Waarom Twitter heel erg zinvol is

Een partij onzin: dat is Twitter. Het geluid kennen de meesten wel. Ook jij zult het vast weleens hebben gehoord. Misschien zelfs wel zelf gedacht. Wat moet je met al die flapdrollen die onzinnige informatie uitwisselen over ‘waar ze mee bezig zijn op dat moment’? En iedere mens die angst kent zal proberen die angst te neutraliseren door er grapjes over te maken, luchtigheid te veinzen. Niet voor niets barst het van de oordelen dat we niet zijn geïnteresseerd in het privé leven van de ander. Wat zou het mij interesseren of iemand pindakaas op z’n brood smeert? Of dat de trein weer eens niet op tijd reed?

Welnu, als je dat beeld nog steeds hebt van social media dan wil ik best nogmaals een poging wagen je ervan te overtuigen dat je ernaast zit. Ook jij kunt vast lopen en fietsen. En beide heb je moeten leren. Het is niet zo dat je met één knip van je vingers een nieuwe vaardigheid beheerst. Het is vallen en opstaan geweest en het zal voor ieder nieuw gebied vallen en opstaan blijven. Een uitzondering vormen de activiteiten die je autonoom zenuwstelsel uitvoert: ademen, schrikreacties. Voor de rest: leren.

Voorzover ik weet, is een van de beste manieren om iets te leren het proefondervindelijk leren. Met name het dagelijks leven heb je zo geleerd. Voor andere kennis is het wellicht wel de beste, maar niet de meest aangewezen weg. Een waterstofbom fabrieken is echt niet per sé nodig om de werking te doorgronden. Voor onze subtiele sociale verhoudingen ligt dat anders.

Social media geeft je een blik op die processen. Denken dat er alleen maar onzin is te vinden, is feitelijk nogal aanmatigend egocentrisch: alleen wat mij interesseert, is waardevol genoeg om te delen. Nee, wat anderen waardevol vinden, ís ook waardevol. En als je je eventjes verdiept, er tijd in investeert, leert… zul je ontdekken dat er heel veel is.

Dan kom je erachter dat er hele discussies plaatsvinden over ware gebeurtenissen. Gebeurtenissen waar je zó dichtbij kunt zijn dat je de actoren haast kunt aanraken. Gebeurtenissen die zó intiem zijn dat ze je kunnen beangstigen. Maar waarom eigenlijk? Omdat het iets is wat we niet willen horen?

Vanochtend las ik een blog van een jonge vrouw die het verhaal vertelt van haar verkrachting door een kennis. Wat je er ook precies van gaat denken; de door haar gekozen toon maakt het precies wat het voor haar moet zijn geweest, een emotieloze mechanische handeling.
Het verhaal roept vragen op: niet over alcoholgebruik. Maar wel over de lolligheidjes die – heel eenvoudig – daarmee worden uitgehaald. Mijn oudste zoon vertelde me al jaren terug dat-i in een café zijn hand óp het glas houdt. En als-i het glas even niet meer zag, het ook niet altijd meer leegdronk. Zó ver zijn we dus.
Het verhaal maakt ook duidelijk dat we nog een heel lange weg hebben te gaan voordat de verroeste slagzin ‘Als een meisje nee zegt, bedoelt ze nee’ erin is gehamerd. En dat het eigenlijk zelfs zo moet zijn dat ‘Als een meisje ja zegt, je bij jezelf moet afvragen of het niet eigenlijk nee is’.

Lees het blog zelf maar, hieronder staat slechts een voorbeeldje uit de reacties. Denk, oordeel niet. En als je weet wie de randdebiel is, die hier nog onder aan de afbeelding staat; vraag hem – is vast een kereltje – of-i wel hersens heeft.

20130121-191126.jpg

Het is niet niks zoiets te delen met anderen. Dat eist kracht, veel kracht. Ik denk dat we daar ook erg dankbaar voor moeten zijn. Het maakt cijfers levend. Het brengt de wereld dichterbij. Maar, zo zal een deel van de lezers redeneren, juist door de afstand kun je de juiste besluiten nemen. Juist door niet betrokken te zijn, oordeel je beter.

Lees dan dit maar eens. Wel góed en nauwkeurig lezen. Je zult dan ontdekken hoe een directeur van een verpleeghuis ná zijn eigen CVA in zijn eigen verpleeghuis terechtkomt. En hoe hij ontdekt dat de wereld achter de cijfers is: douchen? Misschien, maar “ze staan krap”. Een feestje? Dan betaalt hij voor een fatsoenlijke maaltijd, want de standaard is niet best.

20130121-191234.jpg

En de tweet die mijn aandacht trok? De een na onderste: dat hij zijn eigen salaris verlaagt van €220.000 naar €140.000 om extra personeel aan te trekken. Daarover kun je heel cynisch zijn. Eerlijk gezegd, zou ik dat ook zijn als het zo in de krant staat. Mar nu staat er in zijn tijdlijn iets anders te lezen: het verhaal van een zorgbestuurder die merkt hoe-i zich vergiste.

Van het eerste account wéét ik dat het een echt mens is. Van het tweede nog niet. Maar ik hoop van wel.

20130121-191327.jpg

NB
Met dan aan Erwin Blom die me erop attendeerde: vanavond is het blog van Marloes G. verwijderd. Geen idee nog waarom, alhoewel in ‘de grote aandacht’ wel een plausibele verklaring is te vinden.
Inmiddels heb ik heel even, via social media, contact gehad. 15.000 Lezers, met ook heel veel meningen en adviezen, is nogal overweldigend. Da’s weer een nadeel van die zichtbaarheid: de massaliteit van en diversiteit aan reacties. Soms is rust en afstand ook nodig.
Een regel bestaat ervoor niet: je moet gewoon doen wat je het beste lijkt, het beste voelt en het beste bij jou past.

Advertenties

One thought on “Waarom Twitter heel erg zinvol is

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s