En?!

Wat moet je hier nu mee?

In de De Volkskrant staat een vrij omvangrijk artikel over de moord die een psychiatrisch patiënt pleegde op zijn moeder. Helemaal afgezien van wat er precies is gebeurd en wat daarover is geoordeeld, is het verhaal ook om een andere reden verontrustend.

20121125-202946.jpg

De teneur van het verhaal is, zo las ik het, is dat de hulpverlening tekortschoot en dat dáárom de zaak zo uit de hand heeft kunnen lopen. Erger, het is dezelfde instelling die de jongen die in Alphen mensen doodschoot niet heeft (kunnen?) helpen. Kortom, de hulpverlening faalde en faalt.
Dat is ook de boodschap van de familie: ondanks herhaalde verzoeken om hulp, is die niet gegeven. En het voor de hand liggendst is de conclusie dat die instelling aardig is tekort geschoten.

En toch.

Toch zou het goed zijn even verder te kijken. En dan wordt het beeld toch onaangenamer voor ons, de samenleving. Want waardoor ontstaan dit soort van escalaties zo ineens? En zijn ze uniek? Of het topje van een ijsberg?

20121125-202936.jpg

Het zou mij een lief ding waard zijn, als hieronder, in de reacties, de werkers in de GGZ reageren op hun werkomstandigheden en de (ver)oordelen daarover. Want als er iets is wat me enorm verbaast, dan is dat de aanval op al die werkers. Een aanval die wat mij betreft, zwaar onterecht is omdat wij zelf de condities hebben geschapen waardoor dit gebeurt.

Het begint eerlijk gezegd al eerder. Door beide incidenten op het conto van één instelling te schrijven, wordt de waarheid geen geweld aangedaan. Dat klopt. Maar de realiteit is ook dat die instelling zo groot is, dat eerder sprake is van een moeder met dochterinstellingen dan van één groot geheel waarin iedereen elkaar kent. Formeel is er dan wel een relatie tussen de incidenten. Maar realistischer is dat de incidenten zijn losgekoppeld.

Ernstiger is dat het ook een probleem is dat we wellicht veel vaker zullen gaan zien. Met de manier waarop we nu omgaan met de GGZ, zeker met de intramurale psychiatrische zorg, is de koers er een die onherroepelijk móet leiden tot raampjes en rampen. Het is niet mogelijk ongestraft een samenleving op te zadelen met psychiatrisch patiënten. Zeker niet nadat jarenlang die zorg úit de samenleving is verwijderd. Het is maar de vraag of we nog kunnen omgaan met ‘mensen met een vlek of een vlekje’. De ervaringen met woningen in de buurt zijn niet bepaald gunstig: vooroordelen en verzet.

Een land als Nederland zou zich diep moeten schamen. Voor de extramuralisering van de zorg zijn niet primair medische, maar bedrijfseconomische en staatseconomische argumenten doorslaggevend. Het zou mij niet eens verbazen als de behandeltechnische en medische argumenten er láter bij worden gevonden: de bevéstiging zoeken van beleid, dus.

Het lijkt zo slim. Als al die patiënten die dat enigszins aankunnen nu gewoon in de samenleving wonen. Dat zou kosten drukken. Niet langer is dan de infrastructuur van de instelling nodig: de huisarts, de tandarts, de dagbesteding, de maaltijden, de huisoudportemonnee, dat kunnen ze allemaal wel zelf regelen.

Toch?!

Nou, naar wat ik zoal hoor, dus niet! Dan is het verhaal veel meer dat van patiënten en hulpverleners die wel willen, maar een samenleving die niet staat te springen. Gemeenten die woonruimte beschikbaar hebben? O?! De huisarts die meerdere ex-psychiatrisch patiënten wil inschrijven? O?! (uitzonderingen daargelaten) Tandarts? Idem dito. Zelf met geld omgaan? O, en hoe doe je dat als je geregeld problemen hebt met geld omdat je manisch bent en vanalles koopt wat je niet nodig hebt? En dan hebben we het nog niet eens over de bedreigende situaties die geregeld ontstaan. Die gaan de buren dus oplossen? Yeah, sure, zoals de Amerikanen zeggen.

20121125-202929.jpg

Zo eenvoudig is het allemaal dus niet. De situatie waarmee de werkers steeds vaker worden geconfronteerd, is die van moeten werken met zo beperkte middelen dat het de vraag is geworden hoe realistisch dat werk nog kan zijn. Het is allang geen dweilen met de kraan open. Het is een parkeergarage schoonhouden met een tandenborstel.

Maar gelukkig gaat de samenleving dit probleem absorberen. Want het is bewezen: het is veel beter om psychiatrisch patiënten níet in een instelling op te vangen. Ondanks de ambulante zorg – die hébben we toch nog wel? – is het dus jouw zorg!

Succes.

20121125-202921.jpg

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s