Politiek en social media; een ongemakkelijk paar

Een politiek dier ben ik niet. Alhoewel de katholieke kerk mijn jeugd domineerde – de verzuilde jaren vijftig en zestig, jongelui – en gekonkel en afkopen me dus niet vreemd voorkomen, moet ik er niets van hebben. Grotendeels een kwestie van opvoeden en vast deels ook een karakterkwestie: ik gruw van dubbele agenda’s en mensen die niet zeggen wat ze werkelijk bedoelen. Jammer genoeg is het me in al die 58 jaar dat ik nu oud ben nooit meer gelukt alle residuen er uit te krijgen. Zo vind ik het nog steeds extreem moeilijk aandacht voor mezelf en mijn eigen prestaties te vragen. Dat doe je indirect; raar maar waar.

5101-1 Stemmen bij de verkiezingen van 1918.

Enfin. Vandaag had ik een zeer boeiend gesprek iemand die ik pas vandaag heb leren kennen; iemand die heel actief is in de landelijke politiek. En, nee, naam en partij doen er niet toe. Wel dat het gesprek ondermeer ging over social media in de politiek.

Het zal je niet verbazen dat ik heb gepleit voor een gebruik van social media om ‘de mens achter…’ kenbaar te maken. Want, zo luidde de tegenwerping, ‘al die social media kúnnen gevaarlijk zijn in de politiek. En, daarenboven, zijn ze niet overhyped en zijn het vooral de klassieke massamedia die er toe doen?’.

Zulke gesprekken heb ik al vaker gevoerd. Ook over dezelfde argumenten. Wat me vanochtend opviel, is dat ze eigenlijk altijd gaan over de functionele positie van mensen. Voor mij zijn social media vooral groot geworden doordat zij een platform bieden aan de individuele, menselijke kant van mensen. Dát is ook wat door gebruikers van social media wordt gezocht, denk ik: werkelijk contáct, ook als je weet dat je één van de honderdduizenden bent (in het geval van bijvoorbeeld popsterren).

images (7)

Dat betekent voor mij dat ik de politicus ook eigenlijk niet kon aanraden te gaan twitteren, anders dan als privé persoon. Dát is precies wat social media waardevol maakt voor politieke dieren. De mogelijkheid de méns te laten doorschemeren.

Want het politieke bedrijf is per definitie strijdig met de transparantie van social media. Politiek vereist afscherming en de mogelijkheid tot ruilhandel. Voor de duidelijkheid: dat is dus iets héél anders dan ‘oncontroleerbaarheid’.

Het aardige is dat zo’n gesprek dan ook snel op het primaat van de politiek komt. Voor mij, en m’n gesprekspartner, is dat het hebben van idealen en het daarbij zoeken van medestanders; in die volgorde. Dat is een essentiële, want ik denk dat partijpolitiek inmiddels andersom functioneert: wat de grootste groepen aanspreekt wórdt partijpolitiek, of, minstens, beïnvloedt dat in hoge mate.

votingtoilet1

Zoiets leidt tot een politiek landschap waarin mensen jou naar de mond praten om je stem te winnen. Dat hebben wij stemmers steeds meer en beter in de gaten. En dus, zo bepleitte ik, is het van wezenlijk belang die band te herstellen. Functioneel social media-gebruik (lees: marketing technisch, propagandistisch etc.) past dan niet. Ik zou mijn stem willen geven aan iemand die ik ‘ken’, die ik vertrouw; óók als niet al diens besluiten precies de mijne zullen zijn.

Dáár passen social media dus wél bij. Bij politiek niet.

Advertenties

One thought on “Politiek en social media; een ongemakkelijk paar

  1. Pingback: Zou jij raadslid willen worden? | "Me dunkt…"

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s