… maar ik vertel het je niet!

Je kunt er op héél verschillende manier mee omgaan, met ontdekkingen van mooie dingen. Het roept wel vragen op over de wérkelijke aard van de mens; als die al bestaat, hetgeen ik ten zeerste betwijfel.

Muziek.
Op een gegeven moment kom je in een circuitje terecht van mensen die muziek leuk vinden. Uiteraard vooral om er naar te luisteren (want het gáát om geluid). Maar er is meer. Want wat ik me nog levendig herinner, is de verslavende werking van ‘bands ontdekken’. Niet dat je bands ontdekte want de lp was al gemaakt, maar wat gebeurde was dat als een band doorbrak naar de hitparade dan was het min of meer gedaan. “Nee, dan was die eerste lp, toen ze nog niet zo bekend waren, echt een stuk beter”. Massamuziek kón niet goed zijn, zo leek het.
Pas op veel latere leeftijd kom je er dan achter dat je soms muziek hebt genegeerd die best wel te pruimen is. Nog steeds niet de favoriete, maar minder erg dan gedacht.

School.
Voor onze zoons zochten we, jaren terug, een school. Voorop stond dat die in de buurt moest zijn zodat ze ook vriendjes in de buurt zouden krijgen. Niet dat ze die tekort hadden, maar dat terzijde. De grondslag was minder van belang, alhoewel de voorkeur principieel uitging naar openbaar onderwijs.
Die school vonden we. Keigoed, aangeraden door andere jonge ouders en in de buurt, 10 minuten lopen.
Maar die school bleek zó populair dat de aanzuigende werking zich uitstrekte over heel de stad. De school bleef maar groeien en toen wij – de een kwam in een ouderraad en de ander, ik, in de medezeggenschapsraad – en de zoons de school verlieten op weg naar “de middelbare”, was het één van de grootste basisscholen in Nederland. En was de sfeer aan het veranderen. Absoluut nog steeds goed, maar de bevlogenheid en betrokkenheid van weleer waren verdund door de instroom van meer leerkrachten.

Vakantiebestemming.
Op vakantiewebsites zie je de vraag nog weleens: ‘Wie weet een goede bestemming voor een rustige vakantie in een rustige omgeving?’.
Het is echt wen van de mooiste vragen om aan een grote groep te stellen. Of juister: in het openbaar een antwoord te krijgen en je dan te realiseren: “Wacht even. Ik weet wel een prachtplek. Maar als al die mensen daarnaartoe gaan, blijft er niets over van de rust”.

Boek
In de wereld van de literatuur kom je het ook tegen: dat ene boek waar je helemaal vol van bent omdat het zo bijzonder is. Maar ja, als iederéén dat boek gaat lezen – of, eerlijker, beweert te lezen – dan gaat die bijzondere status er wel van af. Dan valt er weinig te pronken met de ‘ontdekking’.
Overigens bespeur ik hier een ietwat andere houding. Het kunnen noemen van literatuurtitels komt namelijk óók overeen met het tentoonspreiden van belezenheid en ‘dus’ intelligentie. Met uitzondering van klassieke muziek heeft muziek die positie niet. Nóg niet.
Even een tip tussendoor – want ik las ook boeken -; kafkaiaans, absurd, mooi, Maurice Pons. En ja, moeilijk verkrijgbaar.

20121217-171310.jpg

Natuur
Daar sta je dan. Op een mooie zomeravond, uitkijkend over Hollandse duinen. Uitkijkend over ‘de mooiste plek van Nederland’. Die plek heb jij vast ook (maar dit is ‘m niet). En aan die plek is weer dat rare dilemma gekoppeld: eigenlijk zou iedereen ervan moeten kunnen genieten. Maar ja, als ze allemaal komen, vertrappen of verstoren ze de plek.
Het is een redenering die heel goed kan worden gekoppeld aan verre buitenlandreizen. Want als er één plaag is die landen en de natuur daar bedreigt, aan zijn het de toeristen. En voorop degenen die zich ontdekkingsreiziger wanen, maar feitelijk in het kielzog van reisorganisatie de weg wijzen naar vernieling. Dicht bij huis zijn de Franse Alpen opgeofferd aan skipistes. Verder weg, in Thailand, Zuidafrika of Brazilië om willekeurige plekken te noemen, rukken hotelcomplexen op ten koste van de lokale bebouwing. De toerist met z’n geld komt….

20121217-172325.jpg

Woonwijk
Geld verandert hele woonwijken. De vorige wijk waar wij woonden, is een uiterst populaire buurt met jaren dertigbebouwing. Ooit woonden hele gezinnen lang in de kleine huizen. Daarna al een stuk korter gezinnen met kleine kinderen. En nu steeds vaker alleenstaanden of jonge stellen. En de huizenprijs steeg en steeg.
Wat mensen nogal eens lijken te vergeten, is dat sfeer voor een groot deel wordt gemaakt door mensen. Een wijk heeft uit zichzelf wel wat sfeer, maar het zijn de bewoners die hem inkleuren. Een organisatie is ook zo’n abstractie: de mensen bepalen de kwaliteit en het imago.
Even lekker ongenuanceerd: een populaire wijk kan duurdere woningen opleveren, die koopkrachtige bewoners eist. De oude bewoners, die de sfeer bepaalden, trekken weg en yuppen trekken er in. En dan is het helemaal de vraag of zij wel genoeg binding hebben met de buurt om die nog steeds zo aantrekkelijk te houden. In veel gevallen zie je weinig buurtbetrokkenheid. En op termijn waardevermindering van de woningen, want die ‘authentieke sfeer’ is foetsie. Wat dat betreft, parasiteren yuppen.

Het mechanisme wat je in al die gevallen terugziet, is een dilemma: iets tegen het lijf lopen en er eigenlijk (liefst) niemand iets over vertellen omdat het dan zijn glans, zijn waarde verliest. De andere kant van democratisering: de vraag wordt enorm. De kwestie is of dat een generatiegebonden verschijnsel is of dat het een fundamenteel menselijke is. Want in dat laatste geval, heb ik een probleem:

wat gebeurt er dan met ons idee dat de toekomst juist zou moeten zijn gebaseerd op het délen van informatie?

Advertenties

One thought on “… maar ik vertel het je niet!

  1. Pingback: Wind | "Me dunkt…"

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s