Pixar’s 22 rules of storytelling

Dat we in turbulente tijden leven, zal je met me eens zijn. Of die echt turbulenter zijn geworden of dat we ze zelf als turbulenter ervaren, is niet eens relevant. Want dat wat we als echt ervaren ís voor ons ook echt – zoek maar naar het Thomas theorema. Dat, terzijde, geeft meteen ook weer waarom sommige dezelfde als bedreigend ervaren die anderen als bevrijdend zien. Of waarom aanhangers van Geert Wilders op een heel andere manier naar de samenleving kijken. Dat is niet inferieur of dom; dat is ánders en ook echt.

In turbulente tijden staat veel ter discussie en zijn de aloude bakens ofwel moeilijk te zien, ofwel losgeslagen of mogelijk zelfs helemaal verdwenen. Stuurloosheid lijkt algemeen aanwezig. Wie of wat te volgen? Wat is goed? Wat fout? Het kompas gaat als een dolle tekeer.

In zo’n situatie moet je eigenlijk op jezelf vertrouwen. Het effect daarvan is verandering, want je houdt je dan niet meer aan bestaande conventies, aan bestaande afspraken en ‘contracten’, aan bestaande mores. Je maakt nieuwe. Innovatie.

In dat licht keek ik op van dit plaatje:
tumblr_m5ohvjXZpF1qbriaho1_1280

Het is te vinden in een artikel op Educatorstechnology over schrijfvaardigheden en story telling.

Ik ben wel benieuwd wat jij er van vindt. Toen ik het las, dacht ik: daar zit een punt(je). In dat verhaal dat jonge mensen steeds meer in collectiviteiten opereren en daarom steeds moeilijker solo-activiteiten, zoals schrijven, uitvoeren.

Vraag één is uiteraard hoe die collectieve activiteiten er uit zien. En twee wat het effect van die collectiviteit precies is. Dat taalbeheersing door communicatiemedia wordt beïnvloed, is sinds Marshall McLuhan een open deur. Of ‘collectiviteit’ dus de verklarende variabele is, of ‘medium’? Persoonlijk zou ik inzetten op die laatste.

Frappant is echter dat de conclusie dat tijden veranderen en jongeren(taal)gedrag verandert, níet leidt tot een heel nieuwe manier van kijken naar story telling, naar schrijven, naar de verhaalvórm.

Zou dat niet zijn te verwachten?

Advertenties

3 thoughts on “Pixar’s 22 rules of storytelling

  1. Ik vind die regels niet zo geweldig. Een van de belangrijke aspekten is naar mijn idee dat je via de verhaallijn als lezer of luisteraar op het verkeerde been gezet wordt. En dat het verhaal daardoor naar jouw gevoel ineens een wending krijgt. Dat is voor mij de essentie van storytelling.

    En dat kun je ook via video, muziek en slechts 1 foto doen. Die boren iets bij je aan dat je verwacht niet te horen, zien of lezen.

    De verhaalvorm is wel wat aan het veranderen. Ik zie het bij sommige speelfilms en sommige podcasts bv die van This American Life en Love and Radio.

    • Kan ik me goed in vinden. Overigens haalde ik dat, maar wel verdekt opgesteld, uit de leidraad van Pixar. Wat mij juist een beetje verbaast: storytelling heeft meerdere betekenissen. Dit is letterlijk een (verzonnen) verhaal maken. Interessant, in mijn beleven, is de variant van jóuw verhaal vertellen, en dat verzin je niet. Daarin passen ook niet alle tips en trucs.

      Jan

      Verstuurd vanaf mijn iPad

      • ja klopt. Love and Radio doen wel een mix tussen fictie en werkelijkheid. ook heel interessant naar mijn idee.

        het is een heel breed onderwerp.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s