Openingen naar de ziel

Jij hebt dat ook; dat je herinneringen koppelt aan zintuigelijke sensaties. De geur van een versgebakken brood, het laatste licht van de zon tussen dennenbomen, de dreun van een zware dorsmachine: bedenk ze maar; ze roepen iets op. Het zijn er ontelbaar veel en ze zijn allemaal persoonlijk. Maar wat ze gemeen hebben, is dat ze een periode in je leven karakteriseren.

Vandaag zat ik me af te vragen of je daarmee ook ‘voorspellingen’ zou kunnen doen.

Neem bijvoorbeeld de jaren zestig en zeventig (van de vorige eeuw, moet er formeel bij). De tijd van ondermeer de hippies (en Korea en Vietnam), van hallucinerend-symfonische en van dynamisch-vierkante rock (en van rock- en popnummers van 20 minuten), van plateauzolen onder schoenen en kleurige jurken, van Afghaanse jassen en petchouli, van pop-art en happenings, van een plots uit de band springende generatie. Een generatie die als een kruiwagen kikkers ook nog eens verschillende kanten op sprong. Denk niet dat iedereen in die tijd hippie was of wilde zijn. De provo’s waren er ook, en de opvolgers van de rockende vetkuiven op hun buikschuivers ook. Wat hen verbond, is dat ze meer dan ooit deden wat zíj belangrijk vonden.

Voor een uitleg van wat dat allemaal was – buikschuivers?! Afghaanse jassen?! Provo?! – moet je maar even te rade gaan bij iemand van boven de vijfenvijftig, of Googlen.

20130104-202639.jpg

Modebewust zal ik niet echt worden; althans, niet erg. Kijk, voor aap rondlopen is het ene uiterste. Maar om iedere maand de nieuwste mode te kopen. Nee, dat gaat mij te ver. En toch is het mode die me aan het denken zette.

Want die jaren zestig en zeventig kende (uiteraard) ook mode. Maar wat toen wellicht (nog?!) aan de had was, was dat de mode de optelsom van afzonderlijke delen was. Jongeren leken zelf te bepalen wat zij droegen en hoe. Wat dat betreft, was kleding ook een teken van verzet, van rebellie, van onafhankelijkheid. Dat klinkt groot. Maar stel je maar eens voor hoe schokkend voor sommigen de naveltruitjes en heupbroeken van jonge meisjes een paar jaar geleden waren. Of de baggy trousers, gecombineerd met dúre ónderbroeken, bij de jongens. Dan heb je een klein beetje het idee dat heerste toen meisjes ineens beha-loos werden en jongens langharig. En ook dat wisselde per groep.

20130104-202629.jpg

Maar goed. Op een gegeven moment ontdekken fabrikanten de tendensen in de mode. Dan draaien de verhoudingen om, zo lijkt het. Niet langer bepaalt het aftappen van de trendsetters de mode, maar bepaalt het aanbod in de winkels de mode. Het geraaskal van trendwatchers is zeker in de mode goed herkenbaar als marketing, hoe stellig iedere trendwatcher dat ook zal ontkennen.

Luisterend naar heel oude muziek – Grand Funk Railroad – zat ik me ineens af te vragen of je dat zou kunnen beïnvloeden, onze smaak. Als dat zo is, dan ben ik benieuwd hoe lang het nog duurt voordat de jaren zestig en zeventig muziek en kleding weer terugkomen. Je kan je zo voorstellen dat die inventieve marketeers (not) bedenken dat daarmee weer valt te verdienen. Als ik soms lees of hoor door wie jonge muzikanten zijn beïnvloed, dan hoor ik steeds vaker weer namen van vroeger (disclaimer: ik geloof dat mijn smaak zich niet tot één tijdvak beperkt, alhoewel ik een voorkeur heb voor ‘muziek met emotie, een ziel’).

Maar meer nog ben ik benieuwd of dan ook de bijbehorende mentaliteit terugkeert, of het openingen naar de ziel van de tijd maakt.

Mij lijkt dat een prima vooruitzicht voor 2013: weer een revolutie van vrede en liefde, maar vooral van saamhorigheid.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s