Brekend: 55plusprobleem bestaat (niet)!

Tzingggggggg…… Ken je het geluid waarmee een pijl zich in een boom boort en trillend blijft staan? Ongeveer zo kwam vandaag een stukje puzzel bij me binnen.

Zoals je wellicht weet, heb ik sinds juni 2012 geen betaald werk meer. Niet dat ik werkeloos op de bank zit als werkloze. Er is zát te doen: zeker als vrijwilliger. En dankzij een enthousiaste en energieke werkcoach in Leiden hebben we een aantal netwerkgroepen, voor 55plussers.

b2468mr8

Dat is de groep die zielig is: de 55plusser. Ze zijn te duur, te weinig flexibel, hun kennis is verouderd, ze zijn bedreigend voor de (jongere) leidinggevende, zij zijn te vaak ziek…. een en al ellende. Nu is het zo dat de mensen die ik in die categorie ken, zeker niet allemaal aan die beschrijving voldoen. De meesten zitten nog vól energie en gaan er ook van uit dat die energie nog wel ergens gebruikt kan en zál gaan worden.

Da’s een goede formule voor ziekmakende teleurstelling. Een deel van die mensen ís dan ook ziek; gewórden van de situatie. Het gaat je nooit in de kouwe kleren zitten als je ergens reageert op een vacature en ofwel niets ofwel iets nietzeggends terugkrijgt als antwoord. Dat trek je je persoonlijk aan. Ook als iedereen je zegt dat vooral níet te doen.

Vandaag hebben we met een aantal 55plus werkzoekenden gesproken met de NVP, met een aantal leden van de provinciale afdeling van de vereniging van mensen die personeel aannemen en ontslaan: de HR- en personeelsmanagers. Het maakt geen bal uit wie namens wie of wat iets zei. Daar gaat het niet om. Evenmin is relevant wat de precieze reikwijdte van die woorden is geweest. We hebben allemaal op persoonlijke titel gesproken.

En van elkaar geleerd.

Zo is bevestigd wat veel sollicitanten al lang weten en geleerd krijgen. Banen worden via netwerken vergeven én gecreërd. De slimme bedrijven zijn nu al bezig met het formeren van een personeelsformatie die de voorziene grote krapte op de arbeidsmarkt aan kan. Je kan heel veel tijd steken in een prachtbrief; bij de grote aantallen die nu binnenkomen, is de volgorde: CV op harde criteria, CV totaal, brief. Dat een ongeïnspireerde brief niet gaat werken, wisten we ook wel.

Wernemers-op-hun-veertigste-afgeschreven-cartoon-Hein-de-Kort-300x300

Interessanter is het de woorden van de personeelsmensen vanuit een iets ander perspectief te bekijken.

De werkelijkheid die zij schetsen, is dat er veel wordt geworven via netwerken. Op zich is dat niet eens nieuw: ook ‘vroeger’ deed men dat, zij het dat de middelen beperkter waren. Nu zijn netwerken opener en makkelijker doorzoekbaar. Niet dat dat op die manier gebeurt.

Eerder is bevestigd dat het van groot belang is dat je permanent aantoont waar je goed in bent en waar je liefde ligt. Dat is een manier van verkopen van jezelf, van je kop boven het maaiveld uitsteken. Banen (en opdrachten) worden gegund. Daar is al veel over gezegd en geschreven. Het impliceert wel dat je zichtbaar moet zijn, op het juiste moment.

En dát is nu juist wat de generaties waarover we nu spreken hebben geleerd níet te doen. Het probleem ís geen leeftijdgebonden probleem. Het is een cultuurprobleem; een cultuur die de samenleving een hele generatie heeft meegegeven en die nu in hun nadeel werkt. Dus, ja, het is wel degelijk een groepsprobleem, maar het is ook zo dat de oplossing wordt bepaald door de individuele talenten.

images

Nu wordt het pas leuk.

