Meisjesbenen

Gedachtepolitie. Een belangrijk element in dystopieën: een manier om gedachten te lezen en te beheersen, met totale willoosheid tot gevolg. De beelden zijn er zat: vooral van zombieachtigen die met uitdrukkingloze gezichten in rijen bezig zijn. Verklaarbaar, want veel van die films zijn gemaakt in de tijd dat massaproductie werd ontwikkeld en hersenloos (deel)werk werd geïntroduceerd. Ideaal werk voor een robot. Die was er nog niet, maar een mens als robot wél. Verboden te praten. Verboden te zingen. Verboden voor muziek.

Die vorm van productie was er echt. Net zoals de gedachtepolitie en -controle er echt zijn. We zijn het zelf.

We kennen ze als normen en waarden, regels en oordelen. Het is in mijn ogen nog steeds een van de verfijndste disciplineringsinstrumenten: een individu dat zichzelf controleert. Niets nieuws aan. De ontwikkelde, beschaafde mens, zo luidt het idee, is de mens die zijn driften onder controle heeft.

Goed om eens bij stil te staan: ‘driften onder controle’. Zoiets impliceert nogal wat. Welk ijkpunt gebruik je om te bepalen wat het juiste gebruik van je driften is? Normen en waarden? De wet? Ook die zijn niet duidelijk, zeker normen en waarden niet. Die veranderen. Vooral in controversiële onderwerpen toont zich dat. Onze mening over misdaad, straf en vooral zaken als pedofilie verandert constant. In reactie op het vóórkomen, maar vooral in reactie op ‘de publieke opinie’. En díe wordt beïnvloed door wat we lezen, zien, horen en bespreken. Door media (en andere informatiepoortwachters als zoekmachines).

Zelf denken. Dát is de oplossing. Aan jezelf verantwoorden. Vind jij zélf dat iets kan of niet?

Zo werkt dat dus niet. Niet voor niets kennen we concepten als ‘politiek correct’ en ‘sociaal wenselijk’. Dat zijn wijzelf die onszelf curateren, in toom houden, censureren. Dat is de uiterlijke vorm die binnen de grenzen blijft. Maar wat daarvan is écht? Wat zou je zien als je echt gedachten kan lezen?

De PVV is verwerpelijk. In het openbaar een genuanceerdere mening uiten dan dit, is soms al link. Toch denk ik dat heel veel mensen zich (ook) druk maken over onderwerpen die de PVV aansnijdt. ‘Marokkaanse rotjochies’. Het is dat de PVV daar de hele bevolkingsgroep op aankijkt; maar ze bestaan echt en ook ik kan me er aan ergeren. Van dat treiterend, provocerend gedrag. Maar het is dan ook precies dát wat me irriteert, niet de afkomst. Toch mikken we een bron van irritatie weg, doordat de gedachtepolitie onze reactie corrigeert. Politiek correct lijkt zwijgzaam in te houden. Nee, het is juist zéggen wat je vindt. Politiek correct is dat dan op een manier te doen die niet onmiddellijk anderen schoffeert en buiten de discussie plaatst.

stap_die_je_zet

Andersom werkt ook. De sexualisering van de openbare ruimte en de samenleving kun je heel goed verantwoorden door te beweren dat ‘mannen meerdere keren per dag aan sex denken’. Je hoeft niet lang te zoeken om iets te vinden over dit onderwerp. Deze uit 2011 waarschuwt zelfs voor het ontstaan van “een nieuwe norm”. Dat ging dan over de daad zelf. Over het denken aan vond ik aantallen als ‘elke 7 seconden’, ‘elke 30’ en ‘elke 60’. Achttien keer per dag – tegen tien keer bij vrouwen – lijkt me realistischer, alhoewel ík dat voor mijn gevoel bij lange na niet haal. En, nog mooier, mannen denken vaker aan eten en slapen.

Toch is het een hardnekkig idee; dat mannen, gechargeerd, de hele dag aan sex denken. Ben ik nu wel of niet normaal? Of, als het normaal is, dan hoeven we ons niet zo druk te maken over al die sexuele prikkels? Ook zonder die zouden mannen immers naar vrouwen kijken als lustobjecten. Toch? Jammer genoeg weten we niet (voldoende) hoe dat nu precies zit met dat ‘aan sex denken’. Als ik mezelf neem, dan valt het wel mee. Dat mannen* het wel enorm prettig vinden naar mooie vrouwen te kijken, is iets heel anders dan meteen aan sex te denken.

Overigens zou een gedachtencontrole dat vast ook bewijzen. Al is het maar als je achter ‘een paar prachtige benen’ loopt en bij passeren ontdekt dat die bij een heel jong meisje horen of een dame op leeftijd. Het is het ingeprente ‘dat hoort niet. Dat mag niet’ dat je doet schrikken en je mening over de schoonheid doet inslikken, voor jezelf houden. Beschaamd.

En dát is eigenlijk vreemd.

*Ook dit moet je nuanceren naar voorkeuren, inderdaad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s