De nieuwe preutsheid

Eerlijk gezegd denk ik niet uitzonderlijk preuts te zijn. Of uitzonderlijk vrijdenkend. Gewoon, een beetje gewoontjes. Gemiddeld. Zo iemand die mooie dingen kan waarderen zonder te (willen) snappen waarom. Nu is er een heleboel moois te zien. Ik verwacht dat ik zo tegen het eind van mijn leven wel een beeld zal hebben van wat ik mooi vind. Zo vreemd is dat niet. Met zoveel mooie dingen die je allemaal nog niet hebt gezien, is er geregeld weer iets mooiers waarvan je geen weet had.

Daarvoor kun je doorleren tot je (kunst)expert bent. Maar dan weet je wat de wereld, wat anderen mooi vinden, niet per sé wat jij zelf mooi vind. Wat dat betreft, zou je moeten kunnen verwachten dat er ook kunstkenners zijn die géén smaak hebben. Voor mij gaat dat niet gelden; ik word geen kunstkenner, maar blijf gewoontjes.

Gewoontjes associeer ik niet met truttig. Eerder met – paradoxaal? – niet achter de nieuwste modes en hypen aanrennen. In een wereld van instant behoeftebevrediging en snelheid is die houding best wel handig. Het is net die kunstexpert zonder smaak; ergens iets van weten, betekent niet altijd automatisch er ook zelf actief mee zijn.

Zo iemand zit dan de krant te lezen op zaterdag en vindt in de glossy bijlage dit:

20130127-190023.jpg

Of het mooi is, weet ik niet. Dat wordt voor 99% door de draagster bepaalt. Want, hoe ging-i ook alweer: al kleedt je een aap netjes aan, het blijft een lelijk dier. In het oorspronkelijk gezegde gaat het over een gouden ring.

Wat mij opviel, is die ene zin: ‘maar wie deze ‘leatherlook’ bodystocking met tule-details aantrekt, maakt wél meteen haar intenties duidelijk.’.

Wellicht is de tekst door een man geschreven – de bodystocking is even later ook korset, iets héél anders, of ‘spannend gevalletje’ – maar dat mag geen excuus zijn. Eigenlijk is dit kleine stukje tekst in een gerenommeerd dagblad bewijs van de stelling dat we nog steeds heel impliciet boodschappen uitzenden. Boodschappen die we hartgrondig afkeuren, zoals dit: “Verkracht? Had je er maar niet zo bij moeten lopen.”.

Het gaat dus helemaal niet om preutsheid. Het gaat om de normerende, de waarderende tekst die eronder staat.

De korset – ik geloof er niets van dat dit een bodystockingy is – kost je blijkbaar €795. Da’s geen kattepis. Dat is niet een bedrag wat je uitgeeft aan iets om ‘intenties duidelijk te maken’. Dat is een bedrag dat hoort bij een kunstwerk in plaats van een kopie. Dat is een bedrag dat hoort bij iets wat je mooi vindt.

Voor die ‘intenties’ kun je immers net zo goed zo’n luchtig gevalletje bij een postorderbedrijf bestellen.

20130127-191949.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s