De oudere ondernemer of de ondernemende oudere?!

Als je een dagje ouder wordt, zijn positieve berichten over dat ouder worden meer dan welkom. Kritiek op ouder worden, is er immers zat. Er zijn zelfs mensen die er zó bang voor zijn dat zij kiezen voor het eeuwig leven. Dat roept dan wel de vraag op op welke leeftijd te stoppen met verouderen. Stel dat je dat te laat doet; dan heb je een eeuwig ellendig leven.

Ouderen zijn voornamelijk een last.

We weten het allemaal. Ouderen zijn een soort van luxe-artikel, een overbodig accessoire, het huisdier dat je vlak voor de vakantie aan een boom vastgebonden achterlaat. In feite is het vrij eenvoudig: hoe ouder je wordt, hoe minder je oplevert maar wel meer kóst. In een omgeving gebaseerd op kille berekening is het dan duidelijk: afvoeren. Dat is, níet terzijde, ook de strekking van een ingezonden brief in de De Volkskrant: ouderen dienen het recht te hebben op zelfdoding als zij vinden tot last te zijn. Mij deed dat denken aan een oude Japanse film over een zoon die zijn vader een desolate, besneeuwde berg op draagt om hem daar achter te laten om te sterven. Een mooie, ontroerende, maar wel héél confronterende film.

Nu zijn er gelukkig ook uitzonderingen. Zo bestaan er volkeren waar men de mening is toegedaan dat ouderen de wijsheid hebben en dat juist zíj de leiding moeten hebben. Het is jammer dat die mensen het niet hebben geschopt tot een samenleving vol stinkende fabrieken en veel geld, want daardoor lijken ze ietsje minder serieus te worden genomen. Wat bereikten die wilden?

Het is ook wel lastig: van die situaties die je afleiden van wat je wilt doen. Kinderen zijn daar ook sterk in. Die huilen, worden zoek of willen iets op momenten die je slecht uitkomen. En als die periode er op zit, loop je het risico dat je voor ouders mag gaan zorgen. Die hebben – verdomd als het niet waar is – precies dezelfde onhebbelijkheid als de kinderen: iets willen of moeten als het níet uitkomt. Of zou het een vervormde waarneming zijn en helemaal niet over lastige kinderen of ouders gaan? Maar over lastige ego’s?

Dat zou wel verklaren waarom zo neerbuigend over ouderen en ouder worden wordt gedacht. Als vooral een belemmering.

Dan is het een leuk weetje wat Mashable bracht onder de kop The Best Entrepreneurs Are Older, Have Less Ego:

20130212-185658.jpg

Nu gaat dit over ondernemers, niet over ‘de oudere’. Desalniettemin put ik hoop uit hun conclusies dat levenservaring en geliefdheid belangrijk zijn.

Zó moeilijk is het ook niet. Iedereen heeft waarde. De grote uitdaging is een zodanige balans te vinden dat we al die waarde ook kunnen benutten. Dat betekent dat sommigen water bij de wijn moeten doen en anderen meer hun best of iets anders dan zij echt het liefst willen. Maar met een heel klein beetje soepelheid moet het te doen zijn.

Niet voor niets wordt nu door groepen wetenschappers voorgesteld de arbeidsweek te verkorten om op die manier het werk anders te verdelen. Ook dat is een stap. Naast het op een realistische manier naar (ouderen en) arbeidsinzet kijken.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s