Waarom ‘de politiek’ niets oplost…

Het basisidee is heel eenvoudig, dat weet ieder kind. Het zijn van die koppels die je ook wel tegen komt in psychologische testen: positief-negatief, woord-daad, probleem-oplossing, vraag-antwoord. Het gaat om het derde duo: probleem en oplossing. Ooit heb ik op dit blog al ’s gewezen op de onzin die ronddwaalt over het Internet, als zou dat een systeem zijn waar antwoorden zijn op alle vragen. Het gáát niet om het bestaan van die antwoorden, maar om de vindbaarheid. En, jammer genoeg, is het niet zo dat er een draadje te volgen is van ‘vraag’ naar ‘antwoord’. Dat wordt zoeken en de kans is groot dat je geregeld géén antwoord weet te vinden; zonder dat je weet of het antwoord er niet ís, of dat het teveel verscholen is tussen de andere gegevens.

Daarnaast zijn er tal van andere problemen die de ruimte in de duo’s verstoren. Vraag en antwoord: maar wat als er meerdere antwoorden zijn, of meerdere vragen naar één antwoord? Het lijkt theoretisch, maar is het niet. Het gaat om de páden, om de relaties te gevolgd kunnen worden om van A naar B te komen. Die zijn zelden uniek. Die zijn vaak beïnvloed door beslissingen eerder op het pad. Het is niet zo’n zoekplaatje waarin maar één weg naar het centrum van het doolhof leidt.

sint-doolhof-pietnaarpop-opl

Dat is best interessant, die idee dat er één weg is. Politici hebben er last van. Vind ik. Die benoemen oplossingen voor problemen; dat is hun werk. Besturen is problemen oplossen, bij voorkeur voorkómen. Maar doen ze dat ook?

Mijn indruk is van niet. Eerder is het zo dat politici zodanig herformuleren dat er een oplossing mogelijk is die past in hun voorgestane wereldbeeld. Daarmee lossen ze echter niets op. Herformuleren is leuk opdat het past bij jouw oplossing, maar verandert niets aan de werkelijkheid waardoor het probleem blijft bestaan.

Zo zie ik de prachtigste plannen en projecten gefinancierd worden om ‘de werkloosheid’ te bestrijden. En je ziet de analyses over de successen: vrij weinig tot geen. Dit artikel in de De Volkskrant van 19 november illustreert het mooi:

Foto 19-11-14 20 42 05

De houding van Asscher is cynisch. Hij beweert z’n best te doen. Ik vermoed dat-i dat ook nog oprecht denkt te doen. Maar hij doet feitelijk iets anders. Zijn wereldbeeld, dat van zijn partij, staat niet alle oplossingen toe die mogelijk zijn. En dus negeert hij de belangrijkste.

Meneer Asscher, waarom lost u het probleem niet op? Omdat u niet begint de probleemkant serieus te nemen in zijn volle omvang. Deed u dat wel dan lag er een oplossing, met meer kans van slagen, levensgroot voor u. Waarom de druk op de arbeidsmarkt sterk te verlichten door groepen niet-werkenden vrij te stellen van de zoekplicht? Ik weet ‘t: u en collega’s denken dat ‘in de steek laten is’ of ‘uitvretergedrag stimuleert’. Niet alleen is dat nooit bewezen, ook is het ingegeven door úw wereld-en mensbeeld. Meneer Asscher, als u 50plussers nu eens de kans geeft zelf hun tijd nuttig te besteden en hen de sollicitatieplícht te ontnemen, en als u nu eens de 55plussers toegang geeft tot de IOW; zonder al die morele oordelen, is het dan niet verwachten dat er bedrijvigheid ontstaat en dat er lucht komt op de arbeidsmarkt? Het enige wat u moet doen, is allereerst onderkennen dat de banenplannendoelgroepen elkaar in de weg zitten, zelfs beconcurreren. Dat heet symboolpolitiek. En dat in een tijd dat iedere euro twee, drie keer moet worden omgedraaid voordat-i kan worden uitgegeven.

Verlaat de dwangbuis die ideologie heet nu eens en los problemen op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s