Leg me eens uit: welke bus?

En toch snap ik het niet.

Nieuwe dienstregelingen in het openbaar vervoer; altijd een mooi moment voor de pers en het publiek. Want zoiets gaat natuurlijk nooit zonder haperingen. Het lukt ons mensen niet om – vooral grotere – veranderingen honderd procent soepel en onmerkbaar te laten verlopen. Da’s ook helemaal geen probleem, mits we maar erkennen dat het zo gaat. Da’s toch niet zo moeilijk?

Wel dus.

Man, man, man, wat is het ‘leuk’ om stroef lopende overstappen te bekritiseren. En vooral geen kans te geven, geen eerlijke kans. Natuurlijk is het mogelijk altijd en overal kritiek op te hebben: een beetje slimmerik kan daarvan leren en z’n voordeel mee doen. Maar als de kritiek onheus is, verandert het verhaal.

Eigenlijk weten we allemaal, niemand uitgezonderd, dat mensen fouten maken; weten we allemaal dat het leven niet soepeltjes loopt en dat het zelden zo is dat iets gaat zoals we dachten of hoopten dat zou gaan. Maar het naakte feit dát we dat weten, is niet voldoende. Je moet er wel iets mee doen.

Me opwinden, is veel te zwaar aangezet. Maar ik kan me wel nog steeds verbazen over mensen die de mening zijn toegedaan dat werk foutloos moet zijn. Vooral ‘leidinggevenden’ hebben die neiging. Wellicht omdat ze bang zijn zélf te worden afgerekend op resultaten van ‘hun’ afdeling of ‘hun’ bedrijf. Of – helemaal niet verrassend – ouders die zo naar hun kinderen kijken: als excellent presterende individuen, die geen fouten maken. Interessant toch? Dat je blijkbaar kinderen kunt hebben die niets hoeven te leren, maar iets in één keer keer foutloos doen. Of werknemers die dat ook kunnen, alsof ze in een eigen steriel laboratorium werken, onder perfecte omstandigheden.

Dat is nooit zo. De idioot die dat verwacht, mag het a. zélf eens voordoen en b. direct daarna verdwijnen van het toneel. Want zo zit het niet in elkaar. In bijna alles wat we doen zit op het moment dat we eraan beginnen een belangrijk element van onzekerheid, gevormd en gevoed door andere mensen. En dat stukje wordt vaak ontkend.
Wat mij betreft zeer onterecht. Ook als het zo is, en het ís zo, dat die invloed moeilijk is aan te geven, dient ze wel te worden benoemd. Op grote projecten worden dergelijke onzekerheidsanalyses wél uitgevoerd, maar in kleintjes en zeker het dagelijks leven nauwelijks of niet. Niet dat die grote projecten daarmee beter verwachtingenmanagement kennen, maar we gaan er wel op vooruit. Zolang je dergelijke grote projecten maar transparant – yek – maakt en volgbaar, moet het mogelijk zijn draagvlak – yek – te behouden. Mensen die iets snappen, accepteren meer. Zo moeilijk begrijpen, is dat niet.

20121210-195243.jpg

Een schot voor open doel is dus zo’n OVdienstregelingwijziging. Daarin gaat altijd toch wel iets nét anders dan de theorie of het model voorspelde. Want, tja, die ménsen, hè, die doen het altijd net anders dan gedacht. Staan ze allemaal te wachten om vooraan, of achteraan, in de win te stappen. Zul je net zien. En dus… na een paar dagen gedoe, gesjachrijn en stress pas je het schema weer een stap verder aan naar perfectie. En de cynicus in mij denkt: en op het moment dat je dat bereikt, moet er weer een nieuw seizoensgebonden komen.

Maar goed. OV. Hier in de regio hadden we daarvan weer zo’n staaltje: ‘onze’ busmaatschappij is nu vervangen door een andere. Eentje die waarschijnlijk goedkoper is – voor wie? – en die met glimmend nieuwe bussen is gaan rijden. Die ook meteen de routenummers veranderde: versimpelde. We schijnen nu te kunnen weten dat alles onder de 10 een stadsbus is en alles daarboven regionaal. Niet dat mij dat nummer interesseert anders dan dat ik op de bus wil zien wélke het is. En of die me van A naar B brengt.
Maar goed, de nieuwe busmaatschappij is begonnen met hun blinkend nieuwe bussen. En uiteraard ging het mis. Goed mis. Op het centraal station werd het een puinhoop. Een ander woord is er niet voor. Gelukkig is het ook dit keer een tijdelijke zaak, want de reden voor die ellende is werkelijk onvoorstelbaar:

de bussen hebben geen ritnummer!

20121210-195253.jpg

Passagiers weten dus niet waar de bus heen gaat. Beetje onhandig.

De reden schijnt te zijn dat de busmaatschappij de nieuwe bussen pas zó kort voor ingaan van de nieuwe dienstregeling kreeg dat men niet in staat was iedereen te leren ermee om te gaan. Dát vind ík dan toch weer wat vreemd. Want je weet als maatschappij toch ‘best wel’ een poos vantevoren wanneer je die bussen nodig hebt. Dan heb je ze dus of te laat besteld of ze zijn te laat geleverd. Maar wat ik niet begrijp, is waarom, als het vervoersbedrijf kan zien aankomen dat dit kan gaan gebeuren, niet is gekozen voor het doorrijden met bussen van de concurrent. Ja, da’s lullig voor de nieuwkomer. Maar het laat in elk geval de passagier niet radeloos achter op een koud, winderig stationsplein.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s