Die individuele vaardigheden vereisen dat je ‘te koop’ loopt met je kennis en kunde. Da’s al verdraaid lastig als je juist bent volgepompt met (denk)beelden dat bescheidenheid hooggewaardeerd moet worden en ‘dit soort van hoogmoed’ afgekeurd. Je krijgt geen ondernemende generatie op die manier. Storend is, die houding nu af te wentelen op het individu. De hele generatie krijgt momenteel té vaak en té veel te horen dat wat zij jaren góed deden nu ineens minder goed tot slecht is. Dat is iemand in een catch22– situatie plaatsen waaruit geen ontsnappen mogelijk is. Mogelijk voldoet het zelfs aan de voorwaarden om te worden toegelaten als ‘marteling’.

De situatie die ik vandaag zag opbouwen, is die van een generatie mensen die te horen krijgt dat veel werk via informele netwerken – fysieke sociale of digitale social media – wordt verdeeld. De oplossing ligt voor de hand: dan moet je dus die netwerken actief zien binnen te komen.

Daar wringt de schoen.

De mensen die de arbeidsmarkt verláten, zijn de ouderen. Daarmee verdwijnen ook de netwerken en de netwerkingangen. De netwerken die achterblijven, worden gevormd door (iets) jongere mensen. Die hebben niet als vanzelfsprekend ouderen in hun netwerken. Hoe je het wendt of keert: netwerken zijn meestal netwerken van gelijken. Dat betekent dezelfde interesses, opleiding en leeftijd. Wie is relevanter, denk je, zelf nog in de fase zit van kinderen met luiers: een jonge ouder of een bijna-grootouder?

Waarmee ik maar wil zeggen dat het probleem niet het probleem van de leeftijd is. Bij oppervlakkige beschouwing is dat de gemene deler. Ik denk dat de bijgebrachte cultuur het probleem is en dat tegelijkertijd de ingangen naar arbeid – de netwerken – níet direct openstaan voor ouderen vanwege de samenstelling van die netwerken.

Betekent dat een rampscenario? Ja en nee. Het betekent, denk ik, voor sommigen een definitief einde. Dat zouden we als samenleving eens moeten erkennen en goede oplossingen bedenken. Het is helemaal geen kwestie van slechte of achterhaalde vakkennis, kosten of fysieke ellende: ze zijn niet zichtbaar, ze zijn niet getraind in verkooppraatjes, ze zijn te gesloten….. voor wat nú wordt gevraagd. Maar wij ‘maakten’ ze ook niet voor nú, maar voor ‘toen’.

Een deel van de oplossing zal daarom moeten zijn dat oudere werkzoekenden niet mínder maar méér (WW)tijd wordt gegeven aan netwerken te werken. Dat ze de tijd krijgen de vaardigheden om dat te doen te ontwikkelen (de beschíkbaarheid van social media, als die niet in je systeem zitten, is onvoldoende). En, inderdaad, het zou heel goed mogelijk zijn dat ook onder de jongere werkzoekende mensen zijn te vinden met precies dezelfde karakteristieken. Die zouden dit ook moeten kunnen doen. Maar de kans is groot dat we op zoek blijven naar een meetbaar groepsfacet en da’s ‘cultuur’ niet echt. Gemakshalve – en nergens anders om – zal daarom vast worden vastgehouden aan 55plus.

In mijn workshops zal ik blijven wijzen op het etaleren van eigen kennis, kunde, vaardigheid en ervaring, op de gunfactor. Dát is wat we meer in beeld moeten brengen. Maar na vandaag moet ik ook eens heel hard nadenken over vragen als:

hoe kom je binnen in een nieuw netwerk? Hoe lang duurt het voordat je daar zodanig zichtbaar bent dat het je iets oplevert?

Advertisements

2 thoughts on “Brekend: 55plusprobleem bestaat (niet)!

  1. dag Jan,
    dank voor dit leuke stuk. Wat me wel van het hart moet is dat ik verbaast ben…. jullie doen allen aan LinkedIn en ik heb nog geen enkel verzoek voor contact???? jammer, dit zijn de gemiste kansen. Ik zal jullie allen een cursus LInkedIn kado doen, tenslotte heb ik die in de aanbieding 😉
    binnen HEMA academie. Groeten, Helma van den Berg

    • 🙂

      Klopt. In mijn geval heeft het een eenvoudige reden: nog niet aan toegekomen ivm ander vrijwilligerswerk.

      Een gratis cursus aanbieden aan Hollanders is nooit weg!

      Jan Verstuurd vanaf mijn iPad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s