Níet pervers?!

Hij gaat je zometeen vijf minuten en 39 seconden kosten: het kijken van de video* die aan het eind van deze blogpost staat.

Eigenlijk had ik me voorgenomen niet al te veel meer in te gaan op de hele toestand rondom economie, recessie en de oplossingen. Daar heb ik nu wel genoeg van. Mijn indruk is dat er helemaal niet wordt gewerkt aan een gezamenlijk gedragen oplossing. De gevestigde belangen strijden zoals altijd weer om hun eigen plekkie. Die zijn helemaal niet bezig met andermans belang. Laat staan met een ‘algemeen belang’.

De ellende daar bovenop is dat het niet mogelijk is schuldigen aan te wijzen. Geen individuen noch groepen. Wie eerlijk is, moet erkennen – denk ik – dat wé het met ons allen zo ver hebben laten komen. Wé hebben mensen de kans gegeven misbruik te maken van vertrouwen en wé hebben te lang getolereerd dat er op een ongelooflijke manier is gegraaid. En echt niet alleen op de allerhoogste niveaus ook. Heel principieel is het even erg of je er de kantjes afloopt en toch een tientje extra per maand verdient of dat je een bedrijf verlaat met een vergoeding van ruim een miljoen.

Dát is echter wel iets om kwaad over te worden. Die redenering alleen al is pervers.

Het maakt nogal uit of iemand uit lijfsbehoud moet sprokkelen en snaaien of dat het gebeurt als vanzelfsprekendheid, als een récht. Het is een onwaarschijnlijke valse voorstelling van zaken te doen alsof die twee uitersten vergelijkbaar zijn. Dat zijn ze níet. Het enige wat ze bindt, is dat ze op dezelfde schaal worden gemeten waardoor de indruk wordt gewekt dat ze vergelijkbaar zijn.

Zullen we toch maar blijven uitgaan van de intentie die mensen hebben? Je moet wel van een andere planeet komen om niet te zien hoe we fysieke delicten en vermogensdelicten anders bestraffen. Een leven nemen wordt streng gestraft, maar een bedrijf legitiem leegtrekken waardoor heel veel méér mensen in de verdoemenis worden gestort, niet. Het belangrijke verschil is dat dat laatste een ‘indirect effect’ is. Indirect?! Dát is bizar.

De stommiteit die de grootgraaiers onders ons hebben uitgehaald, is de indruk wekken dat iederéén kon meeprofiteren. Zolang ‘we’ maar groeiden, zou ‘meer, meer en nog meer’ mogelijk zijn. Dat die verdeling exponentieel is waardoor een kleine top exorbitant veel binnensleepte, bleef lang onduidelijk. Aan de basis is ‘meer’ een heel stuk minder dan het ‘meer’ aan de top.

Wat momenteel gebeurt, is helemaal geen inkomensdiscussie. Of een kapitaal-conflict. Althans, niet zuiver.

Het is een beginnend gevecht om perspectief en toekomst. Een gevecht om je bestaan ingegeven door angst. In de geschiedenis is die situatie iedere keer uitgemond in ellende: Rome brandde af, Parijs ontdekte de guillotine, Boston zag thee in zee verdwijnen, de Verenigde Staten bleken niet zo verenigd, Engeland bezweek haast onder de Industriële Revolutie, het Afrikaanse continent ontworstelde zich met geweld aan zijn bezetters, Noord Afrika ontdoet zich nu van zijn onverlichte despoten.

Een apocalyptisch beeld? Ik denk dat het in de kern niet zo vergezocht is. Je kan té ver gaan met uitrekken. Dít ís te ver:

*Met dank aan Johan Voets van Numrush voor het weer opduiken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s