Jammer dat de natuur niet bestaat

Het is toch frappant hoe de buitenwereld verandert als de mens eruit is weggejaagd? Een lekker stevige stortbui doet wonderen: een fors deel van het straatvuil verdwijnt. En op straat vind je ineens een stuk minder mensen. Of een sneeuwbui; geluid dempt, en met de om je heen neerdwarrelende vlokken worden zelfs de donkere winteravonden lichter.

In die buitenwereld zijn ook mensen en hun bemoeienis aanwezig. Huizen om droog en veilig te zijn. Wegen om zo snel als mogelijk van A naar B te kunnen (en waarom eigenlijk ‘zo snel als mogelijk’?). Gebouwen voor groepsgebeurtenissen: werk, sport, vermaak, religieuze ervaring. Dan hebben we nog een hele verzameling kleinere bouwwerken, variërend van bushaltes tot schuurtjes en transformatorstations.

En het meeste is niet eens mooi. We bouwen immers functioneel en op een of andere manier verhoudt zich dat niet goed met esthetisch. Af en toe, en hopelijk steeds vaker, lukt het wel.

In onze tuin groeit een klimop. Ooit een kleine plant is het nu een oncontroleerbaar gewas geworden. Eens in het halfjaar doe ik een (min of meer wanhopige) poging ‘de klimop te snoeien’. En iedere keer doet het ook pijn, want de klimop woekert overal overheen en geeft het een mooie vloeiende, gelijkmatige en groene kleur. Net als de sneeuw maakt hij een schutting tot iets moois.

In de stad zie je dat ook wel. Zoek maar eens naar de plekken waar veel fietswrakken staan; de kans is heel groot dat snelgroeiende planten, beter bekend als onkruid, die wrakken beginnen te overwoekeren. Overigens hoort bij dat stedelijk verval ook het ontmantelen door onbekenden. In de loop van dagen en weken zie je fiets- (en als je geluk hebt auto)wrakken langzaam maar zeker ook gedemonteerd worden; totdat een geraamte, een skelet overblijft. Hier in de straat stond maandenlang een scootmobiel onbewogen stil. Dan is het zó mooi hoe die langzaam groener wordt; te beginnen met mos op banden en ramen.

Wat wel jammer is, is dat er niet zoiets als ‘de natuur’ bestaat. Het is niet mogelijk iets aan te wijzen en te zeggen: “Kijk, dat is de natuur”. Wat we wél hebben, is natuur. Maar ja, we hebben ook niet ‘de mens’. Het zijn allemaal door onszelf geordende groepen, bestaand uit naar ons idee verwante eenheden. Dat ‘de natuur’ uit totaal verschillende onderdelen bestaat, verlies je weleens uit het oog. Zeker als wij, mensen, ‘natuur gaan aanleggen’ of ‘natuur gaan teruggeven’. Da’s helemaal niet nodig. Die neemt zelf wel en op een manier die veel mooier is dan mensen ooit zullen bedenken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s