Why bother?

Waar maak je je eigenlijk druk om?

Nou, drúk maken is wellicht het verkeerde woord. Maar me verbázen over gedrag blijf ik toch wel doen. En vooral van die ‘kleine dingetjes’ die je dagelijks kunt zien.

Zo frappeert het me dat fietsers den steeds grotere plaag worden. Dat vinden sommige automobilisten al járen. Maar ik niet. Wat mij betreft, mag je over stoepen fietsen…. mits anderen geen last hebben van jouw overtreding. Ofwel: verwacht niet dat de voetgangers ook maar één stap opzij zetten voor je. Ik doe dat in elk geval níet.
Nu begin ik een beetje te twijfelen of dat niet een te lankmoedige houding is. Of niet het deksel van de pan is. Of zoiets. De mentaliteit die je (ik) steeds meer waarneem, is een egocentrische. Zo eentje van: als dit mij uit komt, is het goed. Dat gaat dus niet meer over kapotte fietslampjes en zo (alhoewel die héél belangrijk zijn, kinders).

Het gaat om mentaliteit.

Valt het je op dat we tegenwoordig fietspaden zien als tweerichtingen-paden? Ook als het een standaard eenrichtingsfietspad is? Dan fiets je samen over een fietspad en komt er van de ander kant iemand aan die het niet nodig vond het fietspad aan de andere kant te nemen. Denk maar niet dat die een millimeter opzij gaan. Met zo’n gezicht van ‘doe niet zo moeilijk, ik fiets toch op den fietspad’ eist die ook nog eens passeerruimte.

Meestal maak ik me er niet drukker om dan dat ik het registreer. Het begint op te vallen.

Minder geslaagd, is dat dat op steeds meer plekken gebeurt. De rotonde: nemen we op de manier die ons uitkomt, de kortste weg. Als dat tegendraads is: het zij zo.
Stoplichten en zo negeerden we als fietsers al want ‘rechtsaf vrij door rood’ maken we tot algemene regel. Ook als die als zodanig niet bestaat.
Fietsers doen maar wat. In elk geval een vrij fors deel aan de fietsers.

Fietsers zijn heel lang de Peter Pans geweest in het verkeer. Een beetje de vrijheidsstrijders die zich, gesteund gevoeld door de publieke opinie, verzetten tegen de dictatuur van de auto. Dat stinkende en luidruchtige apparaat was doelwit. De auto ‘gedemoniseerd’. Niet ten onrechte en met succes. Niet dat de fietser ineens ruimte kreeg. Die moest zich nog steeds aan de regels houden, maar kreeg wat meer steun. Zo is ‘rechts heeft voorrang‘ in het voordeel van de fietsers veranderd. Niet dat je daarop moet vertrouwen. Veel automobilisten laten zich nog steeds of leiden door oude regels of door de redenering ‘ik ben groter en sterker’.

Maar het sloeg wat door, waardoor je nu fietsers maar wat ziet doen. Maar het zijn en blijven de kwetsbaardere weggebruikers. En dus knallen ze, hier in Leiden, geregeld op auto’s. En, zonder lullig te willen doen of te willen pleiten voor een blinde navolging van alle regels, in veel gevallen door eigen schuld omdat ze opduiken uit hoeken en gaten die niet werden verwacht.

Mij maakt het nog steeds niet heel veel uit wat mensen doen. Maar waar ik toch wat kriebelige gevoelens bij krijg, is dat bij ongelukken en schade de zaken niet zo duidelijk liggen. Dan raak je aan dat rare rechtvaardigheidsgevoel. Ik denk dat ik er niet teveel bij moet stilstaan. Gewoon bij twijfel de ander voor alle zekerheid voorrang geven. Ach, en dat dat leidt tot een samenleving waarin brutaliteit heerst en galant een enge ziekte… Dat kan nooit erg zijn. Toch?!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s