Slaapkamerslagveld

Soms kun je als ouder(s) een vreugdesprong van herkenning maken: ‘ik bén niet de enige die dit meemaakt!’. Dat verschijnsel alleen al zou reden moeten zijn voor ouders om (veel) meer met en over hun kinderen te praten. En als dat dan niet in levende lijven kan, ga dan als surrogaat gluren op fora en websites. En, nog veel fouter, controleer de leef- en belevingswereld van je kinderen door hun social media te monitoren. Realiseer je wel dat je daarmee binnen een cirkel betreedt die, heel logisch en terecht, wordt gezien als privé, vertrouwelijk, en waar privacy moet worden gerespecteerd. Lastig dilemma dat daaruit kan ontstaan: wel iets wéten, maar er niets mee kunnen doen zonder die privacy te schenden.

20121102-201731.jpg

De leefwereld van jongeren is een fenomeen; zeker als je die opvat als de fysieke omgeving, in het bijzonder hun eigen (slaap)kamer. In de New York Times stond een paar dagen terug een artikel daarover: een feest der herkenning, Bedroom as Battleground.

In de loop van de jaren ontdek je dat het bijzonder moeilijk is je te onderscheiden. Denk je dat ‘het alleen jouw kinderen zijn die zoiets doen’, in de loop der jaren blijkt dat veel van dat gedrag gewoon leeftijdgebonden is en bij zowat alle kinderen voorkomt. Aan de ene kant geruststellend, maar voor degenen die maar hopen op dat Wunderkind wellicht een onthutsende vaststelling.

Die slaapkamer is echt zoiets. De NYT gebruikt de term ‘slagveld’ ervoor; wij vaak ‘alsof er een bom ontplofte’. Die omschrijvingen kloppen allebei: die kamers kunnen één grote bende zijn.
Kasten? Handig, maar hoe ze werken is blijkbaar zo onduidelijk dat kleding sneller vindbaar is als je het door de kamer verspreid; op stoelen, tafels, bed en de grootste oppervlakte, de vloer. Diezelfde vloer werd, zo merkten wij, ook gebruikt voor lege flesjes (bier en sterker), peuken en aanstekers, chips, stukjes pizza en ander bijna-lopende voedselresten, ongebruikte en gebruikte Durexproducten, en alles wat wij verder niet konden determineren.

Eens per half jaar, gemiddeld, werd om wonderbaarlijke redenen die voor ons verborgen bleven die kamer ‘heringedeeld’. Hét voordeel was dat dan ook de ergste zooi werd opgeruimd. Nadeel was dat de klikobak dan ook meteen vol was. Voor moeders is het vast een moeilijke periode; een kamer waaraan het geen beginnen schoonmaken is. Een kamer die je aan paar jaar ‘uit je systeem’ moet zien te weren als ‘moet ik nog doen’.

Gelukkig veranderen mensen.

20121102-201029.jpg

Met het op kamers gaan wonen, sloeg de kamerbewoner om als een blad aan de boom. Díe kamer is kraakhelder, min of meer. De oude jongenskamer staat leeg en ontwikkelt zich steeds meer tot rommelhok. Als ik mijn eigen ‘computerkamertje’ zie, begin ik te vermoeden dat die omgang met kamers misschien genetisch bepaald is. De troost is dat téveel mensen dezelfde ervaring hebben, ook internationaal.

20121102-201039.jpg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s