Hoe groot is Leiden nu helemaal?

Uiteraard heb ik ’s werelds beste, geniale ideeën. Een te vaak overbelicht aspect aan mijn invallen is dat ze niet eenvoudig – helemaal niet – uitvoerbaar zijn. In dat opzicht zijn we gelijk, lezer. Ideeën hebben is één. Ze realiseren is twee. Dat neemt niet weg dat ik blijf pleiten en ijveren voor het openbaar maken van zoveel ideeën als mogelijk. Alleen dan kunnen ‘makers’ er iets mee. Visionairen zijn leuk, maar alleen als ook de uitvoerders ermee aan de slag kunnen.

Natuurlijk heb ik dé oplossingen niet en evenmin de illusie ooit een historische verandering te bewerkstelligen. Alleen al omdat die echt slechts heel zelden voorkomen. Degene die zich nu in die positie waant, mag zich weleens verdiepen in de condities waaronder de allergrootste denkers/doeners opereerden. Michelangelo, Da Vinci, Einstein en zo: het waren mensen die een heel nieuw systéém ontwikkelden. We kunnen nu met opengevallen mond kijken naar onbegrijpelijke verhandelingen over de vierde dimensie, maar mogen niet vergeten dat dat niet anders dan voortbouwt op eerder werk. Dát zijn de baanbrekers. En de ruimte voor die koerswijzigingen; die lijkt er niet meer te zijn.

Wat we wel kunnen, is alle opborrelende ideeën delen.

Da’s een voor velen vreemd idee. Want mogelijk heb je inderdaad een geniaal idee en door dat te delen raak je niet alleen de eer voor het bedenken kwijt maar mogelijk ook enorme inkomsten. Kijk, da’s net zoiets als gaan voetballen in de hoop dat je topvoetballer wordt. Goed om te weten: er zijn tientallen topvoetballers en miljoenen droomnajagers. De kans dat je een asteroïde op je bolle kop krijgt, is even groot. Bij wijze van spreken. Dat geldt voor ideeën ook. Daarvoor geldt ook nog ’s een keer dat iemand anders best weleens óók die geniale inval kreeg. Want, als beweerd, zo geniaal zijn ze niet.

In dit blog parachuteer(de) ik zulke invallen. Doe ermee wat je wilt. Wees wel bedacht op afwijkende perspectieven. Er is nog geen gemeente aan de slag met veel IPcamera’s in hun stad om toeristen voorpret te geven, binnen naar buiten brengen, noch slimmerikken die die camera’s inzetten in de thuiszorg. Er is niets geniaals noch unieks aan. Ik blog erover. Want zo lang we allemaal onze ideeën voor ons houden, wordt ’t nooit wat.

Als bedenker vind ik de ideeën goed, leuk of nuttig. De beste vind ikzelf die gaan over ongrijpbare zaken. Het weer ‘aan de praat’ krijgen van geïsoleerd, inactief sociaal kapitaal. Dát zijn de zaken waarvan ikzelf denk dat die mogelijk zoden aan de dijk zetten, ook over langere tijd. Het neuzelen dat dat innovatie is, de inzet van gadgets, is en blijft marginaal, hoe belangrijk sommige mensen zichzelf ook vinden en hoe winstgevend de verwachtingen van grote ondernemingen zijn.

Sommige zaken liggen ook zo voor de hand. In Leiden hebben we bijvoorbeeld een aantal niet-commerciële media. Je mag ze ook burgerjournalisten noemen of nieuwe vormen van media. Voor mij staat voorop dat ze worden gemaakt door mensen die plezier beleven aan het maken van radio, van tv of aan het schrijven van webartikelen. Ik denk dat we zo vijf van die uitingen hebben.

Wat mij bevreemdt, is dat die nergens samenwerken. In essentie zijn het allemaal ‘oude media’, klassieke denkers. ‘Ik heb het ei van columbus en ik word de grootste en de beste’. Nou, nee. Geen zal het overleven. Maar de grootste vraag: waarom wordt er niet samengewerkt? Je gelooft het niet, maar ze sluiten echt bijna perfect aan. Geluid, bewegend beeld en tekst. Als je die drie kunt combineren, heb je een heel krachtig en behoorlijk kritisch medium in Leiden. Maar nee, de ego’s prevaleren.

Dat is toch dat kleinsteeds denken. Een manier van denken die innovatie, vooruitgang blokkeert. Een waarin iedereen iedereen voor de voeten loopt en probeert af te troeven.

Want, tja, hoe gróót is Leiden wel niet?

Samenwerkende media

4 thoughts on “Hoe groot is Leiden nu helemaal?

  1. Oei, daar lopen heel veel draden door elkaar.
    Ik heb het niet over bloggers enzo. Die doen het voor de lol, alhoewel sommigen op zoek zijn naar het Grote Geld. Mijn doel zijn de mensen die het leuk vinden bezig te zijn met nieuws(verslaglegging). Of die het wel allemaal zo bewust doen, kun je inderdaad ter discussie stellen.

    De vraag die ik stel, is waarom er niet wordt samengewerkt. Zeker als je ziet dat nieuwe initiatieven aanvullende zijn op elkaar. Neem Unity/TV, Sleutelstad/radio (politiek) en Leidsch.nu (schrijvend). Alleen die al. En dan hebben we er nog meer.

