt me grandioos als het antwoord van Leiden gaat worden dat dit geld kóst. Dan hebben we er dus minstens één geval bij van zowel onzin als van dúúrder uitvallen dan goedkoper.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s