Maatnemende Nederlanders

Eén van de dingen waarvan ik toch wel vaak onder de indruk ben – en da’s niet per sé positief – is het Nederlandse vermogen zichzelf tot Maat Der Dingen te verheffen. Een ander de maat nemen: daarin zijn wij best goed. We vinden overal wel wat van. Ik ook. Net zo hard. Lees dit blog maar.

Het is een groot goed, je mening geven. Mij lijkt het een ramp als we dat ooit niet meer doen. Het is wel lástig, al die meningen; zeker als je gaat proberen daaruit een rode draad te trekken of een grootste gemene deler te vinden. De ellende aan veel meningen is dat die niet altijd hetzelfde zijn. Anderzijds. Het is ook wel mooi, al die meningen. Ze geven een goed beeld van wat er leeft. En het allerbelangrijkste: ze tonen aan dat we een samenleving hebben waarin een eigen mening zichtbaar gemaakt kán en mág worden. Hoe abject ook.

Omdat we zo meningsvol zijn, zijn we ook goed in niet luisteren als coping strategie. In mijn jeugd noemde men dat Oost-Indisch doof: iets niet wíllen horen door te doen alsof je het niet hoorde. Werkte tot op zekere hoogte goed, weet ik uit ervaring. Net doen alsof je zó geconcentreerd aan het lezen bent dat je niet hoort dat er moet worden gegeten.

Oost-Indië-Nationaal-Archief-470x296

Wat ik ook belangrijk vind – en waarover ik al ’s schreef – is dat je ook best ongefundeerde meningen mag hebben. Sterker, die zijn heel belangrijk, zeker voor mensen die het argumenteren erg lastig vinden. Want da’s de keerzijde: geen argumenten hebben, is niet hetzelfde als geen mening hebben. Door argumenten te benadrukken elimineer je (grote?) groepen. Plaats je mensen buiten het debat. En da’s slecht, omdat je hun mening dan niet serieus neemt. Zoek je een verklaring voor Wilders’ succesvolle populisme: dit is ‘m (denk ik).

Ongevraagd je mening geven, is hier min of meer ‘geaccepteerd’. Maar één ding is wel vreemd. De maatnemer vind wel dat zijn mening ook moet worden opgevolgd. Ofwel, we geven niet zozeer een mening ten beste, maar weten het beter.

Dat schiet velen dus, terecht, in het verkeerde keelgat, zeker als de maatnemer het maat nemen van hemzelf níet accepteert.

En dus zit ik heel vaak toch verbaasd te kijken, vooral ook naar ‘de politiek’. Politici – maar geregeld ook de jij en ikken, de ‘gewone man’- menen dat het geen enkel probleem hun mening te geven over andere culturen en andere politieke systemen en keuzes. Jammer genoeg brengen ze dat niet als ‘slechts mijn mening’, maar als een serieus te nemen kritiek. Je mag vinden dat “handen afhakken een wrede en middeleeuwse vorm van rechtspraak” is, maar dat geeft je nog lang niet het recht het afschaffen ervan dan ook af te dwingen. En waar haal je het recht vandaan om besnijdenis uit te bannen buiten Nederland? Een moreel recht?! Da’s dan wel het superioriteitsdenken van de kolonialen; óók als je denkt dat jíj dat niet bent. Zijn de Russen die terug verlangen naar de sovjettijd sukkels? Hoezo? Omdat ze óns perverse systeem niet willen en goede herinneringen hebben aan een tijd waarin voor alles werd gezorgd in ruil voor een volledige controle over je leven? Alsof de Facebooks en vooral Google’s van deze tijd niet precies dezelfde macht hebben of anders ontwikkelen.

Daarom vind ik het o zo prima als Nederland ’s een keer op z’n pik wordt getrapt. Als Amnesty – nog veel te beleefd – Nederland wijst op z’n vreemdelingendetentie die in strijd lijkt met mensenrechten bijvoorbeeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s