Jongens blíjven jongens

Natuurlijk. Dát zal het zijn: het feest van Sinterklaas nadert. Niet dat dat al snel is – er is nog een krappe twee maanden te gaan – maar toch… Een andere, veel waarschijnlijker, verklaring is dat ik het ‘gewoon’ leuke dingetjes vind. Jongetjes blijven jongetjes. Nadat ze in hun jeugd zijn besmet met spionnen-avonturen en kojboj-verhalen, raken ze dat maar moeilijk kwijt. Bij sommigen sublimeert dat tot een – door henzelf zeer positief geduide – drift om de baas te zijn of in elk geval ‘succes’ te hebben. In de kern van de zaak schuilt daarin vast het jongetje dat vroeger al altijd wilde winnen bij avonturenspelletjes. En vrouwen wilde beschermen, maar die moeten dan niet beter dan hij zijn. Om er maar Freud-van-de-koude-grond tegenaan te kwakken.

Als ik eerlijk ben over mezelf, heb ik dat ook wel; dat moth to the flamegedrag bij bepaalde hebbedingetjes. En dan is het web toch wel één grote speeltuin annex luilekkerland. Want had je vroeger in de lokale winkelstraat die ene speelgoedwinkel met het door hém bepaalde assortiment, daarna kwamen voor de grote jongens de gadgetwinkels op met van dag aziatisch speelgoed. En daar zaten echt heel leuke dingen bij (en onwaarschijnlijk flauwe). De afstandbediende minihelikopter die onze huiskamer een poos onveilig maakte, is echt heel gaaf. En dat voor minder dan €40. Maar zoals dat dan gaat met jongenswensen: de vrouw des huizes had gelijk, “wat móet je met zo’n ding?”.

Maar nu is er weer iets nieuws. En dat doet dus wél iets: tennisbalbommen gooien. Kijk:

20121018-180329.jpg

Het dingetje kost je maar $130 en is dus duidelijk bedoeld voor de ‘volwassenen’markt. De vraag is wel of die voldoende kwijt zijn van het jongetje van binnen om niet te gaan bommenwerpen met nietmachientjes of met fragmentatiebalpennen. Daarin schuilt toch echt een serieus te overwegen bezwaar tegen dit ‘speelgoed’.

Een stuk onschuldiger is deze dan:

20121018-181547.jpg

Nu zijn stropdassen steeds minder in gebruik – meen ik – maar in de milieus die nog het een en ander te openbaren hebben, zijn ze gelukkig nog steeds en vogue. De vraag die bankmedewerkers en graaicultuurders zich steeds vaker moeten gaan stellen, is: “Word ik nu bespied, of niet?”.
Overigens, voor omgevingen waar de stropdas is uitgestorven, zijn er alternatieven te vinden: de camera in de vulpen en de camera in de bril. Geen goedkope hobby, maar dan heb je wel opties zat om de rest van de wereld te bespieden.

En zij jou.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s