Gevoel

Laat ik het maar ’s opschrijven. Wie weet, herken jij dit wel.

Sinds laat vanmiddag bevind ik me weer in een emotionele spagaat. Of misschien is een beter beeld dat ik me een emotionele vulkaan voel. Een vulkaan waarin ongecontroleerde woede zich als magma een weg naar buiten baant, klaar om zinderend en onstuitbaar te verwoesten. Maar dat wíl ik helemaal niet. Dat bén ik helemaal niet. Ik ben vredelievend. Toch?!

Aan het begin van de middag verschijnen de eerste tweets. In Parijs is geschoten in het kantoor van een satirisch weekblad. M’n eerste reactie is verrassend genoeg al heel wat afgestompter dan jaren geleden: het zal wel, de zoveelste gek. Dat is al een veeg teken, die reactie. Blijkbaar treedt er een soort gewenning op of een houding van: eerst maar ’s afwachten hoeveel er waar is van die eerste paniekreactie-tweets.

Het blijkt erg, erger en nog erger dan ik me voorstelde.

Tien, elf, twaalf doden en ‘meer dan vijf’ gewonden. Dat zijn meer lijken en meer verscheurde gezinnen/netwerken dan ik me kan voorstellen. Eentje lukt me misschien net. En waarom. Omdat een paar types zich ergerden aan het blad. Nou en? Dan lees je het toch niet? Anderen vinden het wél leuk en wie ben jij om dat te veroordelen. Dat is de tweede reactie: daar gaan we, hoor … het zijn de moslims weer. Dat zal vast de overheersende reactie zijn, de primaire. Dat gebeurt inderdaad ook wel, zij het dat er ook tot rust en kalmte wordt gemaand.

Dé moslims. Wat mij betreft, klopt dat niet helemaal. Ja, het zijn vast moslims. Maar bovenal zijn het intoleranten. Dat stijgt ver boven een geloof uit. Ook zich christen noemenden kunnen er last van hebben, van kruisvaarder tot zendeling of televisiedominee. Intolerant, want zij hebben de wijsheid in pacht. Homohaters. Intolerant. Klagers over geluidoverlast van een speeltuin. Intolerant. Ellebogende rij-voordringers. Intolerant. En moslims die zichzelf superieur vinden. Intolerant.

B6xLj5VIAAAeL_a

Maar de woede slaat toe als ik de eerste bewegende beelden zien van de aanslag. Echte woede. Ik weet dat het zo is, want het vóelt zo. Twee zwaarbewapende mannen die, als in een computerspel bewegend, op een laffe manier een agent vermoorden. Een stel figuren waarvan ik direct denk: probeer dat eens met even goed gewapende tegenstanders. Een stel misdadigers waarvan ik meteen probeer te bedenken hoe ík ze het hardst kan treffen, beledigen met woorden. Door ze ‘hond’ te noemen? Of ‘varken’? Door ze naar de hel te wensen? Niets zal helpen. Misdadigers als zij zíjn helemaal niet gelovig. Moord drijft ze voort en dan liefst laffe moord. Meteen snap ik de sharia die deze daden bestraft met verschrikkelijke lijfstraffen als aan je vingernagels ophangen tot je dood bent. Ook dát is fantasie.

De woede is groot en wraak vreet, zonder onderscheid des persoons.

Dat is beangstigend. Gelukkig ben ik niet zo’n held, of, zoals jij misschien ook van jezelf denkt, kan ik m’n emoties beheersen. Maar wat als die een moment níet wordt beheerst? Als die primaire reacties (even) echt dominant zijn? Wat als iets zou gebeuren met mijn directe omgeving? Niet eens een aanslag, maar zelfs al een eenvoudige mishandeling, een ongeluk, een inbraak? Iets wat een ander verdriet brengt. Eerlijk gezegd, weet ik niet wat ik dan zal doen.

Wat ik wel weet, is dat ik blij ben dat we in Nederland een verbod hebben op wapenbezit. O wee, als je dichtbij je wapen bent als je zoiets als in Parijs, of lichter, overkomt. Misschien kunnen zelfs rustige karakters dan transformeren in wraakzuchtige monsters. Dan is zo’n aanslag geen terreurdaad meer, maar een aangestoken lont in een kruitvat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s