King Corn

Ik ben uit een overgangsgeneratie. De achterhoede van de voorhoede die de jaren zestig tot de roerigste van de twintigste eeuw maakten, sociaal gezien dan. Een weinig benijdbare positie overigens, want die generatie valt sindsdien eigenlijk overal nét buiten. Van de afschaffing van de dienstplicht tot en met de verlegging van de pensioenleeftijd: mijn generatie pist overal net naast de pot.

Het is ook een generatie met mooie herinneringen, zoals eigenlijk de meeste generaties die nooit oorlogen of conflicten van enige omvang meemaakten. Het is het eind van de ‘muffe, duffe, ingesukkelde, spruitjeslucht’ jaren vijftig en het begin van de jaren zestig. De periode waarin je nog netjes gekapt en gekleed met je ouders ten kerke ging. De hele week een korte broek aan en op zondag een lange. Een ‘kriebelbroek’. Of er nu wol in zat, zoals in kriebeltruien, of dat je niet gewend was aan stof aan je benen, herinner ik me niet meer. Wél dat we net zo lang konden zeuren totdat we een pyjamabroek mochten aanhouden onder de kriebelbroek. Dat moet wel winter zijn geweest. Dat we als tieners al snel helemaal niet meer mee zouden gaan naar de kerk, lag nog verscholen in de toekomst.

De periode die dan ten einde loopt, is er een die vaak wordt gezien als een waar goedgelovigheid in autoriteit nog bestaat. En dat is sinds de jaren zestig geen positieve kwalificatie. Sindsdien zijn we immers zelf gaan denken, kritische burgers en cliënten geworden. Met als gevolg dat we het nu allemaal ook zelf mogen regelen. Dat, althans, is het verhaal, de verpakking. Je kunt heel grote vraagtekens plaatsen bij de vooruitgang die dat zou betekenen.

Eén van de belangrijkste achteruitgangen is het toenemend ‘randje bedrog’-gedrag.

Er is helemaal geen kritischer consument ontstaan. Er is wel een consument ontstaan die de leveranciers steeds meer is gaan wantrouwen. Dankzij het vernielend gedrag van marketing- en reclamemensen woekert in de samenleving nu een zwam die het niet zo nauw neemt met de waarheid. Bijna ieder moment van de dag kom je het tegen. Zojuist beweerde in een reclameblok een opticien dat zijn ‘opticiens 100% zijn gediplomeerd’. Ooit een diploma gekregen voor minder? Zelfs m’n zwemdiploma A ging niet voor minder weg. Woordspelletjes. Kantjeboord beweringen. Inkopen doen is inmiddels in hoge mate gejuridiseerd: kleine lettertjes zeggen alles.

We zijn helemaal niet vooruit gegaan. We zijn massaal in de luren gelegd.

Terugkijkend is het vreemd. Fabrikanten maken een product waarvan op den duur blijkt dat het discutabele eigenschappen of ingrediënten bevat. Dan wordt het product niet van de markt gehaald; nee, eerder komt er een bijsluiter,meer informatie op het etiket. De fabrikant informeert en de consument wordt de geïnformeerde consument. Lichtgevende horlogewijzers met een stipje radioactief materiaal? Geen probleem. Ze hebben echt bestaan. Kleding waaraan níet het bloed van kinderhandjes kleeft? Alles wat te koop is, zou eigenlijk te vertrouwen moeten zijn. Ik wil niet zelf productvergelijkingen móeten doen.

Het ergst is ons voedsel. Dat gebruik je iedere dag. De supermarkten liggen vol met voer. Voer dat te zout is, teveel pesticiden bevat, te vet of te veel is (of te weinig), dat verborgen suikers bevat of discutabele toevoegingen. De keuze is enorm. Het gemak schreeuwt je toe: tijd besparend. Met welk doel? Om nog langer te kunnen werken? Nog ‘intensiever te leven’? Da’s een eufemisme voor een soort langzame zelfmoord als gevolg van gebrek aan rust.

Kritisch? Nee. De informatie is er. Maar of het gros van de consumenten die zinvol kan gebruiken? ik kan me goed voorstellen dat de haast en de portemonnee sterker zijn dan smaak en gezondheid. Informatie beschikbaar stellen en hebben, heeft een uitermate relatief effect. Rotzooi uitwieden, heeft veel meer effect.

241855

In mijn jeugd had je vers brood van echte bakkers. Dat droogde uit. Tot King Corn op de markt kwam. Dat was ‘melkbrood’, waarin extra suiker en vetten zaten. O, en het was niet te vreten zo klef. Een poos is het waanzinnig populair geweest, als ‘wonderbrood’ dat vers bleef. Een eerste marketingtruc. King Corn heeft ’t niet gered. Na een poos bleek de suffe jaren vijftig/zestiger toch kritisch genoeg. Kritischer dan de huidige goed geïnformeerde consument!

Vooruitgang?!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s