Een stem sprak tot mij

In een huishouden met meer personen stuit je nog weleens op iets wat niet van jou is. Met twee zoons die Communication and Media Design – da’s tegenwoordig óók Nederlands – studeren, slingert er vanalles rond over webdesign en halfaffe opdrachten. En met een echtgenote die in de psychiatrie werkt, valt er ook vanalles te beleven.

Vooral het opruimen van oudpapier is een goed moment voor de onverwachte ontdekkingen. Om te voorkomen dat we rekeningen en belangrijke brieven ook weggooien, ploegen we meestal de stapeltjes even door. Het voordeel van een oudpapiercontainer op vijftig meter van je voordeur is dat je vaker, met kleinere hoeveelheden, kunt weggooien. Om de vier, vijf dagen de oude kranten en folders samenvegen is geen grote klus. Belangrijker is dat we in ons huishouden nogal snel papier op een grote hoop gooien. Even goed kijken wat we weg gooien is dan geen overbodige luxe.

20121209-195345.jpg

Pas geleden stuitte ik op oud studiemateriaal over psychoses. Dat sta je dan een beetje door te bladeren om te beoordelen of het weg kan.

Best wel interessant. Ik denk dat iedereen weleens de ervaring heeft gehad dat je écht zeker weet dat iemand je riep, maar dat diegene er toch echt niet is. Dat is dus geen psychose. Dat zijn niet ‘stemmen die tegen je praten’. En toch hebben we het allemaal wel eens meegemaakt. En zijn het vast alweer vergeten.

Moet je je eens voorstellen; dat je langere tijd heel andere waarnemingen hebt dan andere mensen. Dat je inderdaad stemmen hoort. Dat je dingen ziet, die anderen niet zien. Dan verkeer je in een psychose. En als die herhaald voorkomen, ben je waarschijnlijk schizofreen. In tegenstelling tot het dagelijks taalgebruik is een schizofreen dus geen gespleten persoonlijkheid. Maar goed: verstoorde waarnemingen dus.

Dat kan best ver gaan. Die stemmen kunnen opdrachten geven. Er zijn ook mensen die terugpraten tegen de stemmen die zij wél, en wij niet, horen. En ja, dat maakt een vreemde indruk. Maar hij is echt wel echt. Het kost je vast niet veel moeite je voor te stellen dat zoiets vérstrekkende gevolgen kan hebben. Hoe lang kun je je verzetten tegen stemmen die tegen je praten, en dat door elkaar en soms ook tegenstrijdig doen? Ooit in een heftige discussie meegemaakt dat er meerdere mensen tegelijk tegen te praatten? Hoe lang had je dat volgehouden? Een minuut of vijf?

Wat ik zo opmerkelijk vind, is dat we aandoeningen als psychoses mystificeren of anders wel hospitaliseren. De meesten van ons zullen er van uit gaan dat zij nooit een psychose zullen krijgen. Maar waarom niet? Het is niet zoiets als een virusinfectie of een bacteriële besmetting. Maar het is niet zo dat we er immuun voor zijn omdat we er tot nu geen last van hadden.

De ellende is dat – wat ik er nu van begrijp – hoge stressniveaus, alcohol, drugs, aanleg een rol spelen. En als ik zo die papieren doorblader, vraag ik me (weer) af of we als buren in staat zijn met die aandoening om te gaan; of als gezins- danwel familielid. Eenvoudig is anders. Het is geen zaak van ‘een pilletje en klaar’. Het is veel meer en vooral ook empathie en tijd. Heb jij dat?

Wat me vooral door het hoofd speelde toen ik het stond te lezen, is dat we inmiddels wel een situatie hebben waarin werk en privé vermengd raken. Maar dan wel in het belang en voordeel van werk. Mij lijken dat ideale omstandigheden voor stemmen die je toespreken…. Pas op jezelf!

One thought on “Een stem sprak tot mij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s