“maar je mag niet werken, helemaal niet!”

Soms toont de televisie doorkijkjes naar logica die je niet voor mogelijk houdt. Zo zit mijn jongste zoon wat te zappen – en zitten beide zoons vooral uit te buiken van het paasdiner – om ergens naar te kijken. Dat op zich is al frappant: die leegheid. Maar goed, sen sigaartje na het diner of uitbuiken op een andere manier… het gaat om even nietsdoen.

Zappend komt-i dan terecht op een reality serie over de gang van zaken op een vliegveld, bij de douane. Ik meen Australië. Uit mijn moeizaam formuleren blijkt wel dat ik met slechts een half, lodderig oog heb gekeken. Mij boeien die programma’s in het geheel niet. Tot dat ene besluit van de douane zojuist: iemand die wel het land in mag, maar absoluut niet mag werken. “Klusjes om het huis, ook onbetaald, mogen niet; die gelden als werk”

Da’s toch waanzin?!

Het menselijk soort heeft, denk ik inmiddels, de neiging te beheersen. Van de natuur, tot ons lichaam, en de dood. Niet dat we wisten wat we deden toen we daaraan begonnen. Maar inmiddels kun je eigenlijk ook niet meer stoppen. Vooruitgang is een perfide sensatie: je wilt er steeds meer van. Inderdaad, een verslaving vertoont dezelfde trekjes. In elk geval denken we ook allerlei sociale processen te kunnen beheersen en sturen.

Zo’n toegang tot een land. Natuurlijk, toegangscriteria opstellen mag. Niet dat ik denk dat je het jezelf daarmee makkelijker maakt. Maar we willen nu eenmaal beheersen, niet. Wat me dan wel opvalt, zijn de uitzonderingen op de toegangsregels. Kijk, als je dan toch het land in mag: waarom dan zoiets volslagen geschifts als “maar je mag niets zinvols doen met je tijd”? Want dat is het. Als er verdenking zou bestaan over illegaal werken – een discussie op zich, wat dat ís – dan is het toch veel duidelijker iemand te weigeren? Toelaten onder deze condities is zoiets als: “Vertrouwen doen we je niet, maar wij zijn de rottigste niet”.

Nog afgezien van het getoonde wantrouwen vanaf de start; waarom zou je iemands energie níet gebruiken? Zonder in te gaan op verdringingsdiscussies – samengevat: onzin – heb je hier dus wel te maken met iemand die initiatief toont. Mij lijkt het zinvol die voor je karretje te krijgen. Dan moet je ‘m niet Kalt stellen.

Het idiote: we doen dat in Nederland ook. Met vluchtelingen. Die mogen ook zowat niets. Dat moet je zelf eens proberen: gedwongen nietsdoen. Dat heet gevangenis. Ook zonder tralies of naargeestig hok. Naargeestig is dan immers alles.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s