Een goed productidee komt als vanzelf

Wij hebben een oude Peugeot als vervoermiddel. En feitelijk is dat niet eens een kwestie van wíllen, maar zo ongeveer van móeten. Hij wordt alleen maar gebruikt voor woon-werkverkeer van mijn vrouw. Omdat er geen handige openbaarvervoerverbinding is van de stad waar wij wonen en het dorp, 15 kilometer verder, waar zij werkt. Handig betekent in dit geval aansluitend op wisselende werktijden en -dagen. Als je dan kunt kiezen tussen twee uur kwijt zijn en je aan de vertrektijden houden of één uur en ook een kwartiertje langer werken; dan is de keuze snel gemaakt.

En dus hebben wij een twaalf jaar oude Peugeot. Hij zit inmiddels al vol butsen en deukjes, want je verwacht toch niet dat in een stád iemand zich nog druk maakt om deuken die je met je autoportier maakt? Nee, alleen serieuze schade telt nog (en die hebben we afgelopen zomer in Frankrijk ook gehad. Maar da’s een ander verhaal). Dan prijzen wij ons gelukkig met een auto waar een schadetje meer of minder niet aan opvalt. Voor ons is een auto primair een vervoermiddel, niet een troetelkindje dat niet te ver van huis mag (staan) en altijd schoongewassen en gekapt over straat moet.

20121223-161633.jpg

Nu kan een Peugeot niet snel. En eerlijk gezegd vind ik dat soms wel jammer. Net zoals ik het jammer vind dat we geen luchthoorn hebben om automobilisten een gat in hun blikken dak te laten springen omdat ze vinden dat wíj wel van de weg mogen worden gedrukt. Een prima plek daarvoor is – aanradertje – linksafslaand de A44 op vanaf het Rozenplein in Wassenaar. Daar wemelt het van de klungels die línks gaan staan om op de réchterbaan uit te komen. Hoe moeilijk is het. Maar goed, we zíjn niet zo snel en dus leggen we het meestal af.

Wel word je van zo’n langzame auto goed in het herkennen van passerende, snellere auto’s… en hun bestuurders. Daar valt, meen ik nu, iets aan op te merken.

Er bestaat een type hardrijder dat zich goed laat herkennen door hun zithouding. Jazeker. Aan de houding waarop sommige bestuurders achter het stuur zitten, kun je zíen dat het een hardrijder is. Let maar eens op. Er is een soort dat naar rechts overhellend zowat óver de pook heen ligt, zoals het stereotype beeld van een vrouw die haar hoofd tegen haar geliefde aanlegt.

Die ‘rechtsoverhellers’ zijn altijd hardrijders.

Ze hebben zo’n houding van nonchalance. Met één hand bovenop het stuur hangen ze in de gordel.

Volgens mij opent dat perspectief. Want die oude Peugeot van ons heeft als meest geavanceerd trucje elektrische ramen en centrale deurvergrendeling. Dat vind ik, tussen twee haakjes, al wat, want al dat elektrische gedoe kan vooral makkelijk kapot, op de ongeschiktste momenten. Maar de automobilist wordt steeds meer ondersteund door technologische snufjes. Dat wordt hem althans wijsgemaakt, want feitelijk neemt de auto(fabrikant) steeds meer de macht over. Geen riem om? Dan gaan we piepen. Als de sensor alcohol ruikt: stop! Of, mijn favoriet, de autodief die een paar honderd meter kan rijden en dan met loeiende geluiden wordt stilgezet. Lijkt me een grandioos gezicht.

20121223-161452.jpg

Een gratis idee voor een technisch ontwerper: aan dat arsenaal hulpmiddelen kun je uiteraard ook een overhelsensor toevoegen. Mooi woord voor iets dat niets anders doet dan meten of je rechtop in de bestuurdersstoel zit. Dat kan al door de zitvlakdruk links en rechts te vergelijken. En als die sensor dan signaleert dat je níet rechtop zit; berg je dan maar, dan neemt de auto zelf het heft in handen en gaat de maximumsnelheid in acht nemen.

Hoe koel is dat? (Rare vertaling eigenlijk van How cool is that?)

20121223-161443.jpg

Overigens zou ik meteen uit marketingoverwegingen gezondheidsargumenten meenemen in het verhaal. Zo is het voor de rug en de ruggengraat ongetwijfeld niet goed als te vaak níet in een recht lijn wordt gezet. Ergonomisch onverantwoord. En economisch ook. Al die rugklachten leiden tot ziekteverzekering en zelfs mogelijk invaliditeit. Reken maar uit. Plus dat rustig rijden toch echt veel beter is voor de portemonnee.

Voorlopig gaan wij nog even door met onze Oude Peugeot. Wel enigszins gehandicapt, want draadbreuk in de chauffeursportier zorgt ervoor dat we monogeluid hebben en de electrische deurvergrendeling aan één kant niet meer werkt.

Leve de technologie, dus.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s