IJsregen

Wat ik me voorneem te gaan doen, doe ik niet altijd. Geregeld is er toch weer iets wat veel interessanter is. Dat schijnt slecht te zijn, want je houden aan planningen is een groot goed. Eerlijk gezegd, is mij nooit duidelijk geworden waarom dat zo belangrijk zou zijn. Het lijkt er meer op dat disciplinering daarin een rol speelt.

Zo had ik ooit een baas met wie ik coachinggesprekken voerde. Althans, zo heetten die. Wat me vooral is bijgebleven, is dat hij me keer op keer in een richting probeerde te duwen die de zijne was. Wellicht heeft dat ermee te maken dat we allebei geen echte coachingervaring hadden. Het effect was uiteindelijk onbevredigend: mijn manier van denken en werken past(e) niet in dat regime. Mijn voorgaande bazen hadden dat veel beter door: vrijheid gunnen, volgen en resultaten oogsten, werkt prima. Dat levert op. Maar nogmaals, dat moet pássen.

20130214-202317.jpg

Daarmee wil ik zoveel zeggen als dat werkwijzen bij je moeten passen. Het is een illusie te denken dat iedereen hetzelfde kunstje is aan te leren. Sommige dingen zijn echt karakterologisch – of: intellectueel – bepaald. Interesses, houding, werkwijze: het zijn geen trucjes. Wellicht heb je nog leren schrijven met een pen. Hoe ging dat met linkshandigen? … Dat bedoel ik nu.

Van de week las ik in de krant een column van gadgetmeisje Ionica Smeets – inderdaad. Oók wiskundemeisje en presentatrice. Zij beschrijft daarin haar ervaring met een gadget in het kader van getting things done – in het kort: doelmatig werken: een documentenmap. Daarmee kun je heel systematisch documenten klaar leggen en wegbergen. Mij deed het erg denken aan incrementele backupsystemen.

Het interessantst was echter Ionica’s conclusies over de getting things done-aanpak. Die paste haar niet. En de aangeschafte ordner is, meen ik me te herinneren, uiteindelijk nooit gebruikt door haar. Waarmee de open deur is ingetrapt dat niet alle methoden voor iedereen hanteerbaar zijn. Man, man, je moest ’s weten hoe vaak ik ben begonnen aan een verse start om zaken op orde en onder controle te krijgen.

Inmiddels ben ik tot de conclusie gekomen dat dat onzinnig is. Ik moet me helemaal niet aanpassen aan methodieken om doelmatiger te werken. Ik moet zoeken naar methodieken die passen bij mijn manier van werken. Het is geen veeg teken dat ik sinds ik niet meer in loondienst werk veel meer doe. En me daar beter bij voel, omdat het nu op míjn manier gebeurt. Toegegeven, dat is een nogal chaotisch ogende manier van werken. Maar ja, zo gaan m’n hersenen, gedachten en invallen nu eenmaal. Mensen moeten zich niet aanpassen aan de methodiek of de machine. Andersom moet de norm zijn.

20130214-202330.jpg

Mijn kracht is snel denken en grote verbanden zien, zegt men (ikzelf vind het wel meevallen). Dat hebben veel mensen. Maar dat talent is nogal lastig te beteugelen. Ofwel, mensen als ik moeten zich wellicht eens neerleggen bij de gedachte dat ordelijk werken voor hen niet is weggelegd. Het past gewoon maar beperkt. Zoals iemand me pas zei: “het is een illusie te denken dat je op commando innovatieve en bedrijfseconomisch interessante ideeën krijgt”. Dat ‘op commando’ is essentieel. Goede ideeën eisen werk. Ze komen niet voorbij fladderen. Ze komen ook niet ‘tot je’ terwijl je persend op de wc zit of shampoo uit je ogen doucht. Zó vrijblijvend is het ook weer niet. Maar ‘op commando’ is het andere uiterste.

De erkenning voor deze manier van werken is vaak nog ver te zoeken (of ik werkte op de verkeerde plek). Die vereist de mogelijkheid de gedachten te volgen. Een vreemde aanpak? Nee. Hij is essentieel om nieuwe verbanden te ontdekken. Als je dat wilt, of karakterologisch móet, doen, dan zul je die associaties en nieuwe wegen moeten wíllen inslaan. Ik besef dat dat aanmatigend kán overkomen. Zo is het niet bedoeld. Wat je net kreeg, is een blikje in de manier waarop mijn hersens en gedachten werken (snap je nu de tussenzinnen bij voorbeeld?)

En daar past geen ordner bij. Daar passen geen formats bij. Daar past geen geordende email-inbox bij. Daar passen wel stapels papier en een goede zoekmachine in een stapel informatie bij. Wellicht snap je sommige van de paarden in mijn kudde stokpaardjes nu beter.

En als je een praktisch voorbeeld wilt van hoe het werkt. Deze blogpost heet IJsregen. Bij het tikken van de eerste twee zinnen had ik het idee dat het vandaag zou gaan over het ‘beleven van de schoonheid van ijsregen’ – is ook echt mooi, dat getik op je jas, de ijskoude vingers, de rozigheid als je weer binnen bent – maar het verhaal bracht me ergens anders. En ik vond dat wel een betere lijn dan die van de ijsregen.

O. Mocht jij wél een getting things done georganiseerde zijn; let in interviews eens op of je ook mensen herkent die zich láten leiden. Je zal nog verbaasd staan:

Er zijn er meer dan een enkeling!

20130214-202340.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s