Bij een overlijden als een donderslag bij heldere hemel

Hier zit ik. Ik kan niet anders.

Ach jee, een beroemde zin, bewerkt. Dit wordt niets, zoveel dramatiek. Maar het is echt de zin die me te binnen schoot.

Een uurtje geleden maakte m’n leven een onverwachte en ongewenste wending. De telefoon ging. Een goede kennis aan de lijn. Met de mededeling dat een wederzijdse kennis is overleden. Tussen 18.12 uur op 11 november en nu. De tijd is de laatste mail die werd gestuurd. We waren bezig een afspraak te maken over ons project, ons wereldschokkend concept. Niet dat het al realiteit is. Daarvoor zijn, waren we beiden teveel (be)denkers dan doeners. Maar de stap naar de doeners werd juist nu gemaakt.

Zoals ik wéét dat kan gebeuren, kan ik me van het telefoongesprek niet eens de details herinneren. Dat van 18.12 uur viel me pas zojuist op, omdat ik iemand anders waarvan ik alleen een emailadres heb het trieste bericht wilde sturen. Degene die vlak daarvoor nog wel kon bellen, vertelde ik dat-i moest zijn overleden tussen maandagavond en nu. Want of het me is verteld, weet ik niet meer. Dat geldt ook voor de plaats des onheils noch de doodsoorzaak. Bij die laatste denk ik aan hartstilstand. Wat ik weet, is dat het afscheid – begraven? Cremeren? – maandag of dinsdag plaatsvind. Maar wellicht klopt dat niet.

Een vriend was-i niet. Daarvoor kenden we elkaar te kort, net een jaar. Maar als het criterium diepgang en overeenkomsten van gedachten is, dan was het een vriend. Wel eentje met een sterker ego, een sterkere aantrekkingskracht dan ik. Dat was wel wennen. Maar de een is de ander niet.

Hij was tweeënzeventig. En oud-manager, op tal van plekken en in tal van rollen. Als rode lijn, zo zag hij dat, was er de verandermanager. Dat was-i ook. Want in ons project moesten we allen zelf doen en dus hebben we wat misgelopen afspraken gehad, zeker toen we naar drie en vier personen gingen. En nu gingen we aan de slag met een innovatie, een (behoorlijk) fundamentele wijziging in het denken. In ons geval over de relatie werk, geld, maatschappelijk kapitaal. Dit blog bevat de aanzetten, als je ernaar op zoek gaat.

Mijn laatste herinnering is dat-i ontdekte wat er zo zwaar was aan mijn vroegere werk. “Vroeger kon ik gewoon zéggen wat moest gebeuren. Had ik beslissingsmacht.” Nu moest-i leren accepteren dat niet iedereen vanzelfsprekend jouw visie deelt, dat je voor sommigen zelfs ronduit bedreigend bent, dat valide argumenten en juiste interpretaties het altijd afleggen tegen belangen. Dat kwam hard aan. Hij sprak de wereldberoemde zin uit die iedere innovator kent: “Ze halen ons links en rechts in!”. Bijna was vorige week de machinerie tot stilstand gekomen. Ik weet dat ik daar, toen besloot om dan zelf door te gaan. Daarvoor was het project me te lief en te belangrijk.

Het is raar. Dan heb je zo’n soort van haat-liefde verhouding met iemand. Twee eigenwijze dwarrels bij elkaar: dat botst en wrijft. Soms. En dat gebeurde ook. Vooral als de in mijn ogen oude werkwijzen, concepten en visies naar voren slopen. Als de hooggeleerde auteurs met hun boeken en hun methodieken weer langs kwamen om de zaak te beslechten. Name dropping; hét wapen voor topmanagers, zo lijkt het. Maar we kwamen er altijd uit. Omdat openheid, eerlijkheid en luisteren voorop stonden. Dat we soms slecht luisterden…. kan gebeuren.

Nu is-i weg. De tweede in korte tijd, de tweede mij inspirerende mens.

Advertisements

2 thoughts on “Bij een overlijden als een donderslag bij heldere hemel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s