Beweging en Geluid en de lentewezen

Het verhaal zou moeten gaan over twee figuurtjes: Beweging en Geluid. Twee figuurtjes die je niet kunt zien, maar die er toch zijn. Die heel onvoorspelbaar zijn: van lief en kozend tot angstwekkend en gemeen. Het zou een verhaal voor kinderen worden over dingen die je niet kúnt zien, maar die er toch zijn. Waarom zie je de wind niet, terwijl-i wel de bladeren over straat kan jagen, of de struiken laten ritselen? Wat is het toch dat Geluid zich in het donker veel griezeliger voordoet dan in het licht?

Dat boek komt er misschien nog weleens; in mijn hoofd zijn Beweging en Geluid al een poos aan het rijpen. Gelukkig hoef ik er geen fysieke entiteit bij te bedenken. Je ziet ze immers niet. En toch bestaan ze in m’n hoofd, in mijn fantasie. Nog mooier, terwijl ik dit tik ‘zie’ ik ze. Niet op een manier die ik kan beschrijven: het zijn eerder emoties, gevoelens.

Van die ongrijpbare fenomenen hebben we er zat. De afgelopen week maakten we er zelfs eentje collectief mee: de eerste golf lentelucht. Dat is een hele sterke. Als ‘de lente in het land is’, zíe je Nederland opkrabbelen uit de winterlethargie.

Photo 07-03-13 13 33 03

Wanneer dat moment aanbreekt, is zo’n bijna mystiek fenomeen. De sneeuwklokjes en krokusjes zijn het niet: die staan al een week of twee eerder te juichen boven de grond. Dat geldt ook voor sommige vogels: de merel bakent hevig zingend zijn domein ook al week af. Een belangrijke factor is de buitentemperatuur: 10-15 graden. En de luchtvochtigheid: de lente kun je rúiken. Het heldere geluid van buitenspelende kinderen.
Het is dat ene moment dat alles in de juiste positie staat om de lente mogelijk te maken. Een soort van kluisdeur waarvan eindelijk de juiste combinatie is terug gevonden en die nu openzwaait.

Dat zijn eigenlijk wonderbaarlijke momenten.

De lente komt meestal als een verrassing. ’s Ochtends is het nog koud, vriezigkoud, maar ’s middags duwt de zon de warmte door je kleren heen tot op je huid. De eerste lentedagen zijn we ook nogal van streek. Je ziet ze allemaal: de dunne-kleding-mensen naast de wanten- en mutsen-mensen.

Photo 07-03-13 14 24 10

En de lentewezen.

Stap eens op de fiets en peddel een half uurtje door een stad. De afgelopen dagen kwam ik op die manier minstens tien lentewezen tegen: bijna altijd een eenzame want of handschoen, uit een winterjas gevallen en niet opgemerkt achtergebleven op straat. Ze liggen er een beetje triest bij, ondanks de zon en de temperatuur. Ze detoneren daarmee, als fossielen uit een voorbije tijd. Alsof we onszelf ontdoen van die dikke extra beschermlaag die we in de winter nodig hadden.

Niet dat we snel tevreden zijn met die openzwaaiende kluisdeur. Lente is niet iets wat een uurtje duurt. Het minimum is toch wel een dag: “de eerste lentedag”, melden de weermannen en -vrouwen dan trots. Voor minder doen we het ook niet.

“Weet je wat? Een fotootje maken van die lentewezen zou mooi passen”. Blijken ze niet meer op de plekken te liggen die je je kan herinneren. Ook da’s die eerste lente-indruk: kort en heftig. De verweesde handschoenen zijn weg. En de voorspelling is dat de lente voor even het veld moet ruimen voor de winterkou.

Komen die weesjes toch weer van pas.

NB
Ruim een week later vond ik ze dus weer wel. Op één zaterdag – meer dan – deze drie:
Photo 16-03-13 12 51 30 (1)

Photo 16-03-13 12 50 09 (1)

Photo 16-03-13 12 48 48 (1)

Advertenties

One thought on “Beweging en Geluid en de lentewezen

  1. Pingback: Bollen wol | "Me dunkt…"

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s