Eén met twee

Kiezen. De hele dag kies je. Of het nu om kleine beslissingen gaat als de route die je loopt, fietst of autorijdt; of om de wat grotere als je huwelijk – danwel andere vorm van verbinding met een partner – of de toekomst van je kinderen. En hoe minder invloed jij hebt op die beslissing, hoe groter hij is en hoe frustrerender het gevoel dat jij er minder, tot niet, toe doet. Of hoor jij tot diegenen die enorm blij zijn met deze regering én met het voorliggend voorgestelde regeringsbeleid?

Qua bloggen was het vandaag zo’n Dag van Kiezen en Afweging. Wat zou een aardig nadenkertje zijn voor vandaag?

20121108-184116.jpg

De eerste is de paaltjesplaag, zoals sommigen dat noemen. Persoonlijk vind ik het over het algemeen een teken van dwingelandij en onbeschoftheid. Dwingelandij van de plaatsen en onbeschoftheid van degene die de paaltjes nodig maakt.

Je ziet de dingen werkelijk overal. Wat wél opvalt, is dat ze gericht zijn tegen één groep: de Automobilist. Blijkbaar hebben mensen op het moment dat ze achter het stuur plaatsnemen, een chronisch tekort aan uithoudingsvermogen en willen ze zo dicht mogelijk bij hun doel de auto stallen. Als dat op de hoek van de straat is, half op de stoep: prima, doen we. De reactie, na een poos, paaltjes. Of, nog veel leuker, van die lage betonnen blokjes die lekker veel schade aan het blik en liefst ook de carter kunnen veroorzaken. Of wegen waarvoor toch een echt een rijverbod geldt; die sluit je goed af met blokken beton.

En laten we de fietsers en voetgangers niet vergeten. Die vliegen op alle mogelijke manieren over straat en over kruispunten. Stoplichten? Hm. Handig om het andere verkeer tegen te houden, maar wíj rijden lekker door, hoor. Ook leuk zijn van die plekken waar langere tijd aan de weg wordt gewerkt en de bouwer van die roodwitte plastic afzettingen neerzette. Die kun je dus verschuiven. Een beetje, en dan steeds verder. Tot er, geheel toevallig, een afsnijroute voor fietsers is ontstaan.

Hier in Leiden heb je die situaties geregeld. Pas geleden promoveerde de tijdelijke barrière tot semipermanente, waarmee tevens duidelijk werd dat de wegwerken nog wel een héle poos gingen voortduren. De grootste overlast is er voor voetgangers en fietsers en die moet je dus dresseren in het nieuwe regime. Hekjes, dus. Kunststof palen, dus, met daarop getimmerde roomwitte latten. Op anderhalve meter hoogte. Dát dwingt wel, want die zijn niet opzij te schuiven.

Maar jongetjes van een jaar of acht kunnen er zonder al te veel moeite of inspanning gewoon ónderdoor… zag ik vandaag.

20121108-184108.jpg

Een ander iets wat me vandaag even bezighield, is het fenomeen van oude mensen. Die hebben een heel leven achter zich. Die hebben dingen meegemaakt, gedaan en ervaren: leuke en minder leuke. Maar ze dragen ook ‘geheimen’ met zich mee: de dingen waar ze absoluut niet trots op zijn. De dingen waarvoor ze zich wellicht zelfs schamen. Dingen die mogelijk ook al eens zijn bestraft. En, ja, die geheimen zijn zelden positief, want positieve doelen worden op de palmares bijgeschreven en vaak wél gekend. Negatieve houd je voor je.

Maar als je met of voor oude mensen werkt; is het dan nodig om die geschiedenis te kennen? Het is een vraag die best vér reikt. Zou het voor jij uitmaken als die oude man die vandaag geholpen moest worden in zijn jeugd een agressieve markthandelaar was? Of veroordeeld vanwege inbraak? Wat te denken van een oude vrouw die flemerig-lief is, maar in haar jeugd een kenau voor het kantoorpersoneel? De bescheiden vrouw die niemand tot last wil zijn, maar vroeger dé schoonheid van de markt was en als de beste verkocht.

Het is niet de vraag naar ons beoordelingsvermogen. Het is meer de vraag hoe lang ons verleden ons blijft achtervolgen. Dat is iets wat we uiteraard in het uiterste geval kennen van strafveroordelingen: kun je weer ‘gewoon’ meedoen als de straf is uitgezeten? (Nee dus, zo blijkt vaak) Maar zoiets geldt ook voor je hele leven: je maakt een indruk en wanneer kun je eigenlijk opnieuw beginnen? Met een schone lei. Alsof opnieuw geboren. En wat levert het je op?

Mensen en hun geheimen: een heel leerzame bron. Maar dan wel eentje die met de grootste moeite wordt aangeboord. Terwijl we zóveel kunnen leren van gemaakte fouten, zeker de alledaagse (“had ik toen maar tegen hem gezegd….”).

Maar wat maak ik me druk?

Ze zijn als thema’s allebei net neergelegd. Kies zelf maar.

20121108-184052.jpg

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s