de paradox van onbenutte werkplekken

Achteraf is het een mooi voorbeeld hoe een eenvoudige innovatie al als probleem wordt gezien.

Mijn laatste werkgever is er een die zich graag profileert als ‘modern en innovatief’. Nu doen veel werkgevers dat, want het lijkt niet bepaald een aanbeveling als je bekend staat als ‘bewezen gedegen’ of ‘klassiek’. In de loop der jaren is er wel een inflatie ontstaan van termen. Was een paar jaar geleden de toevoeging ‘2.0’ voldoende om ‘iets’- wat? – te suggereren, inmiddels zijn de nieuwe holle begrippen ‘innovatie’ en ‘exponentieel’. Stomweg omdat ze te pas en vooral onpas worden gebruikt, waardoor ze binnen de kortste keren onbruikbaar worden.

Het gebeurt veel. Een mooi voorbeeld vind ik nog steeds dat ‘maatschappelijk ondernemen’. Mooie term, maar wel wrang als het een bedrijf betreft dat zich graag publiekelijk neerzet als betrokken, maar intern zo rot is als een mispel. Of dat een dagje leuk de kinderboerderij gaat opschilderen, terwijl een dag later weer medewerkers de deur wordt gewezen, vaak onder voor hen ongunstige condities. Het is en blijft welbegrepen eigenbelang van de werkgever sociaal te zijn zolang het bedrijfseconomisch voordelig is. Wat dat betreft, is de hausse aan ‘story telling’ en ‘authenticiteit’ uitstralen een godsgeschenk in de ogen van degenen die dat vertalen als ‘dat is dus gewoon marketing: de klant via emotie beïnvloeden’. Het voordeel is dat in dat geval verder niets wordt gedaan. Het is imago opbouwen, window dressing. Modern is conservatief.

Die houding is verdraaid lastig, omdat onduidelijk is wat gemeend is.

Mijn laatste werkgever is een zakelijk dienstverlener die het imago ‘van ons, voor ons’ bij klanten koestert. Nu zijn die klanten niet bepaald de reislustigste; dat is waar. En het zijn ook niet de innovatiefste. Gemeenteambtenaren hangen toch sterk aan het bekende en geregelde. Innovatie is dan ook vooral een etiketje, want feitelijk wordt aangesloten bij het bestaande. Ik heb er, soms met verbazing, kennis van genomen in gesprekken met collega’s, die daarin dat beeld ook construeerden.

De makkelijke uitweg is dan ook beweren dat ‘de klant er geen behoefte aan heeft’. Maar dat is té makkelijk. De klant, hoe je het wendt of keert, zal in alle gevallen eerst iets moeten worden aangeboden voordat-i kan oordelen. Een markt van vraag en aanbod is zelden begónnen met een vraag. In het kader van ‘het moet niet te moeilijk of ingrijpend zijn’ leek het dan ook een goed idee om als eerste in deze sector aan te bieden:

wij hadden adviseurs in buitendienst die af en toe binnen waaiden. Die gebruikten een aantal flexibele werkplekken. Maar grote delen van de tijd werden die plekken niet of spaarzaam gebruikt. Er was heel vaak overcapaciteit. Waarom zou die niet ter nutte kunnen worden gemaakt? Zoals onze adviseurs door Nederland zwierven, zo zouden er toch ook anderen moeten zijn die dat deden? En waarom zouden die dan niet bij ons kunnen aanwaaien en werken? Het voordeel was mij glashelder: een open imago, informatie- en kennis-uitwisseling, en mogelijk het ontstaan van een andere manier van denken over werkplekken, veel gedistribueerder (onze mensen de mogelijkheid elders even te werken). Dat zou dan mooi passen in de modieuze trend bij ons van clean desk en flexibele werkplekken (waarvoor wel kritische massa, véél werkplekken nodig is).

Het voorstel is afgeschoten. Hieraan zou geen behoefte bestaan, en waarom zouden we concurrenten faciliteren? Blijkbaar ging dit eenvoudige idee al te ver en was de organisatie in werkelijkheid toen nog lang niet klaar om uit het eigen keurslijf te stappen.

Het gaat niet om het specifieke voorbeeld, maar om de houding die me steeds meer en meer is gaan dwarszitten. Die van tal van organisaties om vooral bezig te zijn met een imago, en die van buitenstaanders om daar niet doorheen te (kunnen?! willen?!) prikken. Alsof we steeds goedgeloviger, in slaap gesust worden in een tijd van toenemende informatiebeschikbaarheid. Paradoxaal, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s