Jong? Kansloos!

Wellicht ken je dat; dat je ergens naar zit te luisteren en na een poos vallen de stukjes samen in een vorm waarvan je denkt… “poeh, poeh, het zal je maar gebeuren”.

Dat gevoel bekroop me vandaag tijdens een conferentie waar ik was. Nu zijn conferenties tegenwoordig zeer zelden nog schokkend, want we worden er mee doodgegooid. Zonder lullig te willen doen; de ooit als leuk geïntroduceerde opmerking dat “conferenties voor veel ambtenaren dagjes uit zijn van het werk” is inmiddels een waarheid, zo lijkt het. Qua inhoud zijn veel conferenties niet opwindend – wie heeft er weleens geturfd hoe vaak bepaalde sprekers ‘optreden’ en dan wéér hun standaardformaat afdraaien? – en veel conferentiegangers hebben de lokatie vaak voortijdig verlaten. Je moet wél op tijd thuis zijn voor de groenten, aardappelen en vlees.

20121206-185017.jpg

Een zaal vol met toch wel 500 jonge mensen, drie sprekers en het verplichte podiumpanel; en, ondanks de wereldberoemde statuur van één van de sprekers, niets opwindend nieuws. Totdat je je realiseert wat er eigenlijk óók gebeurde.

Die jonge mensen zaten daar niet voor niets. Het onderwerp van de conferentie was De Toekomst. Of nauwkeuriger: hún plan voor de toekomst, dat ze in de driedaagse conferentie zouden ontwikkelen. Daarvoor zaten daar in de zaal jonge mensen uit een vijfentwintigtal landen. Een sympathiek idee: een plan van jongeren voor de toekomst van de wereld.

Maar nu…

20121206-185008.jpg

Dan zit je daar tussen die jonge mensen te luisteren naar die sprekers. En ineens hoor je wat die zeggen: ‘Goed dat jullie dit doen. Onze hoop is op jullie gevestigd. Jullie hebben geen politieke bedoelingen, geen grote zakelijke of nationale belangen. En jullie hebben dat jeugdig elan dat voor creativiteit zorgt’. Mooi, toch?

Of is het zo dat je de volgende generatie opzadelt met een enorme opdracht? Zoiets als: ‘Ons is het niet gelukt. Maar we rekenen er op dat het júllie wel lukt’.

Een ambitieniveau bepalen is vrij lastig. Het praten en denken erover hindert al jaren het onderwijs. Dan heb je het niet (alleen) over de te bereiken kwalificaties, maar vooral ook over de weg daar naartoe voor individuele leerlingen. Het zou me niet verbazen als ook jij in je kennissenkring een ouder hebt met ‘hoogbegaafde, hyperintelligente kinderen’. Het maakt wel een probleem duidelijk: wat kun en mag je van een leerling verwachten? Is het niveau van het aanbod, de les te laag? Of is de leerling werkelijk zo slim dat-i die klas kan, en dan ook zou moeten kunnen, overslaan?

Iets dergelijks geldt ook de mededeling van deze sprekers. Ze leggen de lat meteen wel erg hoog. Dat lijkt me tot frustrerende ervaringen leiden. En dat op zijn beurt tot gedesillusioneerde aanstaande wereldleiders. Want, tja, dát is ze óók verteld: dat zij de nieuwe leiders worden. En zo’n positie laat je niet zomaar schieten. Ook niet ten faveure van mensen die op moment wellicht minder ambitieus zijn, en de komende jaren gestaag uitgroeien tot een stabiele, evenwichtige volwassene.

Jong en ambitieus? Ik denk eigenlijk dat het dé garantie zal blijken voor een leven van frustratie over onbereikte doelen.

20121206-184957.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s