stadsverslaggever

Onbezoldigd lokaal verslaggever zijn, is één van de activiteiten waarvan ik de afgelopen jaren ontdekte dat ik dat kan en vooral wat ik leuk vind. Niet met de ambitie topverslaggever te worden – alhoewel…. hélemaal weg is die gedachte niet – maar wel met de hoop in ‘de journalistiek’ meer te kunnen doen in de laatste van mijn verplichte werkzame jaren tot Het Pensioen. Wie weet…

Het past ook wel bij me. Het lukte me tot nu nooit een eenduidig beeld neer te zetten van wat ik kan of wie ik ben. Mijn drijfveer is mijn interesse. En die bracht me van hot naar her, kennis verzamelend over een keur aan onderwerpen. Maar wel zó breed dat het ook mijzelf al ondoenlijk bleek een rode draad te vinden. Inmiddels begin ik te geloven dat dat ook de karakteristiek van een (stads)verslaggever is. Van die breedheid aan achtergrondkennis kan ik in elk geval nog dagelijks gebruik maken. En er is maar heel weinig – niets?! – waarvan ik dacht dat het niets toevoegt aan mijn kennis. Eigenlijk is overal wel íets te leren.

Nieuwsjager zal ik niet worden. Dat blijf ik toch iets vreemds vinden. Nieuws is voor mij alles wat ik nog niet wist. Dat is veel meer dan ik wel weet. Maar ik besef dat nieuws eigenlijk is ‘heb je al gehoord…?’. Dan is het eerste zijn inderdaad belangrijk. Niet dat het íets zegt over nieuws, anders dan dat het pas geleden is gebeurd. Sterker, ik ben er na al die levensjaren steeds meer van overtuigd geraakt dat het klopt dat nieuws wordt gemáákt. Het is maar wie het brengt en hoe.

Voor mij zijn de gesprekken waarvoor je (een klein beetje) de tijd kunt nemen, de mooiste. Een uurtje; en dan liefst in de marge van de actualiteit, gesprekken over drijfveren, dromen en doelen. Dát is de informatie waarvan ik denk dat die iets toevoegt: begrip. Ik weet niet hoe jij dat doet, maar om een mens te beoordelen wil ik graag weten wáárom-i iets doet, of deed. Drijfveren zijn belangrijker dan momentele argumenten.

De consequentie is dat ik eigenlijk altijd zoek naar onderwerpen en insteken die een ‘max. 500 woorden’ artikel mogelijk maken, de verhálen.

Dat is één van die dingen die ik niet snap. Waarom zou er geen mogelijkheid zijn om langere artikelen te maken? Waarom zouden stadsnieuwswebsites zich moeten beperken tot eenhapsnieuwsberichten óf meteen doorslaan naar ‘duiding’? Waarom blijft de ontwikkeling hangen in de groef waar papieren media toonzettend zijn? Is de kracht niet juist dat allerlei disciplines nu een platform hebben om te publiceren? De klassieke journalist is er daar máár één van!

Wat ik zou willen gaan zoeken, is het wééfsel van de stad. Dat zijn niet de notabelen. Dat is niet de raad. Niet het college. Het zijn niet de sport- en verenigingsbestuurders, noch, in Leiden, ‘de universiteit’. Die zijn het óók, maar dat weefsel is veel meer. Dat zijn ook de marktkooplui, de taxichauffeurs, de rijpende ideeën – een soek in Leiden -, de dak- en thuislozen, de jongere én de oudere.

Hoe langer ik erover nadenk: dát lijkt me de stadsverslaggever, degene die over dat weefsel schrijft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s