“maar je mag niet werken, helemaal niet!”

Soms toont de televisie doorkijkjes naar logica die je niet voor mogelijk houdt. Zo zit mijn jongste zoon wat te zappen – en zitten beide zoons vooral uit te buiken van het paasdiner – om ergens naar te kijken. Dat op zich is al frappant: die leegheid. Maar goed, sen sigaartje na het diner of uitbuiken op een andere manier… het gaat om even nietsdoen.

Zappend komt-i dan terecht op een reality serie over de gang van zaken op een vliegveld, bij de douane. Ik meen Australië. Uit mijn moeizaam formuleren blijkt wel dat ik met slechts een half, lodderig oog heb gekeken. Mij boeien die programma’s in het geheel niet. Tot dat ene besluit van de douane zojuist: iemand die wel het land in mag, maar absoluut niet mag werken. “Klusjes om het huis, ook onbetaald, mogen niet; die gelden als werk”

Da’s toch waanzin?!

Het menselijk soort heeft, denk ik inmiddels, de neiging te beheersen. Van de natuur, tot ons lichaam, en de dood. Niet dat we wisten wat we deden toen we daaraan begonnen. Maar inmiddels kun je eigenlijk ook niet meer stoppen. Vooruitgang is een perfide sensatie: je wilt er steeds meer van. Inderdaad, een verslaving vertoont dezelfde trekjes. In elk geval denken we ook allerlei sociale processen te kunnen beheersen en sturen.

Zo’n toegang tot een land. Natuurlijk, toegangscriteria opstellen mag. Niet dat ik denk dat je het jezelf daarmee makkelijker maakt. Maar we willen nu eenmaal beheersen, niet. Wat me dan wel opvalt, zijn de uitzonderingen op de toegangsregels. Kijk, als je dan toch het land in mag: waarom dan zoiets volslagen geschifts als “maar je mag niets zinvols doen met je tijd”? Want dat is het. Als er verdenking zou bestaan over illegaal werken – een discussie op zich, wat dat ís – dan is het toch veel duidelijker iemand te weigeren? Toelaten onder deze condities is zoiets als: “Vertrouwen doen we je niet, maar wij zijn de rottigste niet”.

Nog afgezien van het getoonde wantrouwen vanaf de start; waarom zou je iemands energie níet gebruiken? Zonder in te gaan op verdringingsdiscussies – samengevat: onzin – heb je hier dus wel te maken met iemand die initiatief toont. Mij lijkt het zinvol die voor je karretje te krijgen. Dan moet je ‘m niet Kalt stellen.

Het idiote: we doen dat in Nederland ook. Met vluchtelingen. Die mogen ook zowat niets. Dat moet je zelf eens proberen: gedwongen nietsdoen. Dat heet gevangenis. Ook zonder tralies of naargeestig hok. Naargeestig is dan immers alles.

Advertenties

Jonge wijzen

Geregeld loop je tegen formuleringen aan die veel beter zijn dan die jij in je hoofd had. Zo ook deze. Over ‘jong zijn’. Hij is van Meredith Fineman. Niet dat ik enig benul heb wie dat precies is.

Wat ik wel weet, is dat leeftijd inderdaad een nieuwe verwarring is. Meredith stelt vast dat SXSW en TED (vooral/ook) worden bevolkt door jongeren. Da’s niet zo vreemd, want zeker in de wereld van software-ontwikkeling is ondernemen geen zaak van enorme investeringen in machines meer. Dat betekent dat in principe iedereen zijn idee kan realiseren. Ook de jeugdigen. Da’s vooral goed omdat zij veel minder werken met ervaren belemmeringen en veel meer met geziene kansen.

Toch is er een addertje onder het gras te vinden. Een addertje dat alles van doen heeft met bewondering: de bewondering voor een geleverde prestatie aanzien voor prestaties op tal van andere terreinen. De beste voorbeelden vind ik topsporters die commentaar leveren op politieke situaties in verre buitenlanden, alsof ze door hun sportprestatie ook daar verstand van hebben. Dat geldt echter ook voor jonge ondernemers: vast goed gedaan, maar of dat ook tot verderreikend verstand (van zaken) leidt?! Niet vanzelfsprekend.

Leeftijd en wijsheid…. het blijft een wonderlijke combinatie.

It used to be that in any industry, years of experience meant knowledge, leadership, and wisdom. And this paradigm hasn’t completely died away; many male friends of mine lament about grey hairs, to which I often respond that it will probably help them in business, especially if they’re in more traditional sectors like insurance or finance. They will be taken more seriously because they’ll be perceived as older and more experienced. (Grey hair is decidedly more complicated for women.)

But if you work in entrepreneurship, technology, or digital media, it can feel like a competition to see who’s the youngest. This, too, is complicated. The Forbes 30 Under 30 is a goal for many entrepreneurs I know, myself included. And yet I wrote the satirical Highlights “5 Under 5” to underscore my ambivalence about how obsessed we are with youthfulness these days, from wunderkinds to genius college dropouts. At SXSW this year, I was struck by how young everyone was — and how it sets a bar that is almost impossible to meet. This year’s TED Conference even highlighted some speakers as young as 12. The speaking series has an entire teen division.

As complex as these ages issues are for men, being female renders them even more problematic. Too young, too old — we seem to instantaneously switch from one to the other. For instance, a close friend was asked her age at SXSW Interactive this year, and at 31, shocked the lothario who asked because, and I quote, “Girls aren’t usually pretty after 28.” Sure, that is only one guy’s obnoxious comment. But it does seem like there’s an awfully short window between “too young” and “too old,” whether you’re talking about business or pleasure. And with female leaders judged more harshly on their appearance, the two may not be as far apart as we like to think.