Intelligente agenten

Wat zal het zijn geweest? Amsterdam. Dat zeker. En waarschijnlijk ergens eind jaren tachtig, begin negentig. Het zijn de hoogtijdagen van de kunstmatige intelligentie en de kennistechnologie; althans, in de pers en de aandacht. Er wordt nog steeds hard gewerkt in die vakgebieden. Maarvde aandacht is wat verflauwd. Misschien is dat maar beter ook. De hooggespannen verwachtingen maken vooral teleurstelling mogelijk: “Zie je wel. Het ís niks en het wórdt niets. Veel te pompeus gebral over het nabootsen van menselijke hersenactiviteit.”

Toch liggen er prachtige beloften.

20121130-170954.jpg

De mooiste die ik ken, is gericht op het mobiliseren van ons zoekgedrag. In Amsterdam is dan door Tryllian een programma ontwikkeld met de naam Gossip. De werking is eenvoudig: Gossip kun je op weg sturen om het antwoord te vinden op een vraag die je hem meegaf. Gossip gedroeg zich als jouw vertegenwoordiger.

Het is nooit wat geworden met Gossip.

De reden daarvoor is, voor zover ik weet, niet eens technische onmogelijkheid, maar vooral verkeerde bedrijfsvoering. Het bedrijf groeit, maakt furore, trekt een zakelijk directeur aan en blijkt een kat in de zak te hebben. Exit Gossip.

20121130-170945.jpg

Wat mij zo enorm aantrekt in ontwikkelingen als Gossip, is dat zij eindelijk eens de gebruiker serieus nemen in de zin dat de software de gebruiker vertegenwoordigt. Want wat is er mooier dan een zoekopdracht geven aan software die jóuw context kent. Software die wéét dat je eigenlijk niet bereid bent te betalen voor muziek of films, die wéét dat je een slechte medicijntrouw hebt, die wéét dat je een gezin hebt met vier personen en dus daarop afgestemd kookt en recepten zoekt, die wéét dat je inkomen eist dat je goed op de kleintjes let, die wéét dat het in jóuw belang is iets níet (of juist wel) op te geven.

Dat klinkt als toekomstmuziek. En dat is het ook nog wel. Maar Gossip maakte de belangrijkste eerste stap door de gebruiker tot uitgangspunt te nemen. Niet langer kreeg je een stapel resultaten op basis van een zoekopdracht met zoektermen, maar kreeg je resultaten uit een bepaald domein terug en op basis van wat Gossip nog ‘uitonderhandelde’ met andere Gossip-agents.

20121130-171957.jpg

Wat zou er mooier zijn als er een virtuele Ik het net kan worden opgestuurd? Dat is vooral dan interessant als hij werkt zoals ik bén: uitgaand van heel specifieke contextuele informatie. Wat in de jaren van Gossip nog niet zo gebruikelijk was, is dat nu wel: we delen ons privéleven (groten)deels. Dat betekent dat we – als tegenhanger voor de privacybedreigende misbruikers – ook op een positieve manier daarvan gebruik moeten kunnen maken.

Op een regenachtige vrijdagsmiddag kun je dan eventjes neuzen op het web. Wat opvalt, is dat de ontwikkelingen inderdaad in de vorige eeuw pieken. Blijkbaar is de ontwikkeling nu minder zichtbaar. Toch kun je bij de instituten waar het indertijd allemaal begon – zoek maar eens naar de naam Patty Maes – nog steeds hele mooie (overzichten van) projecten zien. Bij het MIT, zie de hyperlink, heeft men bijvoorbeeld gewerkt aan Goose, voltooid verleden tijd?

20121130-171857.jpg

Nu maar weer doorgaan met hopen dat die intelligente agent er komt die ik als een virtuele Ik de matrix in kan sturen.

Oeps.

Da’s eigenlijk ook best eng…..

Advertenties

2 thoughts on “Intelligente agenten

  1. Ik denk dat het grootste probleem van Tryllian was, dat niemand wist wat het exacte product was dat Tryllian aan de man probeerde te brengen (nog even los van de technische complexiteit van de software).

    Gossip was enkel een demo van wat er mogelijk was met de ‘agent technology’ achter de software. Echter werd Gossip – voor wat ik me er destijds nog van kan herinneren – gezien als het ‘vlaggenschip’ van het bedrijf.

    Dit was echter niet het geval, Tryllian ontwikkelde de ‘agent development kit’, welke gebruikt kon worden als ‘framework’ voor het ontwikkelen van software waar gebruik gemaakt kon worden van deze ‘mobile agents’. Welke overigens zeer mooi visueel werden gemaakt middels Gossip 🙂

    Als je dit zou vergelijken met de tegenwoordige tijd, dan ontwikkelde Tryllian een soort ‘app store’ waar programmeurs ‘apps’ konden ontwikkelen/plaatsen welke gebaseerd waren op ‘agent technology’.

    Het durfkapitaal was echter gericht op het verkopen van zoveel mogelijk software (in een doos).

    De technologie is echter zo complex (daarom zal het nu nog steeds wel futuristisch klinken allemaal, gezien het feit dat het niet op grote schaal wordt toegepast), dat dit nooit op grote schaal aan de man gebracht kon worden. Destijds in ieder geval niet.

    Zie hier de ondergang van Tryllian in een notendop. Dat weet ik uit de eerste hand, heb er zelf jaren met plezier gewerkt.

    • Leuk dat je reageert. Ik ken(de) Christine indertijd. Maar die verdween uit beeld naar VS. Ze is nu weer in Nederland, maar contact is weg. Maar jullie hebben wel indruk gemaakt. Verhaal van de kit klopt. Dat leek me allemaal wat te subtiel voor een blog. Essentie was/is dat gedacht wordt vanuit de gebruiker. Daarin heb je gelijk: dat is nog nergens echt gelukt. Maar het wordt ook op tal van plekken gepretendeerd wél te lukken. Ik zie het echter nergens.

      Verstuurd vanaf mijn iPad

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s