Een cadeau

Vandaag wilde ik een cadeau kopen voor iemand die dertig wordt. Dat schijnt ernstig te zijn. Niet dat ik er zelf ooit iets van heb gemerkt, noch van eenendertig of negenenvijfitg. Wellicht dat zestig iets teweegbrengt. In elk geval, ik zocht.

In mijn hoofd had het plan post gevat de aanstaande jarige een dichtbundel te geven. Zoals vaker had ik geen idee: het leek me wel passend. Dertig is zo’n tijd van haast en nog meer haast. Gedichten zijn, met uitzondering van Johny van Doorns wellicht, vertragend, overpeinzend, contemplatief. Maar de ellende met gedichten vind ikzelf dat je zoveel moeite moet doen bij het lezen. Het is me al vaker opgevallen als ik dichters zélf hun werk hoorde voordragen; hun stemgeluid en ritme hóren bij een gedicht.

Dus zocht ik een luisterboek, in Leiden. Daar hebben ze niet veel meer. Poëzie op papier is al schamel bedacht, maar poëzie op cd is er hoegenaamd op een zaterdagochtend niet te koop. Jammer. Want poëzie op papier vind ik lastig kopen voor jarigen.

Nog lastiger was dat ik niet meer wist hoe de dichter heet wiens werk ik zocht om cadeau te geven. Een paar jaar geleden hoorde ik hem tijdens Olympus, een Leids poëzie-evenement aan de voet van onze oorsprong, de aarden heuvel De Burcht. Een aanrader, overigens; dat Olympus. En de heuvel ook, sorry. Op zo’n avond kom je er achter dat je de gedichten van Ilja Pfeijffer helemaal niet moet kopen als bundel. Je moet ze hem zelf horen voordragen. Dat voegt meer dan iets toe.

Eén van de dichters die op mij indruk maakte, als persoon en dichter, is de psychiater – waarom schrijf ik dat nu erbij? – Frank Koenegracht. Jammer genoeg ‘hoor’ ik hem als ik één van z’n gedichten lees. Dat gaat jou niet lukken, vermoed ik. Maar lees het toch maar, want het past zo mooi in onze tijd (en op gedichten.nl vind je meer proeverij, alvorens je naar de boekhandel rent.

BRIEF AAN MIJN MOEDER

Moet je horen, mamma, luister je?
Ik lees hier over een aanbod
waarbij zeer oude moeders met
meestal zeer oude zonen die
om niet tastbare redenen niet meer
bij ze willen slapen
een zwaan ter beschikking wordt gesteld
door de thuiszorg.
Het gaat om Hollandse zwanen.
Ze zwemmen overdag rond,
maar ’s avonds worden ze opgeborgen
in prachtige vitrines.
Ze worden thuisbezorgd en in je bed gelegd.
Ze slaan hun linker vleugel om je heen: dat
is tegen angst voor duizeligheid en ze leggen
hun snavel op het andere kussen:
dat is tegen de eenzaamheid.

’s Ochtends worden ze weer opgehaald.
Nou, doe het maar, mamma.
Je bent er immers voor verzekerd.

—————————————–
uit: ‘Lekker dood in eigen land’, 2011.

4 thoughts on “Een cadeau

  1. Dichters en uitgevers, ach, ze moeten nog leren hoe de wereld in elkaar zit. Is er een poëziemiddag bij Kooyker, met de befaamde Pfeijffer, en wil je de nieuwe bundel van de winnaar van de Poëzieprijs kopen, is die nog niet verkrijgbaar. En dat in de Poëzieweek. Ach, dichters en uitgevers, de wereld……

    • Echt? Nee, dat heb ik niet gehad. Wel een beetje bij 50 ivm het overlijden van bekenden in de periode 50-55. Maar dat was binnen een paar uur ook weer verdwenen, die gedachte. Maar als je terugkijkt, is alles anders dan als je nog vooruit móet kijken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s