    Behoefte? Weet je, van innovatie is bekend dat het lastig is daarvan aan te geven of ewr behoefte aan is of iets mee verdiend kan worden. Da’s ook logisch, want we kennen het nog niet. Gevolg is wel dat je ook geen lafaard moet zijn en als het niet werkt moet kunnen stoppen.

  2. Leiden is, om precies te zijn, 23,27 vierkante kilometer groot. En de op een na dichtst bevolkte stad van Nederland.
    Samenwerken is een van de moeilijkste dingen voor de mens. Ieder heeft zijn eigen belang (en dat mag, daar is niets mis mee) en soms is samenwerking niet in het eigen belang.
    Jij noemt “burgerjournalisten” (hoewel ik niet precies weet wat je daaronder verstaat). Die maken vaak leuke en nieuwswaardige blogs voor hun hobby. Andere journalisten werken voor hun brood, die willen ook graag hagelslag bij het ontbijt. En daar gaat de schoen wringen. Overigens is er wel een goed voorbeeld, want de Leidse Glibber (Emile van Aelst) fungeert als een soort “societyjournalist” van Leiden en heeft daarmee een grote naam & faam opgebouwd. Hij krijgt overal uitnodigingen voor, maakt wat foto’s, schrijft een kort commentaar en voilà. de enige echte “burgersociety”-journalist van Leiden. Maakt ook nog eigen kalenders.
    Maar diezelfde Leidse Glibber schrijft ook wekelijks een pagina in het Leidsch Dagblad. Ziedaar een samenwerking die in beider voordeel werkt.
    Unity, Sleutelstad, Leidsch Dagblad, Leids Nieuwsblad, Witte Weekblad en diverse websites, allemaal cirkelen ze om dezelfde adverteerder heen. Want daaruit moeten de kosten worden gedekt en daar eindigt dus de samenwerking.
    Als jij er nu in slaagt om hier een ingenieuze oplossing voor te vinden, dan ligt een betere samenwerking op de loer.
    Succes!

    • De betere samenwerking zie ik alleen als interessant voor de niet op winstgericht kant. Dat is een vrij essentieel verschil. Het Leidsch Dagblad c.s. zijn primair gericht op winst maken. Als dat niet lukt, worden er mensen ontslagen. De redactie is dan ook gedecimeerd en de fotografen… ook. Daarmee wordt wel aan de kwaliteit getornd en is ook de neerwaartse spiraal betreden. Ik zie ze de komende jaren vooral verder wegglijden. Met uitzondering misschien van het Leidsch Nieuwsblad zijn de andere gratis blaadjes steeds meer reclamefolders geworden.
      Dat is een volslagen ándere drijfveer dan de niet-commerciëlen. Voor hen gelden (nog) veel sterker intrinsieke motivatoren: bekende Leidenaar worden – fotografen die allemaal op het podium gezien moeten worden – of commentaren en artikels schrijven. Dat zegt niets over kwaliteit (en evenmin over de hoop er uiteindelijk wél van te kunnen leven). Het gros van de fotografen zal clickclack’ers leveren en de journalisten schrijven echt niet goed of onbevooroordeeld. Maar juist dát maakt die media interessant: dit is wat in Leiden leeft.

      Die twee zijn moeilijk verenigbaar.

      Maar de blogpost is bedoeld om op iets anders te wijzen: mijn verbazing, gevoed door mijn betaald werkervaring, dat de nieuw ontstane media zo slecht leren van ervaringen elders of, andersom, zo hardnekkig denken en doen in oude concepten. Waarom en waarmee beconcurreren ze elkaar eigenlijk? Zien ze niet dat ze aanvullend op elkaar zijn, met eigen kwaliteiten? Hebben ze echt niet door dat ze op deze manier aan kruimelwerk doen, als het gaat om ook maar íets verdienen of enige invloed te hebben? Hebben ze ooit weleens gehoord van netwerkorganisaties en de voordelen daarvan (en de nadelen)? Hebben ze weleens stilgestaan bij de kern van het concept rode en blauwe oceaan (elkaar kapot concurreren tegenover het vinden van een heel nieuwe plek waar je voorop loopt, alleen heerst)?

      Het is dus niet een kwestie van ingenieuze oplossing. Het is geen technisch trucje. Het is een andere manier van denken. Om het onverholen te stellen: in Leiden wordt zo niet gedacht. Qua denkbeelden leeft de stad nog in de vorige eeuw, ondanks het gebruik van heel hippe termen.

      • De vraag die je kunt stellen is of deze nieuwe “burgerjournalisten” zich bewust zijn van het feit dat ze dit zijn. Misschien doen ze gewoon iets omdat ze dat leuk vinden, zonder zich verder te bekommeren om de vraag of andere mensen dat ook leuk vinden. Als het bezoek aan een blog/vlog dan stijgt, dan vindt men dat leuk. Je kunt je ook afvragen waarom mensen in zo’n gevoel uberhaupt de moeite zouden nemen om samen te werken. Samen werken aan wat eigenlijk? Als je serieus een andere kant op wil met media, dan komje toch snel terecht bij min of meer professionals. Wellicht is eer dus helemaal geen behoefte aan de door jouw veronderstelde nieuwe media.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s