Nerveuze metingen

Net als jij ben ook ik een vat vol tegenstrijdigheden. Persoonlijk vind ik dat niet zo bijzonder. Dat is wellicht een gevolg van opleiding, levenservaring en werkervaring. Die hebben mij wel duidelijk dat we flexibele wezens zijn, goed in aanpassen aan veranderende condities (mogelijk met uitzondering van klimaatverandering).

Dat betekent wel dat mensen plooibaar zijn en dat het ‘nogal lastig’ is ze vast te leggen. Hoe je daarmee kunt worstelen, zie je vaak en zeker iedere vier jaar als voorspellers zich buigen over ons stemgedrag. Ook marketingdeskundigen hebben het probleem: we passen niet meer in hokjes. En dat in een samenleving die veel waarde hecht(te) aan ‘meten’, aan ‘feiten’.

Naast de meer filosofische overweging wát dan bepaalt welke mens jij bent, of de sociologische hoe je dat dan meet, is er ook een heel andere om bij stil te staan: je kunt teveel meten en jezelf volledig wegmeten.

Da’s geen geintje. Ikzelf ben dol op meten en tellen én ik ben er slecht in en tegen. Dat zijn volledig tegengestelde posities, maar toch heb ik ze allebei.
Ik heb bijvoorbeeld een hele periode de dagtemperatuur bijgehouden. Dat gaf mooie grafieken – wellicht is dát de verklaring: móóie grafiek – maar bracht me niet verder. Je verzamelt de data en dan? In mijn geval: niets. Ik ben er dan ook mee gestopt.

Toen ik een paar jaar terug wilde afvallen, kreeg ik advies van een diëtiste. Dat waren vooral recepten die we uitwisselden. En één tip die me is bijgebleven en die ik volledig bij m’n verstand in de wind sloeg.

Ze drukte me op het hart vooral níet iedere dag mijn gewicht te bepalen. “Als je dat doet, wordt het mogelijk een obsessie. Maar je zult ook zien dat je gewicht op en neer gaat. En daar ga jij dan op reageren?! Da’s helemaal niet de bedoeling.”

Eigenwijs heb ik dus toch dagelijks gewogen. En inderdaad, je gewicht is een beweeglijk geheel. Het stijgt en daalt. Toen ik m’n werk kwijtraakte en een lichte depressie kreeg, schoot-i binnen een week of drie 5-6 kilogram naar beneden. Als ik heb gesport, is-t-i lager dan ervoor. Eerlijk, ik blíjf het fascinerend vinden om te zien.

Ik snap wat de diëtiste bedoelde. Ik neem de schommelingen waar, maar verbind er niet direct gedragsverandering aan. Eerder zoek je verklaringen; stress, zo acht ik bewezen op mezelf, kóst energie, veel energie. Depressie gaat gepaard met permanent gepieker; piekeren is een hersenactiviteit, die energie kost. Sporten betekent naast moe worden ook vocht verliezen; vandaar dat m’n gewicht een dag later weer vrij normaal is.

822c08deb2e91d4cd08da41457b48eaf

Dit weekeinde zat ik weer eens in dat prachtige digitale maattijdschrift Zite te bladeren. Wat me trof, is dat er zoveel medische ontwikkelingen zijn die zijn te classificeren als zelfzorg. Dat gaat al lang veel verder dan aspirines en neusdruppels. Inmiddels vallen er ook middelen onder die voorheen alleen op recept verkrijgbaar waren. Een vreemde ontwikkeling als je erover nadenkt. Je vindt er ook steeds meer zelftests en apps (die de analyse doen en jij alleen nog de afname doet) in. Dát verontrust me wat.

test-point-menopauze-thuistest

Kijk. Het is al riskant als we zelf maar gaan experimenteren met geneesmiddelen. Ik merk het aan mezelf. In de periode dat ik veel hoofdpijn had, had ik dat in verschillende vormen en voor al die vormen had ik cocktails. Cocktails die officieel niet gezond zijn.

Het wordt ernstiger als we onszelf gaan bemeten. Leuk, dat ik bij de apotheek eenvoudige testjes kan kopen bijvoorbeeld om bloedsuikergehalte, om cholesterolniveau te bepalen. Maar wat als ik iedere dag, onnodig, die testjes doe? En wie zegt dat ik weet wat de uitkomsten – áls die al betrouwbaar zijn – zeggen? Ga ik niet meten om ‘vooral toch op tijd er bij te zijn’?

images (1)

Ben je dan tegen zelfmetingen? Nee, niet helemaal, maar wel voorzichtiger. Meten is prima, zolang de metingen je leven niet gaan bepalen. Want dát is dus wel een heel realistisch gevaar voor veel mensen. Plus dat je een gedrag gaat vertonen dat contraproductief werkt: je stuurt zoals dat heet heel nerveus, op veel te kleine indicaties. Terwijl je op de trend, op de stip op de horizon moet koersen.

Steek je je kop in het zand als je níet meet? Nee, absolute onzin. Zo iets eenvoudigs als een weegschaal is pas een jaar of veertig terug te vinden in slaapkamers of badkamers. De bloeddrukmeter een jaar of twintig? Tien? Zijn de mensen uit de zónder-generatie ongelukkiger? Ongezonder?

images

Of is het zo dat wíj steeds meer worden gemanipuleerd met ongezond voedsel, waardoor supplementen aan de orde van de dag zijn en meten wel degelijk nodig is om gezond te blijven? Net als airbags de illusie geven dat we gevaarlijker kunnen rijden omdat we beschermd zijn, geven die tests ons een vals veiligheidsgevoel.

Ben jij aan het meten en testen – en dan uit geheel vrij wil, niet op voorschrift? Stop ermee. Of weet heel zeker dat je afstand kunt houden tot je eigen gegevens. Anders ga je nerveus reageren op bewegingen die helemaal geen reactie vereisen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s