Kinderfeest-innovatie

Nee. Dit gaat níet over Sinterklaas en/of Zwartepiet. Da’s ook een kinderfeest. En het is ook een feest ontdaan van z’n historisch besef. Het enige historische er aan is de idee bij kinderen dat de Sint al eeuwen oud is. Want alleen dát kan verklaren dat-i zo geheimzinnig kan opduiken en weer verdwijnen.

Nee, dit gaat over een andere innovatie: Halloween.

Net als Sinterklaas is Halloween een kinderfeest, in Nederland. Wát er wordt herdacht of gevierd, ontgaat 99,9% van de deelnemertjes. Voor hen is het een rondgang door de buurt, in het dónker, verkleed, en op zoek naar snoep. Wat is er mooier of spannender?

Vandaag trokken ze hier door de wijk. En bij een redelijk aantal huizen hadden de bewoners de moeite genomen ‘iets engs’ ervan te maken. Voodoo-achtige types die je zwijgend aankijken om dan, onder angstwekkend gesis en gestoom, naar je te graaien. Eng! Of een zwart doek waarachter in het donker een doodkist staat, maar níet een lege. Achter je blijkt dan ineens nog een griezel te zitten. Klém zit je. Eng! Mijn buurvrouw blijkt een heks. Eng!

Photo 31-10-13 19 09 14

Het is ieder jaar weer een enorm plezier om vooral de jongere kinderen vol spanning door de straten te zien trekken. Of ze makkelijk in slaap vallen vanavond?! Tja. Of ze hun gekregen snoep rustig of in één keer opeten?! Tja.

Kinderen zíjn een feest.

Photo 31-10-13 18 55 25

Het zal me een zorg wezen wat de oorsprong is. Halloween, zoals wij het hier doen, is géén groots commercieel feest. Voor €10 snoep is alles wat je nodig hebt (en versiering die jaren mee kan). Er komen geen (kerst)cadeaus aan te pas. Geen (sinterklaas)surprises. Geen schranspartijen. De lol is het griezelen.

Was het wel een commercieel feest, dan deden er ongetwijfeld een heleboel mensen níet mee. Nu is het genieten geblazen tussen 18.30 en 20.00 uur. We hebben er gewoon een nieuw kinderfeest bij.

En die paar onverklede stoere jongens? Ach, die springen net zo hard achteruit als de ukkies als de schijndode uithaalt. Net als bij Sinterklaas op schoot moeten gaan zitten: ongeacht de leeftijd maakt dat wél indruk, hoe stoer of tegen je ook bent.

Photo 31-10-13 19 31 41

Photo 31-10-13 19 30 11

Photo 31-10-13 19 15 15

Photo 31-10-13 19 11 09

Photo 31-10-13 19 10 50

Photo 31-10-13 19 06 44

Photo 31-10-13 19 02 18

Photo 31-10-13 18 56 01

Advertenties

Waar ligt ook alweer?

Zoals heel veel mensen vind ik koken leuk. Niet dat ik een superkok ben. Een zeer gemiddelde, denk ik, want zonder boekje lukt het me minder. Al is het maar vanwege de mentale steun. Niet voor de standaarddingetjes als aardappels koken of groenten verwerken. Dat heb je nu al zo vaak gedaan dat je dat wel alleen af kunt.

Oefening baart kunst. Het is echt zo.

Ooit was ik als scholier bordenwasser. De instellingskok leerde ons toen dat ‘een keuken bijna een militaire operatie is’. Waarmee hij bedoelde dat alles altijd op dezelfde plaats klaar voor gebruik moet staan, liggen of hangen. Natuurlijk wilde hij ons ook laten dóórwerken, maar vooral duidelijk maken dat laten rondslingeren een doodzonde was. Iets gebruiken, betekende ook ‘meteen weer terug plaatsen of in de vaat gooien’. Een goede les, die ik nog dagelijks gebruik. Jammer genoeg als enige, waardoor ik toch nog vaak op zoek moet naar de keuken(wild)schaar.

Dat zijn dan nog de veelgebruikte instrumenten. We hebben ook nog een hele zooi, laten we zeggen, seizoensgebonden spul: een enorme mosselpan, een erwtensoeppan, bakblikken niet te vergeten, ergens staat ook nog een rijststomer. Dat doet me er aan denken dat we er daarvan twee hebben: een electrische en een bamboe zet-in-de-pan-variant. Dan zijn er van die weinig gebruikte pannen als de crêpes-pan, de poffertjes-pan en de paëlla-pan – tenminste, ik dénk dat het een paëlla-pan is.

Dat levert nog weleens verrassingen op. Zo ontdekte ik op wat wij zolder noemen een jaar of vier geleden een frituurpan, mét vet. Die stond er al acht, negen jaar en was uit het collectief koksgeheugen verdwenen. Op die manier hebben we ook meerdere setjes kerstlampjes opgelopen.

Van de week kocht ik een siliconen bakvorm. “Je wist toch wel dat we er nog eentje bovenin de keukenkast hebben liggen?”, vroeg eega. “Jazeker”, loog ik half, want dat wist ik niet meer maar toen ze het zei wel dat een andere grootte is.

Waarom is er nog steeds geen handige app waarmee ik foto’s kan maken van m’n (keuken)spullen en aan die foto’s kan koppelen waar ik het opborg?

Fondueset, onderste plank, zolderkast links. Zo eenvoudig.

Innovatie hoeft helemaal niet altijd groots en meeslepend te zijn; zeker niet de handige, toegepaste. Ik ben niet zo handig met code en vormgeving. Toch lijkt het me niet zo ingewikkeld een app te maken waarmee je een inventarislijst kunt maken van ‘opgeborgen’ spullen.

Volgens mij is dat handig voor al die spulletjes die je maar af en toe gebruikt. Kampeerspullen, kerstboomversiering, alvast-gekochte-cadeautjes-voor-neefjes-en-nichtjes, boventallig servies ‘voor als we een keer veel eters krijgen’, spulletjes die te belangrijk zijn om kapot te gaan (en je paradoxaal genoeg daarna dus nooit meer ziet). Je kent het wel, want iedereen heeft dat soort spullen.

De naam: Waar Ligt Ook Alweer …?.